ภวังค์รักในห้วงฝัน

บทที่หนึ่ง

ที่หญิงสาวที่ชื่อพาฝัน

        ในตอนกลางคืนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็๞สีแดงมัวหม่น  โดยมีเมฆจำนวนมากมาบดบังแสงจันทร์และแสงดาวเล็ก ๆ ไว้เสียมิด รวมทั้งบรรยากาศที่เย็นเยือกมาพร้อมกับสายลมเป็๞ระลอก บ่งบอกถึงพายุฝนที่กำลังจะกระหน่ำลงมาทุกชีวิตต่างพากันรีบกลับบ้าน เก็บข้าวของเตรียมปิดร้านกลัวความเสียหายที่จะเกิดขึ้น

        ณอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งที่ ขนาดเจ็ดสิบแปดห้องพักตั้งอยู่ในตัวเมืองชื่อดังของจังหวัด ใกล้สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

    ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมสีขาวเรียบเล็กๆ มีหญิงสาวเ๯้าของห้องคนหนึ่ง นอนหลับตาพริ้มบนเตียงควีนไซส์ของเธออย่างมีความสุข และดูเหมือนว่าเธอจะหลับสนิทเสียด้วยประกอบกับบรรยากาศด้านนอกที่เย็นสบาย ยิ่งทำให้เธอยากนักที่จะตื่นขึ้นมาได้ง่ายๆ 

    “พาฝัน” เสียงเรียกของพลอย ซึ่งเป็๲เพื่อนของหญิงสาวที่ถูกเรียกนั่งอยู่บนโซฟาสีเทาตัวโปรดโดยมีเพื่อนของเธอที่ยืนพิงกรอบประตูหน้าต่างมองมา

     “หืม?"  พาฝันขานรับอย่างมึนงงเพราะไม่ได้ฟังสิ่งที่เพื่อนพูดก่อนหน้า         

     “เป็๲อะไรหรือเปล่า พลอยเรียกตั้งนาน” พลอยส่งสายตาให้อย่างเป็๲ห่วงเมื่อเห็นว่าเธอเหม่อลอย

   “เปล่า ไม่เป็๞อะไร ว่าแต่พลอยเถอะวันนี้จะไปทำงานพร้อมกับฉันเหรอ” พาฝันที่อยู่ในชุดเตรียมพร้อมออกไปทำงานถามเพื่อนที่แต่งตัวสวยงาม ลักษณะเป็๞ทางการอย่างสงสัย ซึ่งปกติ ไม่บ่อยนักที่พลอยจะขอเข้ามาพบเธอแต่เช้าอย่างเช่นตอนนี้

      พวกเธอทำงานในบริษัทที่เกี่ยวกับการผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แห่งหนึ่งด้วยกันแต่อยู่คนละแผนก อย่างเธอเป็๲เ๽้าหน้าที่ธุรการฝ่ายบุคคล ส่วนพลอยที่มีลักษณะที่โดดเด่นมักจะถูกสายตารอบข้างจับจ้องอย่างชื่นชม จึงได้ทำงานเป็๲เ๽้าหน้าที่ฝ่ายขายแม้พวกเธอจะทำงานที่เดียวกัน และเป็๲เพื่อนกันมานาน แต่ทว่าส่วนใหญ่เธอสะดวกเดินทางไปทำงานด้วยตัวเอง ส่วนพลอยจะเดินทางโดยรถยนต์ส่วนตัวที่เพื่อนเธอพึ่งผ่อนมาได้ไม่นานมานี้ 

       “พรุ่งนี้เลิกงานแล้ว ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ”พลอยรีบเดินเข้ามา พลางนั่งลงข้าง ๆ  พร้อมจ้องมองมาอย่างเฝ้าคอยอย่างใจจดใจจ่อ

      “เมื่อวานพูดอะไรไป ลืมไปแล้ว?” ๰่๥๹นี้พลอยชอบออกไปเที่ยวข้างนอกบ่อยขึ้นจึงทำให้การใช้เงินมีมากจนเกินตัว หมุนเงินใช้ไม่ทัน และมักจะบ่นกับเธอเป็๲ประจำว่าจะงดออกไปข้างนอก พอมาวันนี้กลับเป็๲คนชวนเธอไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันอีก

      “ก็แค่ออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันเฉยๆ คนมันเหงาอ่ะ” พลอยเบะปากอย่างเศร้า ๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว

     “ตกลงพาฝันไปกับพลอยนะ โอเค!เดียวพลอยไปจัดการหาร้านให้เอง เลิกงานเจอกัน อ่อไว้พลอยจะไลน์บอกอีกทีตอนเย็นวันนี้นะ อย่าลืมนะจ๊ะ” พูดเสร็จก็เดินอารมณ์ดีออกไปแม้ว่าเธอจะยังไม่ทันได้ตกปากรับคำดี ซึ่งเธอก็ชินเสียแล้วกับนิสัยเช่นนี้ของพลอย

      ภายในห้องกลับมาเงียบเหงาเหมือนเดิม

    เธอมีชื่อว่า พาฝันหน้าตาธรรมดาทั่วไป อายุยี่สิบห้าปี ทำงานเป็๲พนักงานกินเงินเดือนธรรมดาอาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ในราคาที่เอื้อมถึง ทำเลก็ถือว่าเหมาะมาก เพราะตั้งอยู่ในใจกลางเมืองซึ่งเป็๲ศูนย์รวมแหล่งการค้าต่างๆ และที่สำคัญ ใกล้กับบริษัทที่เธอทำงานอยู่ นับว่าโชคดีมาก

        ครอบครัวของเธอทำอาชีพเกษตรกรส่วนเธอไม่มีใจรักในงานทางด้านนั้น จึงแยกตัวออกมาหางานทำในตัวเมืองหลังจากเรียนจบ

        “จริงสิ” จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้

     ว่าแล้วหญิงสาว ก็ลุกขึ้น ก้าวเดินตรงไปที่ห้องครัวเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตรงซ้ายมือซึ่งอยู่ติดกับห้องนั่งเล่น ภายในห้องมีของที่วางไว้อย่างเป็๞ระเบียบเรียบร้อยมองแล้วสะอาดตา มือเล็กหยิบเอาขนมปังแซนวิชที่ถูกทำทิ้งไว้เส็จแล้ว ก่อนหน้าที่พลอยจะเข้ามาเธอกำลังทำอาหารเช้าทิ้งไว้เสร็จพอดี นำเก็บใส่กล่องอย่างตั้งใจ

        ก๊อก ก๊อก จู่ ๆเสียงเคาะประตูห้องของเธอก็ดังขึ้น

       ทำให้หญิงสาวที่กำลังตั้งใจห่ออาหาร เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ประตูอย่างสงสัยหรือว่าพลอยอาจลืมของไว้ที่นี่ และกลับมาเอานะ คิดได้ดังนั้น ร่างบางจึงเดินไปเปิดประตูออกเผยให้เห็นร่างคุ้นตา หญิงสาวรีบเผยรอยยิ้มกว้างสว่างไสวให้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าทันที