ธุลีกาล

        สายลมหนาวจากเทือกเขาคาราโกรัมพัดผ่านยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนแสงอาทิตย์ยามเย็นสีส้มทองค่อยๆ ลับขอบฟ้า ทอแสงอาบไล้ไปบนนาขั้นบันไดและต้นแอปริคอตนับร้อยต้นที่ปลูกเรียงรายอยู่ตามลาดเขาในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ชีวิตดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและสงบงาม

“ดานิช”ชายหนุ่มนักวาดภาพประกอบจากเมืองหลวงผู้กำลังเผชิญกับสภาวะสมองตื้อ เขาหมดไฟและสูญเสียความมั่นใจในการสร้างสรรค์งานศิลปะจนต้องตัดสินใจเก็บกระเป๋าเดินทางไกลมาพำนักอยู่ที่โฮมสเตย์เรือนไม้หลังเล็กในหุบเขาฮุนซาแห่งนี้มาเกือบสองสัปดาห์แล้ว

ทุกๆ เย็นดานิชจะชอบมานั่งอยู่ที่ม้านั่งไม้ใต้ต้นแอปริคอตโบราณที่ตั้งอยู่ตรงจุดชมวิวปลายหมู่บ้านในมือของเขามีสมุดสเก็ตช์ภาพและดินสอ ทว่าหน้ากระดาษกลับยังคงว่างเปล่าขาวสะอาดเหมือนหิมะบนยอดเขา

“วันนี้ก็ยังวาดไม่ได้อีกเหรอจ๊ะพ่อหนุ่มเมืองกรุง?”

เสียงหวานใสและเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูของ“คุณยายซาร่า” ดังขึ้นคุณยายเป็๲หญิงชราท้องถิ่นวัยแปดสิบกว่าปีที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มและดวงตาสีฟ้าใสกระจ่างราวกับน้ำแข็งบน๺ูเ๳ายายซาร่าอยู่ในชุดพื้นเมืองสีแดงเข้ม คลุมผ้าโพกศีรษะสีขาวและในมือของยายมักจะมีตะกร้าหวายเล็กๆ ที่ใส่ผลแอปริคอตตากแห้งสีส้มจัดอยู่เสมอ

“ครับคุณยาย”ดานิชถอนหายใจยาวพลางวางดินสอลงอย่างท้อแท้ “ผมมองเห็นวิวที่สวยที่สุดในโลกตรงหน้ามองเห็นผู้คนที่มีความสุข แต่ในหัวของผมมันกลับว่างเปล่าผมไม่รู้ว่าจะส่งต่อความรู้สึกอบอุ่นของที่นี่ลงบนกระดาษได้ยังไงงานของผมมันดูไร้ชีวิตชีวามานานแล้วครับ”

ยายซาร่านั่งลงข้างๆดานิชอย่างเชื่องช้า ยายหยิบแอปริคอตตากแห้งส่งให้เขาชิ้นหนึ่ง

“ลองกินดูสิ แอปริคอตของฮุนซาน่ะหวานและทำให้หัวใจเต้นแรงนะ”

ดานิชรับมาเคี้ยวรสชาติหวานฉ่ำธรรมชาติและกลิ่นหอมละมุนแล่นพล่านในปากมันช่วยให้ร่างกายที่เหน็บหนาวอบอุ่นขึ้นมาทันตา

“รู้ไหมดานิช…”ยายซาร่าพูดพลางทอดสายตาออกไปที่ยอดเขาตระหง่าน“ต้นแอปริคอตต้นนี้อยู่มา๻ั้๹แ๻่สมัยปู่ของปู่ยาย มันผ่านฤดูหนาวที่โหดร้ายหิมะทับถมจนกิ่งแทบหักทุกปี แต่มันไม่เคยรีบร้อน พอถึงฤดูใบไม้ผลิ มันก็แค่ค่อยๆผลิใบ และออกผลที่หวานที่สุดออกมา… คนเราก็เหมือนกัน บางครั้งเราแค่ต้องหยุดวิ่งแล้วปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมัน”

คำพูดง่ายๆแต่ลึกซึ้งของคุณยายทำให้อารมณ์ของดานิชดิ่งลึกลงไปด้วยความซาบซึ้งเขามองดูคุณยายผู้ใจดีคนนี้แล้วเกิดแรงบันดาลใจอย่างประหลาดชายหนุ่มเริ่มจรดปลายดินสอลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

แกรก… แกรก…

นิ้วมือของเขาขยับไปตามความรู้สึกเสียงดินสอขีดเขียนคลอไปกับเสียงลมหนาวดานิชใช้เวลาเกือบชั่วโมงสเก็ตช์ภาพพอร์ตเทรตใบหน้าของคุณยายซาร่าอย่างประณีตทุกรอยย่นบนใบหน้า แววตาที่ผ่านโลกมานาน และรอยยิ้มที่โอบอ้อมอารีถูกถ่ายทอดออกมาอย่างมีชีวิตชีวาที่สุดเท่าที่เขาเคยระบายสีมาในชีวิต

“เสร็จแล้วครับคุณยาย!”ดานิชพูดด้วยความตื่นเต้นและอิ่มเอมใจ เขายื่นสมุดภาพให้คุณยายดู“นี่คือของขวัญที่แทนคำขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆ ครับ”

ยายซาร่ารับสมุดภาพไปดูยายเพ่งมองภาพวาดใบหน้าของตัวเองอยู่นานดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเริ่มมีน้ำตาแห่งความตื้นตันใจเอ่อล้นออกมายายลูบแผ่นกระดาษแ๶่๥เบาราวกับมันเป็๲สิ่งมหัศจรรย์

“โอ้… มันงดงามเหลือเกินพ่อหนุ่มยายไม่เคยเห็นตัวเองในมุมที่งดงามและเปี่ยมไปด้วยชีวิตขนาดนี้มาก่อนเลยขอบใจเ๽้ามากนะ”

คุณยายกอดสมุดภาพไว้แนบอก และหันมาบอกดานิชด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เพื่อเป็๲การตอบแทนความงดงามนี้พรุ่งนี้เช้าก่อนที่เ๽้าจะเดินทางกลับเมืองหลวง ยายจะทำ ‘Halwa’ขนมพุดดิ้งแอปริคอตสูตรโบราณที่อร่อยที่สุดในหุบเขามาให้เ๽้านะยายจะใช้ผลแอปริคอตสดผลสุดท้ายที่ยายเก็บซ่อนไว้บนหิ้งชั้นบนสุดของบ้านมาทำเลยล่ะ!”

ดานิชยิ้มกว้างด้วยความสุขหัวใจของเขาพองโตจนลืมความหนาวเหน็บ เขารู้สึกว่าไฟในตัวกลับมาลุกโชนอีกครั้งค่ำคืนนั้นเขานอนหลับฝันดีท่ามกลางเสียงกระซิบของหุบเขา

—

รุ่งเช้าวันต่อมาดานิชเก็บกระเป๋าและเดินมาร่ำลาคุณยายซาร่าที่บ้านพักเรือนไม้ตามนัดยายซาร่าเดินออกมาต้อนรับพร้อมกับกล่องใส่ขนมพุดดิ้งแอปริคอตสีทองอร่ามที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอุ่นๆชวนน้ำลายสอ

“เดินทางปลอดภัยนะดานิชอย่าลืมกินขนมตอนที่ยังอุ่นๆ ล่ะ” ยายซาร่าอวยพรพร้อมรอยยิ้มสดใส

ดานิชรับกล่องขนมมาและกอดคุณยายด้วยความซาบซึ้งใจก่อนจะก้าวขึ้นรถบัสคันเล็กเพื่อเดินทางออกจากหุบเขาฮุนซา

ขณะที่รถบัสกำลังแล่นเลียบไปตามไหล่เขาดานิชเปิดกล่องขนมออกและใช้ช้อนตักพุดดิ้งแอปริคอตเข้าปากคำใหญ่ รสชาติหอมหวานนุ่มละมุน และความอบอุ่นของขนมทำให้เขาตื้นตันจนน้ำตาซึม

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะเปิดดูรูปภาพวาดของคุณยายซาร่าที่เขาแอบถ่ายเก็บไว้เป็๲ที่ระลึก

แต่แล้วสายตาของเขาบังเอิญเหลือบไปเห็น “ข้อความแจ้งเตือน”ในกลุ่มเฟซบุ๊กของสมาคมท่องเที่ยวท้องถิ่นหุบเขาฮุนซาที่มีคนโพสต์ไว้เมื่อสองวันก่อน…

ในโพสต์นั้นมีรูปถ่ายของคุณยายซาร่ากำลังยืนยิ้มอยู่คู่กับต้นแอปริคอตพร้อมข้อความระบุว่า

“ขอเชิญชวนนักท่องเที่ยวทุกท่านร่วมส่งกำลังใจและแวะไปอุดหนุนผลไม้แห้งของ ‘คุณยายซาร่า’คุณยายผู้ใจดีแห่งหมู่บ้านฮุนซาเนื่องจากปีนี้เกิดสภาวะภัยแล้งเฉียบพลันและน้ำค้างแข็งยาวนานทำให้ผลผลิตแอปริคอตในสวนของยายพังเสียหายทั้งหมด ยายซาร่าไม่มีผลแอปริคอตสดเหลือเลยแม้แต่ผลเดียวมา๻ั้๹แ๻่เดือนที่แล้ว…”

ดานิชชะงักไปทันทีช้อนในมือสั่นเทา… ถ้าสวนของคุณยายไม่มีแอปริคอตสดเหลือเลย แล้ว“แอปริคอตผลสุดท้ายบนหิ้งชั้นบนสุด” ที่คุณยายเอามาเคี่ยวทำขนมให้เขาในเช้านี้…มันมาจากไหน?

ชายหนุ่มรีบโทรศัพท์หา“อัสลัม” เ๽้าของโฮมสเตย์ที่เขาไปพักทันทีเพื่อถามความจริง

“อ๋อ…เ๱ื่๵๹ขนมพุดดิ้งแอปริคอตสดของยายซาร่าเมื่อเช้านี้ใช่ไหมครับคุณดานิช?”อัสลัมตอบมาตามสายด้วยน้ำเสียงหัวเราะอบอุ่น “รู้ไหมครับ… เมื่อคืนนี้ตอนสองทุ่มหลังจากที่คุณวาดภาพให้ยาย ยายซาร่าดีใจจนบ่อน้ำตาแตกยายเดินเคาะประตูบ้านทุกหลังในหมู่บ้านเลยครับ ยายเอาภาพวาดที่คุณวาดให้ไปอวดทุกคนด้วยความภูมิใจสุดๆ…”

อัสลัมพูดต่อ

“แล้วยายก็ยอม ‘เอาเงินเก็บก้อนสุดท้าย’ของยายไปขอซื้อผลแอปริคอตสดจากตู้แช่แข็งของร้านค้าในเมืองที่กักตุนไว้ขายหน้าหนาวในราคาที่แพงมหาศาล…ยายยอมจ่ายเงินทั้งหมดที่มีเพียงเพื่อจะเอาผลไม้สดนั้นมาเคี่ยวเป็๲ขนมที่อร่อยที่สุดตอบแทนค่าน้ำใจให้กับภาพวาดที่ทำให้ยายรู้สึกว่าตัวเองกลับมามีความสุขและมีคุณค่าอีกครั้งน่ะครับ”

รถบัสยังคงแล่นไปข้างหน้าท่ามกลางทิวทัศน์อันงดงามของเทือกเขาคาราโกรัมแต่ในใจของดานิชตอนนี้… มันเต็มตื้นและพองโตจนอธิบายเป็๲คำพูดไม่ได้

ที่แท้“สูตรลับ” ที่ทำให้ขนมถ้วยนี้หวานจับใจที่สุด ไม่ใช่เพราะแอปริคอตสดจากบนหิ้ง…แต่เป็๲เพราะ “ความรักและการตอบแทนอันยิ่งใหญ่” ของคุณยายชาวเขาธรรมดาๆ คนหนึ่งที่มีให้ต่อศิลปะและน้ำใจของคนแปลกหน้า

ดานิชก้มลงมองขนมแอปริคอตในกล่องสลับกับสมุดวาดภาพเล่มใหม่ในมือ เขายิ้มทั้งน้ำตาและเริ่มจรดดินสอลงบนกระดาษหน้าแรกอย่างมีความสุขที่สุด… เพราะตอนนี้ไฟในใจของเขาได้ถูกจุดขึ้นใหม่โดยสมบูรณ์แบบแล้วท่ามกลางอ้อมกอดอันอบอุ่นของหุบเขาฮุนซา