“เอ ทำไมมนุษย์นั่นไม่ยอมตอบนะ หรือไม่พอใจข้อเสนอที่ทางเราเสนอไป” เทพเ้าตี้กวนเดินไปมารอบห้องจนเทพเ้าองค์อื่นปวดหัวไปตามๆ กัน
“เ้าส่งไปว่าอย่างไร?” เทพเ้าผานกู่เอ่ยถาม
“ข้าเสนอไปว่าเราจะคืนเงินตรามนุษย์ 88 หยวนให้นางเพื่อแลกกับตั๋วย้ายถิ่นฐานและให้นางตอบกลับภายในห้านาที มิเช่นนั้นข้อเสนอจะถูกยกเลิก”
เทพเ้าผานกู่ทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะชี้ปลายจมูกของเทพเ้าตี้กวน “มนุษย์ล้วนไม่ได้โง่ คนเขาถูกรางวัลใหญ่ ใครจะโง่รับข้อเสนอเงินคืนของเ้าเพื่อแลกกับของดีเช่นนั้น เ้าก็รู้ว่าการไปเมืองโบราณขนาดพวกเราที่เป็เทพยังต้องลำบากยากเย็นเพียงใดจึงจะ่ชิงที่ว่างได้สักตำแหน่งหนึ่ง”
เทพเ้าตี้กวนทำเสียงอ่อย “ก็ข้าคิดว่าบางทีนางอาจจะอยากอยู่ที่โลกยุคเดิมของนางก็ได้ จากที่ข้าคัดค้นประวัติของนางเห็นว่าเป็มนุษย์ตัวคนเดียว แม้บิดามารดาจะสิ้นแล้วแต่ก็มีมรดกตกทอดมากมาย ชีวิตของนางจึงสุขสบายดีอยู่แล้ว”
“นั่นก็แค่สิ่งที่เ้าเห็นในประวัติ มิใช่ในจิตใจนาง อย่าตัดสินตำราจากปกเ้าไม่เคยได้ยินหรือ? หากนางอยากอยู่โลกเดิมจะซื้อกล่องสุ่มของเราทำไมล่ะ ใครมันจะ้าของแค่กินของใช้ในกล่องสุ่ม คนเขาล้วนอยากได้รางวัลใหญ่กันทั้งนั้น” เทพเ้าผานกู่พ่นลมหายใจพลางกอดอกแล้วชี้ให้อีกฝ่ายมองอีกมุมราวกับคนมีประสบการณ์
“ก็จริงดังเ้าว่า เฮ้อ ข้าอุตส่าห์คิดว่านางอยากอยู่ที่เดิมแล้วจะทำเื่ยอมรับเงินคืนเสียอีก เพราะหากเป็เช่นนั้นรางวัลใหญ่ก็จะถูกส่งคืนและท่านเง็กเซียนก็จะได้ให้อภัยข้า”
“แค่ไม่ตอบกลับภายในห้านาทีก็รู้แล้วว่านางไม่้าข้อเสนอของเ้า” เทพเ้าผานกู่กอดอกแล้วพูดราวกับมองความคิดของมนุษย์ตัวจ้อยที่ได้รับรางวัลใหญ่ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เทพเ้าตี้กวนพยักหน้า และเนื่องจากครบห้านาทีแล้วอีเมลที่ถูกส่งไปจึงหายไปกลายเป็เพียงอีเมลเปล่าที่ไม่มีเนื้อหาภายใน ซึ่งนี่ก็เป็อีกหนึ่งกฎของ์เช่นกัน ที่เป็เช่นนี้ก็เพื่อป้องกันการที่เทพเข้าไปแทรกแซงหรือติดต่อกับมนุษย์นั่นเอง
“เช่นนั้นข้าจะลองยื่นข้อเสนอไปใหม่”
[TeeguanGod: ข้าจะย้ายกายเนื้อและจิตใจเ้าไปด้วยเลย ตกลงหรือไม่?]
ผ่านไปห้านาที
“นางไม่ตอบกลับอีกแล้ว! เื่นี้ข้าอุตส่าห์ไปขอร้องซีหวังหมู่เพื่อช่วยเปิดช่องกาลเวลา”
เทพเ้าผานกู่ลูบเครา ก่อนจะถามอีกฝ่ายว่าเขาส่งอีเมลไปว่าอย่างไร
“เ้ามันโง่จริงๆ” ไม่พูดเปล่าเขาชี้ที่ประวัติของมนุษย์ที่ถูกรางวัลให้สหายดู
“เห็นหรือไม่ ตอนนี้นางใช้ชีวิตผู้เดียวและเหงาแสนเหงา หากเ้าพานางไปทั้งกายหยาบเช่นนี้มันจะต่างอันใดกับการที่นางอยู่ที่เดิมเล่า เ้าต้องให้นางมีครอบครัวที่อยู่ด้วยกัน”
“หมายถึงสลับร่างเปลี่ยนิญญา?”
“ใช่ เอาอายุใกล้เคียงกันและรูปร่างหน้าตาไม่แย่นัก เพราะมนุษย์ผู้นี้ค่อนข้างรักสวยรักงามเอาการ อีกทั้งหน้าตาก็งดงาม”
เทพเ้าตี้กวนพยักหน้าก่อนจะจดลงในสมุดประจำตัวของตนเพราะคิดว่านี่เป็สิ่งที่ดี จากนั้นก็หันไปถามความเห็นของสหายอีกครั้ง
“เ้าว่าเพียงเท่านี้นางจะพอใจหรือไม่”
“เ้าต้องถามนางเอง”
“นั่นสินะ” จากนั้นเทพเ้าตี้กวนก็เคาะแป้นพิมพ์เพื่อส่งข้อความไปยังมนุษย์ที่โลกเบื้องล่าง
[TeeguanGod: เอาเป็ว่าข้าจะหาร่างให้เ้าเปลี่ยนิญญา พอใจหรือไม่]
และก็เช่นเดิมไม่มีการตอบกลับอีเมลใดๆ ทั้งสิ้น สุดท้ายเทพเ้าตี้กวนและเทพเ้าผานกู่ก็ช่วยกันระดมความคิดจนสุดท้ายออกมาเป็ข้อเสนอมากมายดังนี้
[TeeguanGod: 1) ข้าจะหาร่างสตรีอายุใกล้เคียงที่มีจิตเชื่อมโยงกับเ้าและถึงคราวหมดอายุขัยเพื่อทำการเปลี่ยนิญญา
2) เ้าจะมีครอบครัวไม่อยู่โดดเดี่ยวแน่นอน
3) ระบบ ข้าจะสุ่มเ้าตัวเล็กจากอีกหนึ่งเส้นกาลเวลาเพื่อไม่ทำให้ชีวิตเ้าลำบากนัก
4) ภาษา เ้าจะรู้แจ้งในทุกภาษาของทุกแคว้น
5) เ้าจะได้รับการสืบทอดความทรงจำของร่างที่เ้าสลับิญญาเข้าไป อีกทั้งยังรู้ชะตากรรมล่วงหน้า (ซึ่งชะตานี้เป็ชะตาของเ้าของร่างเดิมหากคนผู้นั้นไม่ตาย หาใช่ของเ้า ชีวิตเ้า เ้าลิขิตมันเอง) ส่วนเื่ิญญาของเ้าของร่างนั้นเื่นี้ไม่ต้องกังวลกับิญญานั้นเลย ข้าจะพาอีกฝ่ายไปมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม
6) **หากเ้าพอใจ “โปรดอย่าตอบกลับ” อีเมลฉบับนี้ และภายในเวลาเที่ยงคืนข้าจะไปรับเ้าเพื่อพาย้ายถิ่นฐานตามรางวัลที่เ้าได้รับ]
“โอ่ย เสร็จเสียที ขอบใจเ้ามากผานกู่” เทพเ้าตี้กวนมองอีกฝ่ายอย่างซึ้งใจ เนื่องจากอีกฝ่ายเสนอเนื้อความข้อที่หกให้เขาอย่างฉลาดหลักแหลม โดยเฉพาะข้อสาม
เื่การสุ่มเ้าตัวเล็กนั่นหาใช่เื่ที่ควบคุมได้ มันเป็เทคโนโลยีเทพฝ่ายกรีกโรมันที่ร่วมมือกับเทพเ้าแดนั ซึ่งการยื่นคำร้องโดยใช้ช่องทางปกตินั้นเป็ไปไม่ได้ เพราะฝ่ายนั้นจะรู้ว่าพวกเขาทำเื่ผิดพลาดอะไรมา จึงจำต้องใช้ช่องทางพิเศษ โดยแอบค้นหาระบบที่ล่องลอยอยู่ในอวกาศที่ยังว่างๆ หรือพวกที่ถูกส่งกลับ เหลือใช้ไม่มีใคร้ารอวันถูกทำลาย
เทพเ้าเผิงกู่ได้แต่ยิ้มแหยๆ อันที่จริงเขาแค่เห็นว่ามนุษย์ผู้นั้นไม่ตอบกลับอีเมลเลยและมันทำให้เสียเวลา เขาจึงฉุกคิดวิธีการเ้าเล่ห์พรรค์นี้ขึ้นมาก็เท่านั้นเอง
เมืองซุ่ยหนิง แคว้นต้าเซี่ย
ซูเหยาขยี้ตาก่อนจะมองไปยังสิ่งแวดล้อมโดยรอบที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต นางนั่งอยู่ตรงนี้ได้พักใหญ่แล้วเพื่อทำความเข้าใจกับสถานการณ์โดยรอบ
เมื่อเที่ยงคืนที่ผ่านมา ขณะที่กำลังนอนหลับฝันหวาน จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาในฝันและกล่าวว่าจะพาตนนั้นย้ายถิ่นฐาน ซึ่งซูเหยาคิดว่านี่คงเป็สิ่งที่คับข้องในใจจากตอนที่เปิดกลุ่มสุ่ม จึงได้พยักหน้าตอบรับอีกฝ่ายไป
และเพราะเหตุนั้นเองจึงทำให้นางมาอยู่ที่นี่พร้อมกับข้อเสนอหกอย่างที่ชายคนนั้นได้กล่าวไว้
ใช่ ตอนนี้นางกลายเป็สตรีผู้หนึ่งที่มีนามว่าซูเหยา ซึ่งแม่นางผู้นี้เป็คนเดียวกับที่เห็นในฝันบ่อยๆ ส่วนสถานที่ตอนนี้น่ะเหรอ...
ไม่ว่าจะเป็เ้าของร่างเดิมหรือซูเหยาคนใหม่ก็ไม่รู้แน่ชัดว่ามันคือที่ใด แต่นี่แน่ยิ่งกว่าแช่แป้งก็คือที่นี่ไม่ใช่ยุคสมัยเดิมและไม่ใช่โลกใบเดิมที่ซูเหยาคุ้นเคย เพราะแคว้นต้าเซี่ยนี้ไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์ที่เคยเรียนรู้มา จึงได้แต่คาดเดาว่านี่คงเป็โลกอีกใบหรือคนละมิติเป็แน่
ส่วนที่ว่าเพราะเหตุใดเ้าของร่างจึงมาอยู่ตรงนี้นั้น มันเป็เพราะซูเมิ่ง ผู้เป็น้องสาวผลักจนหัวกระแทกโขดหิน ในตอนนั้นซูเมิ่งและนางเฉินซื่อผู้เป็มารดาไม่เหลียวแลเ้าของร่างเลยสักนิด
แววตาของนางเฉินซื่อเต็มไปด้วยความเ็า
“ทำอย่างไรดีล่ะเ้าคะ เืไหลเต็มเลย”
“รู้แบบนี้ขายนางให้หอนางโลมั้แ่แรกก็ดี”
“ท่านแม่แล้วเื่งานแต่งของข้า...”
“เมิ่งเมิ่งแม้ตระกูลซูกับตระกูลโจวจะมีสัญญาหมั้นหมายกันก็จริง แต่สถานการณ์ของตระกูลเราเป็เช่นไร เ้าไม่รู้หรือ หากก่อนหน้าเ้าได้หมั้นหมายกับตระกูลโจวก่อนก็แล้วไปเถอะ”
“เพราะมันคนเดียวเลย! แต่ท่านแม่ ท่านจะปล่อยสัญญาทิ้งไปเปล่าๆ เช่นนั้นหรือ? สัญญาในคราวนี้จะช่วยให้ข้าและท่านแม่สุขสบายได้นะเ้าคะ ข้าเองก็อยากจะเห็นเมืองหลวงสักครั้งเหมือนกัน”
“ข้ารู้ดียิ่งกว่าเ้า สัญญาก็ต้องเป็สัญญา ตระกูลโจวไม่อาจบิดพลิ้วได้ แต่เราไม่อาจเข้าไปในเมืองหลวงอย่างเอิกเกริกเพื่อทวงถามเื่นี้กับตระกูลโจว เอาเถอะข้าจะบอกบางอย่างแก่เ้า เมื่อไม่กี่วันนี้พ่อของเ้าได้รับรู้มาว่าคุณชายโจวสายหลักที่เป็คู่หมั้นหมายกับหลานสาวคนโตตระกูลโจวกำลังจะถูกส่งตัวมาที่เมืองซุ่ยหนิงเร็วๆ นี้เพื่อเป็นายอำเภอที่นี่ เมื่อถึงตอนนั้นข้าและบิดาเ้าจะแบกหน้าไปทวงถามให้เอง”
“ข้าแอบได้ยินที่พวกท่านคุยกันแล้ว”
“เ้าก็เลยผลักซูเหยา?”
“ถ้ามีนาง สัญญาหมั้นหมายของตระกูลโจวจะตกถึงข้าได้อย่างไร ใครใช้ให้มันกล้าที่จะเกิดก่อนข้าแล้ว่ชิงสถานะหลานสาวคนโตของตระกูลซูไป มันทำตัวเองทั้งนั้น ใครทำก็ต้องรับผิดชอบ อีกอย่างกล้วยไม้นั่น นางไม่ยอมยกมันให้กับข้า!”
“เมิ่งเมิ่งเ้าน่าจะบอกกับข้าั้แ่แรก ดูสภาพนางสิ ไม่รู้อยู่หรือตาย หากไม่ตายก็แผลที่หน้า เช่นนี้จะขายให้หอนางโลมได้อย่างไร ไม่มีบุรุษคนไหนชื่นชอบสตรีที่มีแผลเช่นนี้หรอก ส่วนเื่กล้วยไม้นี่ไม่ใช่เื่ยากอันใด แม่จะจัดการเอง รอวันที่คุณชายโจวมาเราจะไปพบพวกเขาพร้อมกับสิ่งนี้ เมื่อเห็นกล้วยไม้มีหรือที่เขาจะปฏิเสธสัญญา”
“ฮึ! ก็ได้เ้าค่ะ”
“เอาเถิดๆ ที่นี่ก็มีตระกูลโจวสายรองด้วย ข้าจำได้ว่าลูกชายของตระกูลโจวสายรองสติไม่ดี ฮูหยินโจวอยากได้สะใภ้มาแก้เคล็ดและดูแลลูกชาย บางทีข้าอาจไปคุยกับตระกูลโจวดู เ้าก็ไปกับข้าด้วย หากอยู่ที่นี่แล้วมีคนมาพบเข้า จะกล่าวหาว่าเ้าทำร้ายนาง ชื่อเสียงจะไม่ดีเอา”
“เ้าค่ะ ข้าดูแล้วนางยังไม่ตาย เพียงแค่หมดสติไปก็เท่านั้นเอง”
11K
