ทำไมถึงไม่เป็ฉันนะ....
ทั้งที่คนที่อยู่กับเขามากที่สุด ก็คือฉัน
และทั้งที่รักเขามากกว่าใครๆ
ชีวิตถึงกับหยุดชะงัก
ได้แต่ถอนหายใจ รู้สึกได้ถึงมือที่อุ่นๆ ผ่านถุงมือ
เดือนธันวาคมนี้ ก็อายุ 27 แล้วสินะ
คริสมาสต์ปีนี้ ฉันหวังว่าจะได้อยู่กับ คนโดะซัง
แสงไฟส่องสว่างในเมืองนั้น มันกระเทือนมาถึงในอก
เสียงของคนเป็คู่รักดังก้อง พร้อมกับพันผ้าพันคอที่พันไปรอบๆ ปิดใบหู ก็ได้แต่คิดเท่านั้นแหละ ไม่มีผลอะไร เป็เื่ไร้สาระทั้งนั้น
เวลานี้ .....เขา ......กับผู้หญิงคนนั้น......?
ผู้หญิงคนนั้น....ก็แค่เด็กกว่าไม่ใช่เหรอ....?
เขาจะสวีทกันแค่ไหนนะ
ถอนหายใจ ฮ้าาา...
เพราะว่าฉันเป็แบบนี้ไง .....ถึงไม่ได้ถูกเลือก
แต่ว่า...ก็ไม่ผิดหรอก...ฉันชอบตัวเองในแบบนี้มากกว่า
คนโดะ ทะสุคุ เป็รุ่นพี่ที่ทำงานอายุมากกว่า 3 ปี พวกเราทำงานที่บริษัทผลิตอุปกรณ์การแพทย์ชื่อทะจิวะ ฉันได้รับมอบหมายให้ไปทำงานอยู่ฝ่ายขาย แผนกเดียวกับเขา ั้แ่นั้นมาฉันก็ชอบเขามาตลอด
แม้ว่าจะไม่ใช่คนหล่อคนพิเศษ แต่อยู่ในระดับปานกลางจากรูปร่างที่สูงสมาร์ทและบุคลิกภาพที่อ่อนโยนสงบและเอาใจใส่
และถึงเป็เช่นนั้นก็ตาม ฉันก็มั่นใจว่า คนที่อยู่ใกล้ชิดกับเขามากที่สุด ก็คือฉัน
โต๊ะทำงานอยู่ข้างๆกัน
เวลาทำงาน การซัพพอร์ทงานขายต่างๆ ก็เป็ฉันเสมอที่ช่วยงานเขา
ตอนที่ได้สัญญาเ้าใหญ่ เราสองคนก็มีไปกินข้าวเพื่อฉลองกัน วันหยุดเราก็มีออกไปข้างนอก ไปซื้อของฝากเพื่อไว้ใช้มอบให้กับลูกค้าตอนทำงาน
คิดว่าคงมีความรู้สึกที่ดีให้กันแน่ๆ แต่แล้ว..คนที่คนโดะซังเลือก กลับเป็ผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามาทำงานในปีนี้ เธอชื่อ นากาโนะ ยูริ
นากาโนะซัง เป็พนักงานในออฟฟิศเหมือนกับฉัน แต่เธอก็ไม่ได้ทำงานใกล้ชิดกับคนโดะซังเท่ากับฉัน.....
รู้สีกเสียใจ.....
ในวันแบบนี้ ฉันจะไม่อยู่คนเดียวแน่นอน . ฉันเร่งเดินไปยังร้านKasugamahoที่นัดพบกับเพื่อนสมัยเรียน
เดินไปจากบริษัทใช้เวลา 10 นาที ฉันเข้าไปในร้านเหล้าอิซากายะ ตกแต่งสไตล์ตะวันตก ร้านไม่ได้กว้างมากนัก ฉันเจอ"ชิมโบ"นั่งตรงกลางทางด้านหลังๆ พอดี
"ชิมโบ" ฉันแตะไหล่ชิมโบเบาๆ แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ด้านหน้าของเธอ ก่อนที่เธอจะทำตาโตขึ้นเล็กน้อย
"ฟุมินะ มาเร็วเหมือนกันนะ"
พอเราสบตากัน ชิมโบก็เริ่มหรี่ตาลงแล้วหัวเราะ
พอได้พบกับชิมโบ ฉันก็รู้สึกหายเป็ปกติ ใบหน้าของชิมโบ นอกจากดวงตากลมโตที่คล้อยลงมาเล็กน้อย ส่วนอื่นๆ บนใบหน้าดูเล็ก น่ารัก เหมือนกับมาสค็อตตัวการ์ตูน จึงพาให้ฉันยิ้มไปด้วย
ชิมโบ เป็คนที่ประเภทต้องมาถึงก่อนเวลา ไม่เช่นนั้นจะมีความกังวล
เพราะรู้แบบนั้น เมื่อตอนที่ฉันนัดเจอกับชิมโบ ฉันจึงพยายามที่จะมาถึงให้เร็ว แต่มักจะมาถึงเฉียดฉิวเวลานัดตลอด
แต่วันนี้ ฉันมาเร็วกว่า เวลานัด 20 นาที เป็การทำเวลาที่สุดยอดไปเลย
"ไม่ค่อยอยากอยู่บริษัท ก็เลยรีบออกมา"
พอจินตนาการนึกถึงใบหน้าของคนโดะ ทันใดนั้นใบหน้าของนากาโนะ ก็ปรากฏขึ้นมาทันที ใจฉันเหมือนปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆสีเทา
เพิ่งรู้เื่ว่าคนโดะซังกับนากาโนะซัง คบกัน เมื่อวันจันทร์
ก็เชื่อครึ่ง ไม่เชื่อครึ่ง แต่วันนี้เป็วันศุกร์ซึ่งวันพรุ่งนี้ก็จะเป็วันคริสมาสต์อีฟ ก็ได้ยินนากาโนะซังบอกว่า "กำลังจะแต่งงาน"
ตอนนั้น เป็ตอนที่ทุกคนกำลังทานอาหารกลางวันกันที่ร้านข้างออฟฟิศ
"ฉันจะแต่งงาน" คำพูดของนากาโนะซัง ที่พูดออกมาอย่างไม่ลังเลนั้น ทำให้ฉันไม่แม้แต่สามารถจะพูดได้ว่า "ยินดีด้วยนะ"
"ฟุมินะ..."
หลังจากนั้น ฉันจำไม่ได้ว่า กินข้าวไปยังไงบ้าง บอกตรงๆ ... ฉันจะกลับไปที่บริษัทยังไง
ตอนทำงาน ฉันก้มหน้้าก้มตามองแต่งาน ฉันไม่กล้าสบตากับ คนโดะซัง
แต่หลังจากทานอาหารกลางวันแล้ว ฉันส่งข้อความไปหาเขาว่า " จะแต่งงานแล้วเหรอ"
เพราะอย่างนั้น หลังจากนั้น ฉันจึงใช้เวลาคืนนี้กับชิมโบ....
ดวงตากลมโตของชิมโบ เริ่มมีความเศร้าบางๆ และขนตายาวก็เริ่มดูสั่นไหว ชินโบทำงานอยู่แผนกลูกค้าสัมพันธ์ของบริษัทยาแห่งหนึ่ง
ซึ่งก็มักได้พบเจอกับคนโดะซัง ในการทำงานเสมอๆ เธอให้กำลังใจฉันเสมอมา และบอกว่าเขาดูเป็คนที่ดี
"ขอโทษนะ ที่เศร้าั้แ่เริ่มเลย"
ชิมโบ ถอนหายใจค่อยๆฝืนยิ้มไปพร้อมกับกางเมนูออกมา
"ฟุมินะ มาดื่มกันเถอะ"
"ดื่มให้มันลืมเื่แย่ๆไป"
ฉันกวาดตามอง เลือกประเภทเครื่องดื่ม ที่ปกติฉันยังไม่เคยได้ลองดื่ม
"ฟุมินะ เป็คนที่หาได้ยากนะ" ฉันได้ยินเพื่อนพูดไป พร้อมกับมองไปยังเหล้าที่เ้าของร้านเหล้าที่กำลังผสมคอกเทลใส่เหล้าลงไป
และในทันใดนั้น ฉันเห็นประตูของร้านก็เปิดออก พร้อมกับคนสองคนที่ฉันไม่ได้อยากพบเจอเข้ามาในร้าน
"หาาา....."
ฉันยกคิ้วพร้อมส่งเสียงสูง
ชินโบหันมาหาฉัน พร้อมร้อง "เอ่ออ...." และสีหน้าเปลี่ยนไป
แล้วสายตาฉันก็สบตากับ นากาโนะซังอย่างไม่ทันตั้งตัว
ลำดับต่อมา เธอโบกมือเรียกชื่อชั้น "พี่ทามิยะ"
ทามิยะ ฟุมินะ เป็ชื่อของฉันเอง ... แต่วันนี้ ฉันอยากเป็คนอื่น
"ฟุมินะ "
"เป็ไง"
รู้้ตัวอีกที คนโดะซังก็ยืนอยู่ข้างหน้าแล้ว
ทั้งสองคนนี้ไม่ต้องมาก็ได้นี่... แต่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างๆฉันแล้ว
"เธออยู่กับคาสุกะใช่ไหม" คนโดะซังมองไปยังชิมโบพลางหัวเราะ
"สวัสดีตอนเย็นค่ะ ขอบคุณที่ช่วยเหลืออย่างเสมอๆ" ชิมโบ ยิ้มพร้อมโค้งก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อทักทายคนโดะอย่างลูกค้า จังหวะนั้น นากาโนะซัง คล้องแขนของคนโดะ ฉันเบนสายตาไปทางอื่น ให้ฉากข้างหน้าที่ไม่้าเห็น
ฉันอยากจะร้องไห้
"ขอบคุณที่ช่วยเหลือกัน เช่นกันครับ”
นากาโนะซัง ซักถามต่อคนโดะซัง หลังจากทักทายกันแล้ว “ นี่ยูคุง คนนั้นใครเหรอ”
การแนะนำชิมโบผ่านฉันโดยตรงหรือไม่ยังไม่สำคัญเท่า วิธีเรียกชื่อเขาด้วยคุง ที่เหมือนจะสนิทกันมาก มันบาดหัวใจ
ฉันอยากเรียกชื่อนี้ตลอดแต่เรียกไม่ได้ ..แต่เธอที่เรียกชื่อเขาแบบนี้ออกมาได้ง่ายๆฉันรู้สึกอิจาฉาเธอจริงๆ
ฉันกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ
"ขอโทษครับ"
พนักงานร้านโผล่หน้ามาจากด้านข้างจากฝั่งที่สองคนนั้นยืนอยู่ และนำเหล้าที่ฉันและชิมโบสั่งมาเสิร์ฟ
พอเห็นอย่างนั้น นากาโนะซัง ก็พูดขึ้นว่า “รุ่นพี่ทามิยะ ดื่มอะไรเหรอคะ"
ในใจอยากจะบอกว่า “จะดื่มอะไรก็ช่างเหอะ”แต่ก็ตอบไปตามจริงว่า “ เป็โชจูผสมกับเหมือนจะเป็เชอรรี่คอคเทลนะ “ ฉันตอบ
"ว้าว โชจูเหรอคะ !?” นากาโนะซังเสียงสูงขึ้น
"รุ่นพี่ดื่มโชจูได้ เท่ห์จังเลยฉันยังเป็เป็เด็กอยู่เลย ยังดื่มได้แค่เหล้ารสผลไม้”
"อ๊ะ งั้นเหรอ ก็น่ารักดีนะ....."
ยังไงก็จะต้องให้ชมหรอ...?
แล้วก็พูดยังกับว่าฉันเป็คนดื่มเยอะแบบนั้นแหละ
ทีนี้ ชิมโบะก็ช่วยฉันโดยบอกว่า “ฉันแนะนำเอง เพราะเคยดื่มก่อนหน้านี้แล้วอร่อยดี"
"อ๋อ อย่างนี้เองเหรอคะ งั้น นี่ ..ยูคุงฉันก็อยากจะดื่มลองดูบ้างน้า..."
"อย่าเลย เดี๋ยวคนต้องคอยระวังและดูแลต้องเป็ผมนะ"
"ก็แหม ไม่เห็นจะเป็ไรน่า"
นากาโนะซัง เกาะแขนคนโดะซังแน่น
นี่กำลังให้ฉันดูอะไรอยู่เหรอ...?
ไปทำที่อื่นสิ
ฉันกัดฟัน กรึบ
"น้า แค่นิดหน่อยเอง แก้วเดียวน้า”
นากาโนะซัง ส่งสายอ้อนคนโดะซัง
แม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนสวยมาก หรือน่ารักมากเป็พิเศษแต่รูปหน้า ตา จมูก มีขนาดสมส่วน กะทัดรัดน่ารักเหมือนสัตว์ตัวน้อย
รูปร่างผอม ตัวเล็ก ไม่สูง คงเป็ทรงที่เหล่าผู้ชายคงชอบและรู้สึกอยากปกป้องมั้ง
ฉันซึ่งรูปร่างสูงมาตรฐาน แต่จะให้พูดก็คือ มีหน้าตาที่ดูจัดจ้าน คงจะเป็แนวที่แตกต่าง
"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว"
คนโดะซังมีท่าทีครุ่นคิด และถอนหายใจ
ก็ช่วยไม่ได้.. ราวกับว่าคำนี้เขียนอยู่บนหน้าเขาที่แสดงอาการออกมา
มีแสดงสีหน้าแบบนี้ด้วยเหรอ....ใบหน้าที่ไม่เคยแสดงให้ฉันเห็น
คนโดะซังที่ฉันรู้จัก ทั้งหมดคงจะเป็มุมเฉพาะที่ทำงาน
เมื่อเกิดความผิดพลาดในงาน หรือตอนที่เหนื่อยจากไปแก้ไขงานเคลมจากลูกค้า ต้องทำโอทีจนดึกดื่น ก็มักจะมีความอ่อนโยนเสมอ จึงคิดว่าไม่ว่าจะตอนไหนก็ตามหันไปจะมีใบหน้าที่เป็พิเศษแบบนี้เสมอๆ แต่ทว่า ไม่ใช่เลย
เพราะใบหน้านั้นมีความรักปะปนอยู่ไงล่ะ
"ใช่แล้ว....!"
นากาโนะซังซบใบหน้าลงบนแขนของคนโดะซัง เวลานี้ กลับกันถ้าไม่สนใจอีกฝ่ายที่อยู่ตรงข้าง มันก็คือความรักสินะ
แต่ว่า อยากจะเปล่งเสียงออกไป คอก็แข็งทื่อไปซะแล้ว ใบหน้าที่อยากจะยิ้ม ก็ค้างทื่อไปด้วย
ทำยังไงดี ..... อยากจะร้องไห้จริงๆแล้ว
พอนึกได้เช่นนั้น
"ที่นี่มันในร้านนะ ไปทำแบบนี้ที่อื่นได้ไหม"
เสียงที่คุ้นเคยดีก็ดังขึ้นมา
"ทะจิบานะคุง"
"รุ่นพี่ทะจิบานะ"
เสียงของคนโดะซังกับนากาโนะซังซ้อนกัน
"เสียงดัง .. นากาโนะซัง ฉันหูอื้อไปหมดแล้ว"
คนที่ยืนข้างนากาโนะซังตอนนี้ ก็คือ ทาจิบานะ ริคุโตะ
ทาจิบาะพูดจริงหรือโกหกกันแน่ ความสูงของเขากับนากาโนะซังต่างกันมาก เขาน่าจะพูดเกิดความจริง
"อ๊ะ ขอโทษด้วยค่ะ"
"ไม่เป็ไรหรอก ว่าแต่ทุกคน เป็อะไรกัน ฉันได้ยินเสียงั้แ่หน้าทางเข้า โดยเฉพาะเสียงของนากาโนะซัง"
"หืม พูดเกินจริงไปหน่อยนะ เสียงไม่ดังขนาดนั้นหรอก"
"ส่งเสียงเพราะใ เ้าตัวจะไม่รู้หรอก"
"ทำแบบนี้ รุ่นพี่ทาจิบานะ ไม่แกล้งกันไปหน่อยเหรอวันนี้"
"งั้นเหรอ อ่า สงสัยเป็เพราะวันพรุ่งนี้เป็วันคริสมาสต์อีฟ สินะ"
ทาจิบานะ พูดพลางเดินมาข้างๆฉัน
เขาเช็ดตาเบาๆ ด้วยผ้าเช็ดหน้า พลางกับเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน พร้อมกับรู้สึกว่าเข้ามาใกล้จังนะ
ทาจิบานะและฉัน เคยเรียนที่โรงเรียนเดียวกัน แล้วยังได้งานทำที่เดียวกัน และยังอยู่แผนกเดียวกันอีก ช่างเป็โชคชะตาอะไรที่เกี่ยวข้องกันเหลือเกิน ทั้งการเข้าร่วมชมรมปีนเขา และทำงานพาร์ทไทม์ที่เดียวกันที่ร้านกาแฟ
ถ้ามาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คบกันเสียเลยสิ ... เพื่อนสมัยเรียน และเพื่อนร่วมงานฉัน มักจะพูดชงอยู่เสมอๆ แต่ว่าฉันไม่ได้ชอบเขา
ทาจิบานะก็คง......จะเป็อย่างนั้นเช่นกัน
"อึดอัดใจ กับวันคริสมาสต์อีฟ ที่ต้องอยู่คนเดียวเหรอคะ"
"ก็คงจะเป็อย่างนั้นแหละ"
"เอ๋... แต่ว่าอย่างรุ่นพี่ทาจิบานะอะ หาแฟนได้ 6-7 คนเลยนา ?"
"อะไรกันกับจำนวนครึ่งๆกลางๆแบบนั้น"
"ถ้าให้ทายนะ ... อย่างทาจิบานะคุงน่ะ หาได้ไม่ยากหรอก"
ทาจิบานะ เป็หนุ่มฮอต อย่างที่คนโดะซัง และนากาโนะซังกำลังพูดถึง
ทาจิบานะ ถ้าให้เปรียบก็เหมือนคนที่มีคุณสมบัติ 4แบบ คือบุคลิกดี, ฉลาด, เป็ผู้นำและ อัธยาศัยดี เป็ผู้ชายที่ดูแล้วมีความสมบูรณ์แบบ
ทั้งตอนทำงานพาร์ทไทม์ และทั้งตอนทำงานแล้ว ทั้งรูปร่างหน้าตาก็ดูดี แล้วผลการเรียนก็ดี ทั้งที่ทำงานพาร์ทไทม์ไปด้วย เป็คนเก่งมาก
นิสัยก็ร่าเริง มักจะเป็คนที่เป็ศูนย์กลางของเพื่อนๆ
เป็เขาแบบนี้ มีอย่างที่ไหนที่จะไม่ฮอตล่ะ
"ไม่หรอก ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วนี่เรามายืนคุยกันอย่างนี้ มันเมื่อยนะ เรามากินข้าวกันไม่ใช่เหรอ"
"เอ้อ แล้วก็ พอดีฉันมองเข้ามาเห็น ฟุมินะ น่ะ เลยเข้ามา ขอโทษทีที่รบกวน”
คนโดะซังเหลียวมามองที่ฉัน
ดีจัง น้ำตาจะได้หายไปให้หมด
"ไม่นะ"
ใบหน้าที่อยากยิ้มแย้มเป็อันต้องอึดอัดลงไป
คนโดะซังและนากาโนะซัง ถูกแนะนำโต๊ะไปยังที่นั่งที่ฉันมองไม่เห็น
ทั้งสองคนได้หายไปจากมุมของสายตาแล้ว ก็น่าจะโล่งใจ แต่ว่าทำไมกลายเป็ ทาจิบานะเข้ามานั่งข้างๆ
"ทำไมถึงมานั่งตรงนี้ล่ะ"
"ก็ที่มันว่างไง"
"ไม่ได้มากับใครหรอกเหรอ"
"ฉันมาคนเดียว ดูตรงโน้นสิ เคาน์เตอร์ก็เต็มทุกที่ ก็มีตรงนี้อะที่ว่าง"
ทาจิบานะ พูดไปเสียงเรียบๆ พร้อมทั้งเอาเมนูมากางออก
"เดี๋ยวนะ นายจะดื่มที่นี่เหรอ"
"ขอโทษนะ” ทาจิบานะพูดพลางเรียกพนักงาน "สั่งเครื่องดื่มครับ"
"แย่ที่สุดเลย...."
อุตส่าห์ถอนหายใจดังๆ ให้ได้ยิน ก็ยังไม่ได้ผล
เขาเริ่มสั่งอย่างเนียนๆ
"เอาน่าฟุมินะ ยังไง ทาจิบานะก็เหมือนได้เข้ามาช่วยพอดีนะ"
"อืม.....ม"
ถ้าเมื่อกี๊นะ ก็เป็บรรยากาศที่น่าทรมานไปหน่อย
แต่ว่ามันก็น่าโมโหตรงที่ ทาจิบานะดูจะภูมิใจเหมือนกับจะบอกว่า "ใช่มั้ยล่ะ" "ขอบใจฉันสิ"
"อย่าเข้ามาจุ้นน่า" ฉันเหยียบเท้าของเขาเบาๆ
"เกินไปนะเธอน่ะ ฉันอุตส่าห์เข้ามาปลอบใจเธอที่อกหักจากความรักของเขานะ"
ไม่ชอบตรงนี้แหละ
"ฉันไม่ได้ขอร้องสักหน่อย"
ในบริษัท ไม่มีใครู้ว่าฉันรู้สึกอย่างไรกับคนโดะซัง แต่ทาจิบานะเข้ามาก็เหมือนจะดูออก ั้แ่นั้นมาก็จะถูกล้อมาตลอด
และแน่นอนว่า หัวใจของฉัน มันได้แตกสลายไปหมดแล้ว
"เธอ ดื่มอะไรน่ะ" ทาจิบานะ มองมาที่คอคเทล ที่นากาโนะซังทักฉัน
".....คอคเทล โชจูไงล่ะ"
"เคยบอกว่ากลิ่นเหม็นเหมือนลุงแก่ไม่ใช่เหรอ?"
แต่ก็บอกไปแล้ว
ทาจิบานะ ขมวดคิ้ว พร้อมจับแก้ว “ โชจู?”
"นี่นาย..!” จากนั้นเขาดมกลิ่นเหล้า แล้วยกขึ้นดื่มคำหนึ่ง
"นี่เธอ โอเคใช่ไหม ปกติเธอไม่ดื่มแบบนี้หนิ”
"เอ๊ะ...”
"ปกติเห็นดื่มแบบรสชาติผลไม้ แล้วนี่กินอะไรหรือยัง”
จะว่าไปก็ใช่หละ ... แต่ว่า รู้เหมือนกันหนิ
ฉันแอบประหลาดใจ แล้วตอบ "ยังไม่..." พลางส่ายหัว
"เดี๋ยวเมานะ" พอพูดเแล้วทาจิบานะ ยกแก้วดื่มไปเกือบครึ่งหนึ่ง
"นี่นาย เอาคืนมานะ”
"อร่อยเหมือนกันนี่"
"โถ่ ที่จริงนายก็แค่อยากดื่ม" แกล้งทำเป็ห่วง น่าเกลียดจริงๆเลย
สักพักทาจิบานะก็จับแก้มทั้งสองข้างของฉันยกขึ้น ทำให้่ปากบีบเข้าหากันและอ้าออก
ทำอะไรน่ะ ?
"ก่อนอื่น กินก่อนเลย" เขาใส่มะเขีอเทศเข้ามาในปาก
"เคี้ยวดีๆล่ะ"
เมื่อทาจิบานะพูดเช่นนั้น ฉันก็เคี้ยวไปสักเล็กน้อยแล้วเขาก็เริ่มเอามือออกจากใบหน้าฉัน
มะเขือเทศมีรสชาติเปรี้ยวนิดๆ ไม่รู้ว่าทำด้วยความเป็ห่วง หรือจะแกล้งกันให้เกลียดกันแน่
ว่าแต่ ไม่อยากร้องไห้แล้วสินะ
“สองคนนี้ เข้ากันดีจริงๆ” ชิมโบหัวเราะ เบนความสนใจมาที่ฉันและทาจิบานะ
”พอเลย ไม่เข้ากันเลย ฉันน่ะนะไม่อยากจะดีด้วยสักหน่อย”
"เธอเขินเหรอ พูดแบบนี้” ทาจิบานะหัวเราะออกมาในที่สุด
"จำเป็ต้องเขินด้วยเหรอ" บ้าหรือเปล่า "เพราะสิ่งที่ฉันชอบส่วนใหญ่ก็คือ...."
ในเวลานี้ ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของนากาโนะซัง ลอยมาเป็ระยะ
คงจะคลอเคลียกันจากสายตาหวานๆ ของคนโดะซังอยู่สินะ รู้สึกเ็ปไปอีก
"พอได้แล้ว เอาคืนมาคืนนี้ฉันจะดื่มนี่"
"นี่ ฟุมินะ"
ฉันเอาแก้วคืนมาแล้วยกคอคเทลขึ้นดื่มขึ้นดื่ม กรึก
ความจริง ไม่ได้ดื่มเก่งหรอกนะ
แต่ชอบบรรยากาศร้าน มักจะดื่มจิบๆกับของทานอุณหภูมิเย็นหน่อย ส่วนของกินรสชาติจัดก็มักจะดื่มกับซอฟดริงค์
"ฟุมินะ เธอโอเคไหม"
"พอเลย เดี๋ยวก็ฟุบหรอก"
"ไม่เป็ไร เพราะฉันในคืนนี้ ไม่เหมือนเดิมแล้ว"
ช่างเถอะ
คนมันถูกทิ้ง ฉันดื่มเข้าไปเหมือนดื่มน้ำเปล่า ในเวลาแบบนี้ สิ่งที่คิดก็คือทำตามความพอใจของตัวเอง
แต่ว่า....ไม่คิดเลย...ว่าเื่นี้ จะทำให้ชีวิตของฉันเปลี่ยนแปลง อย่างมาก.. อย่าง..มาก..
2K
