ARC I: Sand and Grass
บทที่ 11: กองไฟที่ถูกจุด
(ตอนที่ 2 คำขอ ที่ไม่ใช่การขอ)
ในวันหนึ่งที่ Oasis แห่งหนึ่ง กลางทะเลทราย Ash Desert
ได้เริ่มต้นมีชื่อเป็ของมันเอง...
และชื่อนั้นคือ
"Liora"
ป้ายชื่อขนาดใหญ่ ถูกสร้างขึ้นอย่างแข็งแรง และถูกตอกปักเข้ากับปาล์มที่ยืนต้นสูง ไม่ไกลจากกระโจมสามหลังนัก...
ที่ลำต้นบริเวณด้านล่างของป้ายนี้ มีรอยสลักที่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ ไม่ได้เด่น ไม่ได้สวยงามอะไรมากมาย
มันเกิดขึ้นจากมือเล็กๆ ที่เริ่มขีดเขียนได้เป็ครั้งแรก
ด้วยความตั้งใจที่จะประกาศชื่อของเธอไว้สักที่บนโลกใบนี้
สำหรับใครก็ตามที่อาจจะได้มาพักพิง ณ สถานที่แห่งนี้ ชื่อเล็กๆ นี้ อาจจะไม่ได้มีความสละสำคัญอะไรกับเหล่านักเดินทางในอนาคตนัก
แต่สำหรับคนบางกลุ่ม มันอาจมีความหมายที่หนักเสียยิ่งกว่าูเา
ทั้งลูกเสียอีก...
มันอาจจะหมายถึงการมีอยู่ ที่ถูกยืนยัน สำหรับสถานที่ ที่สามารถเอ่ยได้เต็มปากว่า
.
.
"บ้าน"
.
.
หลังจากวันนั้น ที่เด็กสาวได้เริ่มอ่านเขียน เรียนหนังสือ... เวลาก็ผ่านล่วงไปแล้วกว่า 3 วัน
ชีวิตในแคมป์ ณ Oasis "Liora" นั้น ยังคงดำเนินไปเป็กิจวัตร...
Rowan ที่ตอนนี้ฟื้นตัวกลับมาได้เกือบจะสมบูรณ์ เขาไม่จำเป็ต้องให้ใครช่วยประคองในยามลุกยืนอีกต่อไป ไม่ใช่เพราะาแนั้นเลือนหาย
แต่ตัวเขาเองนั้น...
"เลือก...ที่จะยืนด้วยลำแข้งของตนเอง"
Edrin ที่ยังคงเป็ผู้เฝ้าระวัง ในตอนนี้เขากล้าที่จะวางดาบของตนลง
ได้บ้างแล้ว... นั่นไม่ใช่เพราะเขาอ่อนลง หรือวางใจ เพียงแต่ว่าเขานั้นเริ่มที่จะ...
"ยอมให้ตัวเอง...ได้พักบ้าง"
Aelthara ที่ในตอนนี้ เปรียบเสมือนคุณครูคนสวยของเด็กสาว กำลังเคี่ยวเข็ญ Liora ในการเรียนรู้ตัวหนังสือ และเื่ต่างๆ ของโลกอันกว้างใหญ่...
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอยอมที่จะลดการป้องกันลง เพียงแต่ว่า...
"เธอยอมที่จะ...รู้สึก อีกครั้ง ก็เพียงเท่านั้น"
และ Bromm ก็ยังคงเป็เฉกเช่นทุกวัน...
เช้าที่วุ่นวายตลอด 3 วันที่ผ่านมา
ทั้งเสียงะเิดังลั่น กลิ่นไฟที่ไหม้กระโจมผ้า กลิ่นของเคราหยาบๆ ที่ถูกไฟเผา... จนทุกคนในที่แห่งนี้ไม่ได้ยี่หระกับสิ่งที่เขาทำแม้แต่น้อย
แต่ในทางกลับกัน มันกลับทำให้ที่แห่งนี้ รวมถึงทุกๆ คนนั้น ได้รู้สึกถึง...
"การมีชีวิต...ต่อไป..."
.
.
.
"ปัง!"
เสียงะเิดังขึ้น ไม่ไกลจากกระโจมของ Bromm ใน่สายของวัน หลังมื้อเช้าที่แสนเรียบง่าย...
Aelthara ที่กำลังสอนหนังสือเด็กสาวตามปกติ ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง
"Liora เ้ารอข้าเดี๋ยวนะจ๊ะ..."
"ค่ะ... หนูจะอ่านบทที่ 5 รอนะคะ"
"ดีมากจ้ะหนูน้อย...แล้วก็อย่าลืมสิ่งที่ข้าย้ำเื่การสะกดคำ และการผสมสระในบทก่อนหน้าด้วยล่ะ... แล้วก็..."
"เหมือนให้หนูเริ่มใหม่ทั้งเล่มเลยนะคะ แบบนี้.... ป้า Aelthara ฮือ..."
เด็กสาวกล่าวขึ้นมาพร้อมน้ำเสียงที่ดูหวั่นเกรง...
"หึๆ ...ข้าแค่หยอกเ้าเล่น...แค่บทที่ 5 ก็พอแล้วล่ะ"
"ขอบคุณค่ะ ป้า Aelthara คนสวย!"
เด็กสาวยิ้มรับ พร้อมท่าทีที่ดูร่าเริงขึ้น.. ก่อนที่ Aelthara จะเดินออกไปยังต้นเหตุของความวุ่นวายเล็กๆ ...
.
.
"ให้ตายสิ Bromm หัวใสๆ ที่ไร้เส้นผมของเ้า กำลังคิดอะไรอยู่!"
"นี่กะจะฆ่ากันให้ตายเลยรึไง..!"
Rowan พูดขึ้นมาด้วยความหัวเสียเล็กน้อย แต่เสียงของเขานั้นมันดังจนได้ยินไปทั่วแคมป์
"ทำเป็โวยวายไปได้ ไอ้ั์ปักหลัก!... ก็เ้าอาสาเองไม่ใช่รึไง?"
Bromm แย้งเสียงดังขึ้นมาทันควัน
"ก็ข้าไม่คิดว่า...มันจะเป็... ะเิ!"
"ดูซิเนี่ย ถ้าข้าถือโล่ช้ากว่านี้สักเสี้ยววินาที มีหวังข้าได้หัวใสสะท้อนแดดแบบเ้าเป็แน่!"
"ปากแจ๋วเหลือเกิน...งั้นเอาไปอีกลูก!"
นายช่างใหญ่ตัดบทก่อนที่จะ ปาวัตถุทรงกลม ที่มีประจุพลังเวทอ่อนๆ ลงไปที่พื้นใกล้ๆ กับที่ Rowan ยืน...
.
.
"ปัง!"
"เห้ย! Bromm นี่ไม่ได้ฟังกันเลยรึไง?"
Rowan กล่าวขณะที่ตัวยังหลบด้านหลังโล่ของเขา...
"อืม...ข้าคงต้องปรับรัศมีของแรงอัดอากาศ แล้วก็ทำให้แรงอัดอากาศนั้นสูงขึ้นมากพอที่จะให้เ้าั์ปักหลักนั้นล้มทั้งยืน"
"ที่สำคัญ...ต้องไม่ทำให้าเ็ถึงชีวิต...อืมใช่ๆ"
Bromm พูดพึมพำกับตัวเอง พลางจดบันทึกผลการทดลองใส่สมุด
ของเขาอย่างขะมักเขม้น
"เอาล่ะ...ข้าคิดว่าการทดลองนี้ชักจะเสียงดังเกินไปแล้ว..."
Aelthara ที่เดินมายังสถานที่ทดลอง บางสิ่ง ที่ยังไม่ถูกตั้งชื่อ...
"โอ้วว Aelthara เ้ามาก็ดีละ ข้าคิดว่าเ้าสิ่งนี้ อาจจะต้องเพิ่มประจุพลังเวทอีกนิดหน่อย แล้วก็ยืดรัศมี..."
"Bromm...! ไม่ใช่ตอนนี้"
Aelthara รีบตัดบทของนายช่างใหญ่
ก่อนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่จริงจัง...
“ท่านหญิง Aelthara ขอบคุณท่านที่ช่วยหยุดเขา”
“เขาเกือบจะทำข้ากลับไปนอนเป็ผัก”
"Rowan! .... หยุด..!"
"ครับท่านหญิง...!"
Rowan ที่กำลังบ่น ก็พลันหยุดและยืนหลังตรงอย่างสงบเสงี่ยมในทันที จากน้ำเสียงและสายตาที่จริงจังของ Aelthara...
"พวกเ้ากำลังให้ข้าไม่มีสมาธิในการสอนแม่หนู.... พัฒนาการของ Liora กำลังไปได้ดี"
"และถ้าหากแผนการสอนของข้าในวันนี้ ไม่เป็ไปตามที่ข้าวางเอาไว้...พวกเ้าคงเข้าใจความหมายนะ?"
"ก็ได้....ข้าขอโทษ Aelthara ข้าจะไปทำอย่างอื่นเงียบๆ ยัยหนูจะได้...ไม่เสียสมาธิ"
Bromm กล่าวจบ ก่อนจะเดินไหล่ตกกลับไปที่โต๊ะทำงาน
"ส่วนเ้า Rowan...ไปตาม Edrin และมาพบข้าที่กระโจม"
"ครับ!..ท่านหญิง"
เขากล่าวอย่างขึงขัง และหลังตรงดิ่ง... ก่อนจะเดินอย่างลนลานไปตามหา Edrin ที่กำลังพาม้ามากินหญ้าบริเวณกอหญ้าไม่ไกลจากแคมป์นัก
.
.
และตรงนั้นไม่ไกลจากความวุ่นวายทั้งหมด Edrin ที่กำลังแปลงขนให้ม้าอาระเบียน สีเชสนัท น้ำตาลแดงอ่อนเป็สง่า
ที่กำลังก้มลงเล็มหญ้าอยู่อย่างสบายใจ
"เ้าควรจะกินเยอะๆล่ะ...ในตอนที่ยังกินได้..."
"เ้าอาจจะไม่ชอบเสียงดัง... แต่ยังไงพวกเขาก็ไม่ได้เลวร้าย"
Edrin พูดคุยกับมัน เหมือนกับว่าต่างฝ่ายต่างเข้าใจในภาษาของกันและกัน พลางแปรงขน และแผงคอของมันให้ดูสะอาดสะอ้านเข้าทรงสวยงาม
เ้าม้าเมื่อได้ยินที่เขาพูด ก็พลันร้องตอบด้วยเสียงที่ดูผ่อนคลาย พลางกระดิกหูนิดหนึ่ง และเอาหน้ามาแนบชิด ราวกับว่ากำลังอ้อนเขาอยู่
"เ้าเองก็ชอบพวกเขาสินะ..."
"Edrin ท่านหญิงให้มา อ๊ะ อืม...ม้าตัวนี้"
"ข้าพึ่งจะได้สังเกตจริงๆ ก็วันนี้แหละ...หน่วยก้านดี...ขาแน่น ไหล่ไม่ตก"
Rowan กล่าวหลังจากมองเ้าม้าตัวนี้แค่แวบเดียว...
"และถ้าเ้าอยากให้มันวิ่งทนๆ ... ลองเด็ดหญ้าหางม้าทรายให้มันกินดู"
"ข้าเห็นมันขึ้นอยู่ไม่ไกลจากริมน้ำนี่..."
"แล้วมัน...จะไม่เป็อันตรายงั้นหรือ?"
Edrin ถามกลับด้วยความสงสัย
"หากว่ามันอันตราย...ข้าคงไม่แนะนำเ้า Edrin.."
"และก็ ท่านหญิง Aelthara เรียกเ้าไปพบหน่ะ รีบๆ ตามมาล่ะ"
Rowan กล่าวจบ ก็เดินกลับไปรอเขา ที่กระโจมของ Aelthara
ส่วน Edrin ที่ได้ฟังคำแนะนำเื่ม้า ก็ยืนคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะจูงเ้าม้าอาระเบียนตัวนี้กลับไปผูกไว้ดังเดิม โดยที่เขาได้แวะเก็บ "หญ้าหางม้าทราย" ติดมาด้วยหนึ่งกำมือ...
.
.
ที่กระโจมของ Aelthara นั้น Liora กำลัง ขะมักเขม้นในการอ่านตัวอักษร Altherien อยู่โดยมี Rowan ที่นั่งฟังเธออย่างตั้งใจ
"R-O-W-A-M"
"นี่ค่ะ ชื่อของลุง Rowan หนูเขียนถูกไหม?"
เด็กสาวเขียนตัวอักษร พลางสะกดคำอ่านไปในตัว
"ฮ่าฮ่า ยัยหนู เ้าสะกดผิดไปตัวหนึ่งนะ.. มันต้องเขียนแบบนี้"
"R-O-W-A-N"
"เรียบร้อย! Liora ฮ่าฮ่า"
"อื้ม...ขอบคุณค่ะ ลุง Rowan แต่ว่า..."
"ลายมือต้องประปรุงอย่างที่พี่ Edrin บอกจริงๆ ด้วย"
Liora กล่าว พลางขมวดคิ้วเข้มจริงจัง..
“อืม..ข้าเองก็เห็นด้วยกับแม่หนูนะ... ถ้าเ้าอยากลอง คัดลายมือล่ะก็”
“ข้าช่วยเ้าได้นะ Rowan”
Aelthara กล่าว หลังจากเห็นลายมืออันยุ่งเหยิงของเขา ก่อนจะยกแก้วชามาจิบเหมือนปกติ
“ข้าคิดว่า...ข้ากลับไปเป็เป้าะเิของ Bromm”
“ดูจะเหมาะกว่านะครับ ท่านหญิง...แฮะๆ”
"แต่ถ้าเ้าเปลี่ยนใจ...ข้าก็ยินดี"
นางพูดจบ ก็ยกแก้วชา มาจิบอีกหนึ่งที
"ลุง Rowan หนี-ไป-ค่ะ..."
เด็กสาวพูดเบาๆ เหมือนเป็การกระซิบบอกว่า
"นี่คือสัญญาณอันตราย"...
"เ้าว่าอะไรนะ หนูน้อย...หืมมม"
Aelthara มองเด็กสาวด้วยหางตา ขณะที่กำลังวางแก้วชาลง
อย่างนุ่มนวล
"อุ๊ย!...ปะ..ปะ..เปล่าค่ะ ป้า Aelthara คนสวย แฮะๆ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ยัยหนู เ้าเองก็กลัวท่านหญิงเหมือนกันนี่..."
Rowan หัวเราะชอบใจ ก่อนจะหันไปพบกับภาพของ ท่านหญิง Aelthara ที่มองเขาด้วยสายตาที่ชวนขนลุก...
"ขออภัยครับ..ท่านหญิง"
หลังกล่าวจบ ก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ ของเด็กสาว
ที่พยายามกลั้นขำอย่างเต็มที่...
Aelthara มองดูเด็กสาวที่กำลังชอบใจ ก็มีท่าทีที่เบาลงไปโดยปริยาย
ไม่นานนัก Edrin ก็ตามมาสมทบพวกเขา... ด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายจนทุกคนสังเกตได้..
เขาไม่สวมเกราะไหล่ ปลดผ้าคลุมออก รวมถึงสายหนังสะพายข้างที่จะเก็บมีดเล่มเล็กๆ ที่ใช้ขว้างใส่เป้าหมาย
แต่ยังคงเหน็บดาบไว้แนบกายเหมือนอย่างเคย....
"หนูน้อย... สำหรับเช้านี้ ข้าคิดว่าเ้าควรได้พักก่อน..."
"หรือไม่ซะ ก็ลองไปหา Bromm ที่กระโจมของเขาดู เผื่อว่าเขาจะอยากให้เ้าช่วยงานนะจ๊ะ"
"ได้ค่ะป้า Aelthara งั้น หนูไปก่อนนะคะลุง Rowan พี่ Edrin"
เด็กสาวเก็บตำราอย่างเป็ระเบียบ ก่อนจะยิ้มให้ทุกคน แล้ววิ่งไปยังกระโจมของ Bromm อย่างเริงร่า...
"เอาล่ะ... ข้าจะเข้าเื่เลยก็แล้วกัน"
"เ้าทั้งสอง อยู่ที่นี่ แลดูเหมือน...จะใช้ชีวิตสุขสบายไปสักนิดนะ..."
"และหลังจากนี้ พวกเ้ามีแผนว่าเช่นไร หืม..."
Aelthara กล่าว ก่อนจะหยิบแก้วชาขึ้นมา พร้อมมองทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง
"ข้าคิดว่าจะอยู่กับท่านหญิงสักพัก..."
"จนกว่า Rowan จะหายดี... หรือจนกว่า Liora จะพร้อม.."
Edrin กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและจริงจัง
"ข้าคิดว่าตอนนี้ ร่างกายข้าสมบูรณ์พร้อมแล้ว ท่านหญิง..."
"ที่เหลือก็เพียงแต่ ยัยหนูเลย..."
Rowan กล่าวเสริมทันควัน
"ดี! เพราะถ้าเ้ายืนยันว่า ร่างกายเ้าพร้อมสมบูรณ์แล้วนั้น"
Aelthara หยุดพูดไปครู่ก่อนจะจิบชาเบาๆ หนึ่งที
"งั้นพวกเ้าทั้งสอง...ก็ช่วยข้าจัดหาวัตถุดิบเหล่านี้เสีย.."
เมื่อพูดจบ เธอจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่ง ที่ถูกจดรายละเอียดสิ่งที่เธอ้า ด้วยลายมือที่สวยงาม และเป็ระเบียบเรียบร้อย
"หืม...นี่ครั้งแรกเลยนะเนี่ย...ที่ข้าได้เห็นลายมือของชาวเอลฟ์...ข้าว่าชีวิตนี้ ข้าตายตาหลับได้แล้วล่ะ"
"งั้นเดี๋ยวเ้าจะได้ตายตาหลับสมดั่งใจ Rowan"
Aelthara กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเ็า แต่สีหน้าของนางกลับแสดงออกอย่างตรงกันข้าม... จน Edrin สังเกตได้...
"ข้า...ขอโทษ ท่านหญิง เชิญว่าต่อเลย"
“ในรายการเหล่านี้ มีวัตถุดิบที่ข้า้า สำหรับปรุงยา”
“หนอนกินิญญา.... แล้วก็...”
Rowan เมื่อได้ยินชื่อของสิ่งมีชีวิต ที่มีคำว่า
"หนอน"
สีหน้าของเขาก็แสดงออกถึงความหยี๋ขึ้นมาทันที...
"ท่านหญิง...เอ่อออ...หนอนที่ว่ามัน แบบว่า..."
"มันอาศัยอยู่ในแหล่งที่มีความชุ่มชื้นใต้ผิวทรายที่ Oasis นี่น่าจะหาพวกมันได้ไม่ยาก Rowan"
"แล้วท่านจะใช้มันไปทำอะไร?"
Edrin กล่าวเสริมก่อนจะถามกลับด้วยความสงสัย
"ข้าจะใช้สำหรับเป็สารเพื่อคงสภาพ...สำหรับสิ่งที่พวกเ้าต้องไปนำมันมาให้ข้า"
"และอย่างที่สอง Silver Reed มันขึ้นใกล้แหล่งน้ำ และเ้าเก็บมันติดมือมาแล้ว Edrin"
Aelthara กล่าว พลางชี้ไปที่ "หญ้าหางม้าทราย" ในกำมือของ Edrin
“เดี๋ยวก่อนนะท่านหญิง...”
“เอ่อออ งั้นหนอนพวกนั้นใช้เป็สารคงสภาพ....”
"คงสภาพสิ่งใดกัน?"
Rowan แทรกขึ้นมาด้วยความฉงน
“อย่างสุดท้ายนี่แหละ...ที่พวกเ้าทั้งสอง จะต้อง...”
“นำเอาเืตะขาบทะเลทรายั์...ใส่ขวดนี่มาจนเต็ม”
“และบี้หนอนทะเลทรายลงไปในขวด...เพื่อคงสภาพเืให้อยู่ได้นานพอที่จะเดินทางมาถึงแคมป์”
Rowan เมื่อได้ยินกระบวนการดังกล่าวนั้น
เขานั่งนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง...
ราวกับว่าเขาเห็นภาพที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า สำหรับการ
บี้...หนอนนั่น...
"ตกลงท่าน Aelthara.... ข้าจะไปเตรียมตัว..."
"เฮ้ย! เ้าไม่ถามข้าหน่อยหรอ Edrin"
Rowan ที่ได้ยินเพื่อนของเขาตกปากรับคำ
ก็ถึงกับสะดุ้งโหยง จากภวังค์ในทันตา
“พวกตะขาบทะเลทรายน่าจะอยู่ไม่ไกลมาก จากที่นี่นัก”
“เดินลงไปทางทิศใต้ราวๆ 1 กิโลเมตร พวกเ้าน่าจะเจอพวกมัน”
“หรือไม่ถ้าโชคดี...ก็อาจพบเข้าทั้งรัง”
Aelthara กล่าวจบ ก่อนจะยกแก้วชาขึ้นจิบอีกครั้ง อย่างใจเย็น
“แล้วก็... Rowan เ้าช่วยบอกแม่หนู Liora ว่า”
“หากพร้อมสำหรับบทเรียนบทที่ 6 ก็จงมาที่กระโจมหลังนี้ได้เลย...”
“รับทราบครับ งั้นข้า...ขอตัวนะครับ ท่านหญิง...”
“Edrin! เห้ย! รอด้วยซิโว้ย”
Rowan กล่าวลา ก่อนจะลุกขึ้นวิ่งตาม Edrin ไปด้วยท่าทีที่ร้อนรน
.
.
ที่กระโจมของ Bromm และโต๊ะทำงานของเขา นายช่างใหญ่ กำลังหมกมุ่นอยู่กับสิ่งประดิษฐ์ชิ้นหนึ่ง... พร้อมผู้ช่วยตัวน้อยที่สูงไม้พ้นขอบโต๊ะ...
“อืม... ถ้าข้าปรับให้มันทำงานแบบนี้... ใช้การตรวจจับ ไม่ไม่! ้ากดทับจาก้าสิถึงจะเหมาะสม...”
“คุณตา Bromm คะ นี่ค่ะ เอ่อ....คอน ! ที่ให้หนูหยิบให้”
“โอ้วว ขอบใจมากยัยหนู...แล้วก็ มันเรียกว่า ค้-อ-น ฮ่าฮ่า”
Bromm รับค้อนเหล็กอันเล็ก จากมือน้อยๆ ของ Liora ก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“แฮะๆ ค้-อ-น... ค้อน ! ค่ะ”
“หนูพูดถูกแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า”
เด็กสาวตอบกลับ พลางสะกดคำให้ถูกต้องด้วยความร่าเริง
ไม่นานนัก Edrin เดินมาด้วยชุดที่พร้อมออกเดินทาง ก็เข้ามาหา Bromm ที่กระโจม
“นายช่าง Bromm ข้ารับกวนท่าน...”
“เอามันมาวางไว้ใกล้ๆ ข้านี่ มา...”
Bromm กล่าวขึ้นมาเอง พร้อมมองไปยังดาบเล่มนั้นของชายหนุ่ม ก่อนที่ Edrin จะทันพูดจบเสียอีก
เมื่อได้ยินคำของนายช่างใหญ่ เขาชักมันออกจากฝักอย่างละเมียดละไม
Bromm รับดาบเล่มนั้นไว้กับมือ ก่อนจะจับมันที่ด้าม และมืออีกข้างที่ลูบไปบริเวณใบดาบที่ผ่านการใช้งานมานาน...
“ดาบนี่...มีสมดุลที่ดีมากๆ มันถูกตีด้วยความประณีตเอามากๆ”
“แม้เ้าจะใช้งานมานานแต่ก็ดูแลทำความสะอาดมันอยู่ไม่ขาด ถึงมันจะเก่าแล้ว แต่มันก็พร้อมที่จะใช้งานเสมอ”
“อืมม...แต่ว่านะ Edrin ดาบเล่มนี้....”
“มันก็เป็ดาบที่หนักอึ้งเอามากๆ เลยละ พ่อหนุ่ม...”
Bromm กล่าวขึ้นมาในขณะที่กำลังตรวจสอบดาบของ Edrin
“ข้าคิดว่า...ศูนย์ถ่วงและน้ำหนักมันค่อนข้างพอดีมือข้า...”
“ข้าก็ไม่ได้บอกเ้าว่าศูนย์ถ่วง หรือน้ำหนักดาบซะหน่อย...”
Bromm แย้งขึ้นมาอย่างมีนัย ก่อนที่ Edrin จะมีสีหน้าที่
เครียดเล็กน้อย...
“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างมันเถอะพ่อหนุ่ม เอางี้ไหมข้ามีของใหม่อยู่เล่มหนึ่ง...”
“ข้าคิดว่ามันดูเหมาะกับเ้าตอนนี้เอามากๆ เลย... ยัยหนูเอ๊ย”
“เ้าช่วยเข้าไปหยิบดาบที่อยู่ในหีบของข้า ตรงปลายเตียงที ระวังอย่าโดนบาดมือเข้าล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“รับทราบค่ะ ! นายช่าง..เอ๊ย..คุณตา Bromm”
Liora กล่าวก่อนจะหันหลังเตรียมวิ่งเข้าไปด้านใน
“Liora ไม่ต้องหรอก... นายช่าง Bromm ข้าคิดว่า...”
“ข้าแค่อยากรบกวนท่าน...ช่วยตรวจดูความสมบูรณ์ของใบดาบ”
“และช่วยทำให้ดาบเล่มนี้...พร้อมใช้งานสำหรับภารกิจของข้าก็พอ”
Edrin พูดขึ้นเพื่อหยุด Liora และปฏิเสธที่จะรับดาบเล่มนั้น...
“ถ้าเ้าว่าเช่นนั้น พ่อหนุ่ม... ข้าก็จะทำแค่ที่เ้าขอ... แต่ว่านะ”
“ข้าคงไม่ทำให้ดาบเล่มนี้มันเบาลงได้หรอกนะ Edrin ฮ่าฮ่าฮ่า”
Bromm กล่าวก่อนจะเริ่มทำงานของเขา... โดยที่ Liora ยังยืนงงกับบทสนทนาระหว่างทั้งสอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร...
“ข้าขอขอบคุณ...นายช่าง Bromm”
Edrin กล่าวพร้อมสีหน้าที่ดูจริงจัง
เหมือนมีบางอย่างที่ดูหนักอึ้งอยู่ข้างในความคิดลึกๆ ...
“พี่ Edrin คะ... ภารกิจที่ว่า คือทำอะไรหรอคะ?”
“เฮ้ย! Edrin!”
ไม่ทันไรเสียงโหวกเหวกของ Rowan ก็ดังขึ้น ก่อนที่ร่างของเขาจะปรากฏให้เห็นชัดเสียอีก...
“เ้าไม่คิดจะรอข้าหน่อยหรอ...”
“ว่าแต่เอาดาบมาให้ Bromm ซ่อมหรอ?”
Rowan กล่าวหลังจากเดินมาถึงกระโจมของนายช่าง Bromm
“ข้ากับ Rowan ต้องไปหาบางอย่าง ให้ท่านหญิง Aelthara”
“ไม่ไกลมากนัก จากที่นี่...เ้าไม่ต้องห่วงหรอก Liora”
Edrin กล่าวขึ้น ก่อนที่ท่าทีที่ดูเคร่งเครียดของเขาเมื่อตอนก่อนหน้า
จะเบาลงในขณะที่พูดกับเด็กสาวตัวน้อย
“อ้าว...เมินข้าเลย”
“ใช่แล้ว Liora ข้ากับ Edrin ต้องไปรวบรวมของบางอย่างให้ท่านหญิงหน่ะ ไม่น่าจะเกินค่ำหรอก เดี๋ยวก็คงกลับมาแล้วล่ะ”
“แล้วภารกิจที่ว่าคือทำอะไรคะ?”
“แล้วทำไมพี่ Edrin ถึงต้องซ่อมดาบด้วย”
เด็กสาวกล่าวพลางเอียงคอสงสัย
“ที่ข้าซ่อมดาบ...ก็เพราะจะได้ไว้ปกป้องตัวเอง”
“เพื่อที่จะได้...ปลอดภัย...และกลับมาหาเ้าที่นี่”
Edrin กล่าวกับเด็กสาวอย่างเรียบง่าย ก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ
“ใช้แล้วล่ะ Liora ไม่ต้องเป็ห่วงไป ข้าอยู่ทั้งคน รับรองว่าไม่มีใครทำอะไรพวกเราได้อยู่แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า”
“เ้าแน่ใจนะ Rowan ว่า หนอนนั่น จะไม่ทำให้เ้าเสียอาการ?”
Edrin กล่าวขึ้นมาอยากนิ่งๆ แต่เืเย็นพอจะให้ Rowan เลิ่กลั่ก
“ข้า...ข้า... ไม่ได้กลัวมันสักหน่อย! ก็แค่รู้สึก...หยึ๋ยๆ”
“ฮิฮิ...ลุง Rowan กลัวหนอน”
“อ่าว...ยัยหนู เ้าล้อเลียนข้าเรอะ”
“อย่างงี้ข้าต้องจับเ้าบินให้ทั่วกระโจมเลย...เดี๋ยวเถอะ”
Rowan กล่าวพลางหยอกล้อเด็กสาว ก่อนจะโผอุ้มนางด้วยสองมือ และยกขึ้นจนตัวลอยสูงจากพื้น
Liora หัวเราะอย่างร่าเริง และไม่ได้ขัดขืนอะไร... ทำเอานายช่าง Bromm ที่กำลังทำงานอยู่นั้น หัวเสียเล็กน้อย
“ไอ้ั์ปักหลัก...!”
“เดี๋ยวหัวยัยหนูก็โขกโดนเครื่องมือขาจนเจ็บตัวหรอก”
“เ้าก็พูดเกินเหตุ Bromm ยัยหนูดูชอบจะตาย ฮ่าฮ่าฮ่า”
Rowan กล่าวจบ ก่อนจะค่อยๆ วางเด็กสาวลงอย่างปลอดภัย
Rowan กล่าวพลางหยอกล้อเด็กสาว ก่อนจะโผอุ้มนางด้วยสองมือ และยกขึ้นจนตัวลอยสูงจากพื้น
Liora หัวเราะอย่างร่าเริง และไม่ได้ขัดขืนอะไร... ทำเอานายช่าง Bromm ที่กำลังทำงานอยู่นั้น หัวเสียเล็กน้อย
“ไอ้ั์ปักหลัก...!”
“เดี๋ยวหัวยัยหนูก็โขกโดนเครื่องมือขาจนเจ็บตัวหรอก”
“เ้าก็พูดเกินเหตุ Bromm ยัยหนูดูชอบจะตาย ฮ่าฮ่าฮ่า”
Rowan กล่าวจบ ก่อนจะค่อยๆ วางเด็กสาวลงอย่างปลอดภัย
“ข้าเกือบลืม Liora ท่านหญิง Aelthara บอกว่าถ้าเ้าพร้อมสำหรับบทที่ 6 ให้ไปเรียนกับท่านหญิงได้เลยนะ”
“รับทราบค่ะ !”
Liora ยืนหลังตรงขึงขัง แบบเดียวกับ Rowan ยืน เมื่อยามที่ต้องเผชิญหน้ากับท่านหญิง Aelthara
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดูทำเขายัยหนู”
“Liora… เ้าช่วยอะไรข้าอย่างได้ไหม”
Edrin กล่าว พลางย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กสาว
“คะ พี่ Edrin มีอะไรให้หนูช่วย”
“ข้าอยากให้เ้าช่วยดูแลม้าให้ที...”
“เอ๋... คุณม้า...หนูจะดูแลคุณม้ายังไงหรอคะ?”
Liora เอียงคอสังสัย...
“ด้วยการช่วยข้า...เก็บสิ่งนี้”
Edrin ล้วงเอา “หญ้าหางม้าทราย” ที่เก็บไว้ในถุงผ้า ออกมาให้เด็กสาวดูก่อนจะอธิบายเพิ่ม
“มันเรียกว่า “หญ้าหางม้าทราย” มักจะขึ้นรอบๆ ริมน้ำ”
“เ้าช่วยข้าเก็บมันได้ไหม... เพื่อให้เ้าม้ากิน...และก็ให้ท่านหญิง”
Liora มองดูต้นหญ้าใกล้ๆ สังเกตรูปร่าง ลักษณะ ก่อนจะหยิบมันมาดูที่มืออีกครั้ง
“หนูคิดว่าทำได้ค่ะ...แล้วก็...จะระวังไม่ไปใกล้น้ำลึกค่ะ!”
“เก่งมาก Liora”
“เ้าช่วยข้าอีกสักเื่ได้ไหม...”
“คะ ?”
“คุณม้า...ยังไม่มีชื่อเลย...”
“เ้าช่วยตั้งชื่อให้เขาที แล้วข้าจะกลับมาฟังนะ...”
Liroa เมื่อได้ยินคำขอดังกล่าว แววตาก็เบิกกว้างเป็ประกาย ก่อนจะตอบรับอย่างดีใจ
“ได้เลยค่ะพี่ Edrin หนูจะเลือกชื่อเพราะเลย วางใจได้”
“พ่อหนุ่ม! ดาบของเ้าเรียบร้อยแล้วนะ... นี่คุยอะไรกัน ไม่ได้นินทาข้าใช้ไหม ฮ่าฮ่าฮ่า”
Bromm กล่าวขึ้น ก่อนจะนำดาบมาให้กับ Edrin ส่วน Rowan ที่อยู่ไม่ไกลนัก เมื่อเห็นเพื่อนของเขาซ่อมอาวุธข้างกายเลยอยากทำบ้าง
“เออ..นี่ Bromm เ้าพอที่จะ...ช่วย...”
“ไม่ !”
“ไม่คิดจะฟังให้จบก่อนหรอ !”
“ไม่ ! ั์ปักหลักอย่างเ้า ไม่เป็อะไรง่ายๆ หรอก”
“อย่างน้อยก็ช่วยดูว่าโล่ของข้ามัน...”
“ไม่ ! บอกว่าไม่ ก็คือ ไม่!”
“ให้ตายสิ Bromm เื่เมื่อเช้าข้ายังไม่หายเคืองเ้านะโว้ย!”
“หรือจะเอาอีกลูกดีล่ะ ไอ้ั์!”
จากบรรยากาศที่ดูอบอุ่นก่อนหน้า แปรเปลี่ยนเป็บทสนทนาที่ดูจะไม่มีใครยอมใคร... ระหว่างั์ปักหลัก และนายช่างใหญ่ผู้ไม่ยอมคน
“คุณตา Bromm! ลุง Rowan!”
“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว !”
Liora พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขึงขัง พร้อมขมวดคิ้วเข้ม และยืนกอดอกแน่นอย่างจริงจัง
“ข้า...ไม่ได้ทะเลาะอะไรกับ Rowan สักหน่อยยัยหนู”
Bromm กล่าวด้วยทาทีที่อ่อนลง
“ข้าเองก็ไม่ได้โกรธอะไรกันกับ Bromm เช่นกัน”
“เ้าสบายใจได้เลย Liora”
Rowan เองก็พูดด้วยความนุ่มนวลมากขึ้น
“ดีมากค่ะ... คุณตา Bromm หนูขอให้ใช้ดูโล่ของลุง Rowan ทีนะคะ”
“ลุง Rowan จะได้ปกป้อง... พี่ Edrin และก็ปกป้องตัวเองได้”
Liora กล่าว ด้วยทาทีที่อ่อนลงจากก่อนหน้า พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ
“เห็นแก่ยัยหนู... ก็ได้ เดี๋ยวข้าจะดูให้เ้าเอง Rowan”
“ขอบใจ Bromm ข้าเองก็...ชอบแหย่ให้เ้าหงุดหงิดอยู่เรื่อย
“ขอโทษละกัน”
Rowan กล่าวพลางหลบหน้าหนีเล็กน้อย
“ข้าเองก็ชอบว่าเ้าอยู่เรื่อย... ขอโทษเหมือนกัน ไอ้ั์..!”
“เนี่ย...เ้าว่าข้าอีกแล้ว Bromm”
“ลุง Rowan!”
Liora กอดอกแน่น
และมอง Rowan ด้วยสายตาที่คล้ายกับใครบางคน... ก่อนที่ Rowan จะนิ่งไปครู ก่อนจะหัวเราะออกมาดังลั่น
“ฮ่าฮ่าฮ่า เ้าเห็นไหม Bromm เหมือนมากเลยล่ะ...”
“ข้าก็คิดเหมือนเ้าเลย ไอ้..”
“อืม...Rowan เหมือนมากจริงนั่นแหละ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“เอ๋... ทำไมถึงหัวเราะกันล่ะค๊ะ...?”
Liora เกาหัวสงสัย ว่าทำไมผู้ใหญ่สองคนที่ดูเหมือนไม่ชอบกัน กลับหัวเราะด้วยกันราวกับสนิทสนมกันมาก...
ทั้งที่ก่อนหน้าแทบจะเถียงกันตลอดเวลา...
“ไหนเอาโล่เ้ามาดูซิ Rowan”
“เอา...นี่ Bromm”
Rowan หยิบโล่ ที่เขาสะพายไว้ นำมันมาวางที่โต๊ะทำงานของ Bromm
ก่อนที่นายช่างใหญ่ จะยืนมองอยู่ครู่ ก่อนถอนหายใจครั้งใหญ่
“ขอเวลาข้าสักครึ่งชั่วโมง แล้วมารับโล่ของเ้าละกัน Rowan”
“ทำไมมันนานกว่าของ Edrin ละ!”
“โล่ของเ้า กำลังร้องไห้ Rowan ข้าต้องปลอบโยนมันนานหน่อย...”
“พูดซะข้า...เห็นภาพเลย งั้นข้าไปเตรียมเสบียงที่กระโจมก่อนก็แล้วกัน ขอบใจเ้าอีกครั้ง Bromm”
ว่าเสร็จ Rowan ก็เดินออกจากกระโจมของ Bromm ไปเตรียมเสบียงสำหรับภารกิจทางครั้งนี้...
“งั้นข้ากับ Liroa ก็ขอตัว นายช่าง Bromm”
“ขอบคุณท่าสำหรับเื่ดาบ...และโล่ของเขา”
Edrin กล่าวอย่างเรียบๆ ก่อนจะจับมือ Liora กลับไปที่กระโจม เพื่อเตรียมพร้อม
“หนูไปก่อนนะคะ คุณตา Bromm”
“ไว้แวะมาเล่นที่นี่นะยัยหนู ฮ่าฮ่า”
ที่ กระโจมของทั้งสาม ตอนนี้ Rowan ที่กำลังจัดเตรียมเสบียงสำหรับมื้อเที่ยงสำหรับสองคน ก็เสร็จสิ้น เตรียมพร้อมสำหรับการออกเดินทาง
Edrin ที่เตรวจเช็ดอุปกรณ์ตามปกติ ก็ดูเหมือนจะพร้อมแล้วเช่นกัน...
ส่วน Liora ที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักที่เตียง เธอมองทั้งสองอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัว
“พี่ Edrin คะ ลุง Rowan คะ”
ผู้ทั้งสองใหญ่ทั้งสองที่กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมตัว หันมองเด็กสาวพร้อมกัน...
“จะกลับมา... กลับมาหาหนูจริงๆ ใช่ไหม...”
Liora กล่าว พร้อมก้มหน้าลงมองพื้น...
Edrin เดินเข้ามาใกล้ๆ ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาของเด็กสาว ก่อนยิ้มให้เธอ
“ข้าพูดชัดแล้ว...ว่าจะกลับมาฟังชื่อของคุณม้า เ้าลืมแล้วหรอ”
“เอ๋... หนูเปล่าซะหน่อย”
“งั้นก็...คิดชื่อที่เหมาะกับคุณม้าด้วยล่ะ”
“อื้อ...หนูจะตั้งใจเลยค่ะ”
Liora กล่าวด้วยท่าทีที่ดูเบาใจขึ้น
“เ้าไม่ต้องห่วง Edrin เลย ข้าอยู่ทั้งคน ฮ่าฮ่าฮ่า”
Rowan กล่าวเสริม ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ขึ้น
“ข้าจะดูให้แน่ใจ...ว่าหนอนนั่น...จะไม่ทำให้ Rowan ขวัญเสีย”
“ข้า..ไม่...ไม่กลัวสักหน่อย แค่...รู้สึกหยึยๆ”
“ข้าเชื่อก็ได้...งั้นเ้าเป็คนเก็บมันลงขวด....”
“เห้ย!... เดี๋ยว”
“หืม...เป็อะไรไป เ้า...กลัว...งั้นหรอ?”
“เห็นไหมล่ะ Liora ข้าเลยต้องดูให้แน่ใจว่า Rowan จะไม่เป็ลม...”
“ฮิฮิ...ได้เลยค่ะพี่ Edrin”
Liora กล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ ก่อนมองไปยัง Rowan ที่ยืนเสียอาการอยู่ไม่ไกล
“ข้าจับเอง ! ข้าจะจับ...หนอนนั่น...เอง!”
Rowan กล่าวอย่างขึงขัง
“หืม...ถ้าเ้าว่าเช่นนั้น... ข้าจะดูให้แน่ใจเลยว่าเ้าทำได้”
“จริงไหม Liora”
“จริงค่ะ พี่ Edrin”
“อย่าให้ถึงทีข้าแล้วกัน Edrin! หึ... ไม่ต้องห่วงยัยหนู ข้าสบายๆ อยู่แล้วเื่แค่นี้ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“หนูก็เชื่ออย่างงั้นค่ะ ลุง Rowan ฮ่าฮ่าฮ่า”
เด็กสาวกล่าว ก่อนจะลุกจากเตียง วิ่งฉิวไปหยุดอยู่ด้านหน้ากระโจม ก่อนจะกล่าวต่อว่า
“หนูจะรออยู่ที่นี่นะคะ จะรอพูดว่าคำว่า”
.
.
“ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ”
.
.
“พี่ Edrin! ลุง Rowan!”
“หนูไปเรียนก่อนนะ...แล้วก็จะคิดชื่อให้คุณม้าด้วย...”
เด็กสาวยิ้มให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ก่อนจะวิ่งหายลับไปจากกระโจม โดยทิ้งความรู้ที่แสนอบอุ่นเล็กๆ นี้เอาไว้...
593
