คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

เนื่องจากดัมเบิลดอร์ยังหาบ้านที่เหมาะสมไม่ได้ ดังนั้นก่อนเปิดเรียน หลี่เหวยเต๋อและทอมจึงทำได้เพียงพักอยู่ที่หมู่บ้านฮอกส์มี้ดเป็นการชั่วคราว

สำหรับเรื่องนี้ ทั้งหลี่เหวยเต๋อและทอมต่างก็มีความอดทนอย่างเต็มเปี่ยม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเช้านี้ หลังจากที่พวกเขาได้รับหนังสือหลายสิบเล่มที่ดัมเบิลดอร์ส่งมาให้

แต่ทว่า แตกต่างจากความตื่นเต้นของทอม หลี่เหวยเต๋อกลับดูสงบนิ่งกว่ามาก

สำหรับหลี่เหวยเต๋อที่ได้รับมรดกเป็นคลังหนังสือศาสตร์มืดจำนวนมหาศาลมาแล้ว ถึงแม้ว่าหนังสือที่ดัมเบิลดอร์ส่งมาให้เหล่านี้จะดีมาก แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิดความรู้สึกผันผวนใดๆ ในใจของหลี่เหวยเต๋อได้อีกต่อไป

แต่ทว่า ทอมผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เมื่อเห็นหลี่เหวยเต๋อที่สงบนิ่งเยือกเย็น แล้วหันมาเปรียบเทียบกับท่าทีที่ตื่นเต้นอย่างสุดขีดของตัวเอง ทันใดนั้นก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา

เขาคิดว่าตัวเองก็ควรจะอยู่ในสภาวะเยือกเย็นไม่ยินดียินร้ายเช่นนี้ตลอดเวลาถึงจะถูก

ไม่อย่างนั้น ถ้าเอาแต่ตื่นเต้นตกใจอยู่เรื่อยๆ จะต่างอะไรกับพวกโง่เง่าธรรมดาๆ คนอื่น?

'ข้า ทอม ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะอยู่ท่ามกลางผู้คนแบบใด ต่อให้จะถูกหลี่เหวยเต๋อกดขี่อยู่ตลอด ก็ต้องเป็นคนที่เหนือกว่าใครรองจากหลี่เหวยเต๋อให้ได้!'

ทอมมองดูหนังสือที่เพิ่งจะแกะห่อออกมา เดิมทีเขาคิดจะหยิบไปเลยสองสามเล่ม แต่หลังจากที่เหลือบมองหลี่เหวยเต๋อแล้ว ทอมก็ชักมือกลับมา

"ทอม มีอะไรเหรอ? เธอไม่ได้ปรารถนาหนังสือพวกนี้มานานแล้วเหรอ?" หลี่เหวยเต๋อรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของทอม

"แกเลือกก่อน" ทอมกล่าวอย่างเยือกเย็น

หลี่เหวยเต๋อกล่าวอย่างประหลาดใจ "หาได้ยากจริงๆ วันนี้เธอถึงกับสุภาพขนาดนี้"

"ฉันไม่ได้สุภาพ แต่... แกแข็งแกร่งกว่าฉัน ดังนั้น เวลาที่มีของดี แกก็สมควรจะมีสิทธิ์เลือกก่อน" ทอมกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ถ้าหากวันใดวันหนึ่งฉันแข็งแกร่งกว่าแก ฉันไม่เกรงใจกับแกแน่!"

หลี่เหวยเต๋อมองออกว่า ครั้งนี้ทอมพูดแต่ความจริง

พูดได้เพียงว่า... ทอมสมกับที่เป็นสลิธีรินจริงๆ ถึงแม้จะหยิ่งทะนง แต่ก็มีคุณสมบัติของสลิธีรินอยู่อย่างเต็มเปี่ยม—การนับถือผู้ที่แข็งแกร่งกว่า

พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้แข็งแกร่ง ดังนั้น พวกเขาจึงนับถือคนที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองเช่นกัน

ต่อให้เป็นทอมที่ในอนาคตจะกลายเป็นโวลเดอมอร์ผู้โด่งดัง เมื่อพบว่ายังมีคนที่แข็งแกร่งกว่าตัวเอง เขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงจิตใจที่นับถือผู้แข็งแกร่งกว่านี้ได้

เมื่อคิดแล้ว หลี่เหวยเต๋อก็ไม่ปฏิเสธ เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากกองหนังสือโดยตรง 'ปัญญาเอาชนะศาสตร์มืด'

"งั้นฉันอ่านเล่มนี้ก่อนแล้วกัน เอาล่ะ ฉันเลือกเสร็จแล้ว เธอหยิบได้เลย"

หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เหวยเต๋อแล้ว ทอมถึงได้เลือกหนังสือที่ตัวเองสนใจที่สุดจากกองหนังสืออย่างละเอียดหลายเล่ม

หลี่เหวยเต๋อกวาดตามองแวบหนึ่ง ก็พบว่าหนังสือไม่กี่เล่มที่เขาเลือกคือ 'คาถาทั่วไปและการถอนคำสาป', 'รวมคาถาป้องกันตัว', 'เวทมนตร์ป้องกันตัวภาคปฏิบัติและการต่อต้านศาสตร์มืด'...

แทบทั้งหมดล้วนเป็นหนังสือเกี่ยวกับวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ดัมเบิลดอร์แนะนำ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า สิ่งที่ทอมคิดคำนึงถึงอยู่ตลอดก็คือจะทำอย่างไรให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว...

ทันใดนั้น หลี่เหวยเต๋อก็วางหนังสือ 'ปัญญาเอาชนะศาสตร์มืด' ในมือลงตรงหน้าทอม

"มีอะไร?"

"ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังมีธุระต้องทำ หนังสือเล่มนี้เธออ่านไปก่อนได้เลย เดี๋ยวฉันกลับมาแล้วค่อยคืนให้" หลี่เหวยเต๋อกล่าว

"แกจะไปไหน?" ทอมชะงักไปเล็กน้อย

"ฉันจะไปตรอกไดแอกอนกับท็อบบี้ แล้วก็ซื้อของนิดหน่อย"

"แกจะซื้ออะไร? ของที่จำเป็นเราก็ซื้อกลับมาหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?" ทอมรู้สึกแปลกใจมาก

ตามหลักแล้วของที่ต้องซื้อก็ซื้อมาหมดแล้ว ถึงแม้จะลืมอะไรไปจริงๆ ที่หมู่บ้านฮอกส์มี้ดส่วนใหญ่ก็มีขาย

ต่อให้ที่หมู่บ้านฮอกส์มี้ดไม่มี หลี่เหวยเต๋อก็สามารถให้ท็อบบี้ช่วยไปซื้อกลับมาให้ได้ ไม่จำเป็นต้องไปด้วยตัวเองเลย...

แล้วจะไปเสียเวลาเรียนทำไม?

"ฉันเตรียมจะไปซื้อไม้กายสิทธิ์มือสองเพิ่มอีกสักสองสามอัน เรื่องนี้ต้องให้ฉันไปด้วยตัวเอง ถึงจะเลือกอันที่เหมาะกับตัวเองที่สุดได้" หลี่เหวยเต๋อไม่ได้ปิดบัง

"เราก็มีไม้กายสิทธิ์กันแล้วไม่ใช่เหรอ? หรือว่าไม้กายสิทธิ์ของแกหาย?" ทอมมองหลี่เหวยเต๋ออย่างประหลาดใจ

"แน่นอนว่าไม่ใช่... อันที่จริง ช่วงนี้ฉันเพิ่งจะค้นพบคาถาที่เรียกว่าคาถาย้อนรอยเวท มันสามารถทำให้เวทมนตร์ที่ไม้กายสิทธิ์เคยร่ายไปเมื่อเร็วๆ นี้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง..." หลี่เหวยเต๋อมองทอมอย่างเงียบๆ ม่านตาสีดำของเขาดูลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย "และฉัน ก็ไม่ค่อยอยากจะให้คนอื่นรู้ผ่านทางไม้กายสิทธิ์ของฉันว่าช่วงนี้ฉันร่ายเวทมนตร์อะไรไปบ้าง"

ตอนนี้ทอมเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว อันที่จริง สำหรับเรื่องนี้เขาก็เห็นด้วย!

ทอมวางหนังสือในมือลงทันที แล้วพูดว่า "ฉันไปด้วย..."

"ฉันก็ต้องการไม้กายสิทธิ์อีกอันหนึ่งเป็นของสำรองเหมือนกัน ฉันได้ยินมาว่าไม้กายสิทธิ์ของนักเรียนใหม่ทุกคนจะมีเวทมนตร์ที่เรียกว่าร่องรอยอยู่..."

"นี่เป็นสิ่งที่กระทรวงเวทมนตร์ใช้เพื่อตรวจสอบการใช้เวทมนตร์ของนักเรียนนอกโรงเรียน เพราะช่วงปิดเทอมเราไม่สามารถใช้ไม้กายสิทธิ์ได้"

"ช่างเป็นนโยบายที่โง่เง่าจริงๆ! ฉันไม่อยากจะให้ช่วงปิดเทอมทำได้แค่มองไม้กายสิทธิ์ของตัวเองแล้วร้อนใจหรอกนะ"

หลี่เหวยเต๋อพยักหน้า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ..."

...

การที่ท็อบบี้จะพาพ่อมดน้อยสองคนหายตัวไปพร้อมกัน เดิมทีควรจะเป็นเรื่องที่ไม่เปลืองแรง

แต่ความแข็งแกร่งของพลังเวทของหลี่เหวยเต๋อนั้นไม่ต่างจากพ่อมดผู้ใหญ่ ดังนั้น ท็อบบี้จึงต้องแบ่งเป็นสองรอบเพื่อพาพวกเขามาที่ตรอกไดแอกอน

ท็อบบี้กล่าว "ร้านขายของเก่า สามารถซื้อของมือสองได้เกือบทุกอย่าง ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นของพังๆ แต่บางครั้งก็มีคนสามารถหาของดีๆ จากข้างในได้"

สำหรับร้านขายของเก่าแล้ว เขาน่ะคุ้นเคยเป็นอย่างดี

นึกถึงสมัยก่อน เจ้านายคนเก่าของเขาก็มาที่นี่ไม่ใช่น้อย...

โดยไม่ได้แวะที่อื่น ทั้งสองคนกับเอลฟ์ประจำบ้านผู้นำทางอีกหนึ่งตน ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มาถึงหน้าร้านขายของเก่า

"เอาล่ะ ท็อบบี้ นี่ฉันยังมีรายการของอีกหนึ่งใบ เธอช่วยไปซื้อของตามนี้มาให้ครบ แล้วก็ไปรอพวกเราที่ที่เราปรากฏตัวเมื่อกี้นี้"

หลี่เหวยเต๋อหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งกับถุงเกลเลียนยื่นให้ท็อบบี้

"รับทราบครับ นายน้อยเวด!" ท็อบบี้รับมาอย่างนอบน้อม แล้วก็หายตัวไปจากตรงนั้น

"แกบอกว่า... เมื่อไหร่เราถึงจะเรียนเวทมนตร์ที่... แปะเดียวก็หายตัวไปแบบนี้ได้?" ทอมมองไปยังจุดที่ท็อบบี้หายไปอย่างอิจฉา

"เวทมนตร์นี้ดูเหมือนจะเรียกว่าการหายตัว แต่การหายตัวของเอลฟ์ประจำบ้านกับของพ่อมดไม่เหมือนกัน ด้วยอายุของพวกเราในตอนนี้ น่าจะยังเรียนไม่ได้หรอก"

ถึงแม้ว่าหลี่เหวยเต๋อจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็เหมือนกับทอม คือใจเต้นแรงอย่างแน่นอน

อายุของทอมยังน้อย พลังเวทก็ยังอยู่ในระดับผู้เยาว์ ยังไม่ถึงเวลาเรียนการหายตัวจริงๆ

แต่หลี่เหวยเต๋อกลับไม่เหมือนกัน เขามีความแข็งแกร่งของพลังเวทระดับพ่อมดผู้ใหญ่แล้ว เวทมนตร์ระดับสูงหลายอย่าง หลังจากที่เขาฝึกฝนแล้วก็สามารถใช้ได้

นั่นก็หมายความว่า ตอนนี้เขาสามารถเรียนการหายตัวได้ทุกเมื่อ

เพียงแต่ การเรียนการหายตัวนั้นมีความเสี่ยงสูงมาก พลาดนิดเดียวก็อาจจะทำให้ร่างกายแยกส่วนได้ง่ายๆ

โดยทั่วไปแล้วพ่อมดแม่มดตอนที่เริ่มเรียนเวทมนตร์นี้ จะต้องมีครูที่มีประสบการณ์คอยดูแลอยู่ข้างๆ

เผื่อว่าเกิดสถานการณ์ร่างกายแยกส่วนขึ้นมา จะได้ช่วยต่อร่างกายที่แยกออกจากกันให้กลับมาเหมือนเดิมได้

หลี่เหวยเต๋อแอบคำนวณในใจ ถ้าหากจะเรียนการหายตัวจริงๆ ควรจะหาใครมา "คุ้มกัน" ให้ตัวเองดี

การฝึกคนเดียวเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

เขาไม่อยากจะให้หัวอยู่ที่หนึ่ง ร่างกายอยู่ที่อื่นหรอกนะ…

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์