ความมุ่งมั่นตั้งใจ และความพยายามของชัชชนในการพัฒนาตัวเองอยู่ตลอดการทำงาน ทำให้เชฟใหญ่ประทับใจ จนเรียกคุยเป็การส่วนตัว
"ฉันเห็นถึงความตั้งใจของนายนะ ถึงจะยังต้องเรียนรู้อีกมาก แต่ฉันอยากให้โอกาสนาย"
"..."ชัชชนยังไม่เข้าใจความหมายที่เชฟใหญ่สื่อ แต่เขาดีใจที่ได้รับการยอมรับจากเชฟ
เชฟใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ฉันจะให้นายเป็ผู้ช่วยเชฟ"
"...ผู้...ผู้..ผู้ช่วยเชฟหรอครับ?"ชัชชนทำตัวไม่ถูก นี่มันเกินคาด เขาไม่คิดว่าจะได้รับโอกาสนี้
"อื้ม!...ตั้งใจทำงานต่อไป แล้วอนาคตของนายจะสดใส"เชฟใหญ่ตบบ่าชัชชนสองสามที
"ขอบคุณมากครับเชฟ ผมจะไม่ทำให้เชฟผิดหวังครับ!" ชัชชนยกมื้อไหว้ขอบคุณด้วยความดีใจ
หลังจากที่ชัชชนได้เลื่อนขั้นมาเป็ผู้ช่วยเชฟ หลาย ๆ อย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป เขามีหน้าที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้น ไม่ต้องทำทุกอย่างเหมือนเมื่อก่อน ทำให้คนที่ไม่ชอบเขา ก็ยิ่งไม่ชอบเข้าไปอีก แต่เชฟใหญ่บอกเสมอว่าอย่าไปใส่ใจ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ ชัชชนยึดคำนั้น เขาขยัน และไม่ได้ลืมตัว เขาให้เกียรติทุกคนเหมือนเดิม ถึงแม้จะได้เลื่อนตำแหน่งแล้วก็ตาม
สามเดือนผ่านไป
รถหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดที่หน้าโรงแรมอย่างสง่างาม พนักงานต่างพากันตื่นเต้นและกระซิบกระซาบกันถึงคนที่มาเยือน
"นั่นท่านประธานนี่นา!" เสียงกระซิบดังมาจากพนักงานต้อนรับ
"ท่านประธานมาทำอะไรที่นี่?" พนักงานอีกคนถามด้วยความสงสัย
"ไม่รู้สิ คงมาตรวจงานมั้ง"เพื่อนอีกคนตอบ
ชัชชนที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัวเตรียมซอสไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบนินทาเ่าั้ จนกระทั่งเชฟใหญ่เดินเข้ามาในครัวด้วยท่าทีที่สุภาพเป็พิเศษ
"ชัชชน... ออกมาพบท่านประธานหน่อย" เชฟใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างไปจากปกติ
"คุณเชษฐาเรียกพบหรอครับ" ชัชชนถามด้วยความงุนงง
"เปล่าหรอก...ฉันจะพานายไปพบกับประธานใหญ่ของเครือโรงแรมเราน่ะ"
ชัชชนรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็เดินตามเชฟใหญ่ออกมา เมื่อเขามาถึงบริเวณล็อบบี้ สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ร่างของเขาราวกับถูกแช่แข็ง หัวใจเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้
"..."
ร่างสูงสง่าในชุดสูทหรูหรายืนหันหลังให้เขา แต่เพียงแค่แผ่นหลังนั้น ชัชชนก็จำได้ในทันทีว่านั้นคือ...ชยากร
ชยากรหันกลับมา ดวงตาคมกริบคู่เดิมสบเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของชัชชน
"..." ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ความทรงจำในอดีตไหลทะลักเข้ามาในความคิดของทั้งคู่พร้อม ๆ กัน ความรัก ความเ็ป ความโกรธ และความสับสน ปะปนกันจนยากที่จะอธิบาย
"สวัสดีครับคุณชยากร สบายดีนะครับ"เชฟใหญ่ยกมือไหว้ทักทายท่านประธาน
"สบายดีครับ เชฟสบายดีนะครับ" ชยากรถามกลับ
"สบายดีครับ"เชฟใหญ่ตอบกลับ และหันมามองชัชชนที่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ เขาจึงส่งสัญญาณให้ชัชชนยกมือไหว้ท่านประธาน ชัชชนยกมือไหว้
"นี่ชัชชนครับ เป็ผู้ช่วยของผม" เชฟใหญ่แนะนำด้วยรอยยิ้ม
ชยากรเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างสุภาพ ดวงตาคมกริบคู่เดิมเหลือบมองชัชชนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปสนทนากับเชฟใหญ่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ได้ยินมาว่าเมนูใหม่ของเชฟน่าสนใจมาก ผมอยากจะขอดูการเตรียมการสักหน่อย"
"ยินดีครับคุณชยากร เชิญทางนี้ครับ" เชฟใหญ่รีบผายมือเชิญชยากรไปยังส่วนอื่นของล็อบบี้ เพื่อพูดคุยเื่อาหารและพาชมบริเวณต่าง ๆ โดยไม่ได้สังเกตปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นระหว่างประธานใหญ่และผู้ช่วยเชฟของตน
ชยากรเดินตามเชฟใหญ่ไปอย่างไม่เร่งรีบ สายตาของเขาไม่ได้หันกลับมามองชัชชนอีกเลย ราวกับว่าเด็กหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นเป็เพียงอากาศธาตุ ไม่มีตัวตน
ความเงียบและความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณที่ชัชชนยืนอยู่ หัวใจของเขาเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกสับสนและเ็ปตีตื้นขึ้นมาในอก ชัชชนกำมือแน่น พยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมา
ชัชชนสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตั้งสติ เขาต้องทำงาน เขาต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเป็เพียงพนักงานคนหนึ่ง และท่านประธานก็แค่มาตรวจงานเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
ชยากรยืนทอดสายตาไปยังบริเวณที่เชฟใหญ่กำลังสาธิตการทำเมนูพิเศษของทางโรงแรมอย่างตั้งใจ ทว่าสายตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่วัตถุดิบสดใหม่ หรือขั้นตอนการปรุงอาหารอันพิถีพิถันของเชฟมากนัก หากแต่กลับแอบชำเลืองมองไปยังร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เชฟใหญ่อย่างไม่ละสายตา
ชัชชนในชุดผู้ช่วยเชฟดูคล่องแคล่วขึ้นมากทีเดียว มือที่เคยเลอะและเหนียวเหนอะหนะจากการแกะหอมแดงในวันแรก บัดนี้กลับพลิกแพลงมีดได้อย่างชำนาญ คอยหยิบจับส่วนผสมและเครื่องปรุงต่าง ๆ ส่งให้เชฟใหญ่ได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ดวงตาของชัชชนดูมุ่งมั่นและตั้งใจ จดจ่ออยู่กับทุกการเคลื่อนไหวของเชฟ
"วันนี้เราจะนำเสนอเมนูพิเศษ 'ซุปครีมเห็ดทรัฟเฟิลขาว' ครับ" เชฟใหญ่กล่าวพลางคนซุปในหม้อด้วยรอยยิ้มภูมิใจ "วัตถุดิบทุกอย่างเราคัดสรรมาอย่างดีที่สุดครับ"
"น่าสนใจมากครับเชฟ กลิ่นหอมชวนรับประทานทีเดียว" ชยากรตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่สายตาของเขาก็ยังคงแอบมองไปยังชัชชนเป็ระยะ
"ชัชชน ช่วยหั่นเห็ดทรัฟเฟิลให้บางที่สุดหน่อย" เชฟใหญ่สั่ง
"ครับเชฟ" ชัชชนรับคำอย่างรวดเร็ว หยิบเห็ดทรัฟเฟิลชิ้นสวยมาบรรจงหั่นด้วยความระมัดระวัง
ชยากรจ้องมองมือของชัชชนที่กำลังทำงานอย่างคล่องแคล่ว ภาพในอดีตหวนคืนมาในความคิด...
"คุณชยากรสนใจขั้นตอนไหนเป็พิเศษไหมครับ" เชฟใหญ่ถามเมื่อเห็นว่าชยากรเงียบไป
"อ้อ... เปล่าครับ ผมแค่อยากดูภาพรวมการทำงานของทีมครัว" ชยากรตอบเลี่ยง ๆ พลางหันกลับมามองเชฟใหญ่ แต่แล้วสายตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังชัชชนอีกครั้ง
ชัชชนรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมา แต่เขาก็พยายามทำเป็ไม่รู้สึกรู้สา ตั้งใจทำงานของตัวเองต่อไปอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาไม่้าสบตา ไม่้าให้ความรู้สึกเก่า ๆ ที่ยังคงฝังลึกในใจแสดงออกมา
"ซุปของเราใกล้เสร็จแล้วครับ เดี๋ยวผมจะให้ชัชชนตักใส่ถ้วยให้คุณชยากรได้ชิม" เชฟใหญ่กล่าว
"ขอบคุณครับ" ชยากรตอบรับ แต่ในใจกลับรู้สึกกระวนกระวาย เขาจะได้ใกล้ชิดชัชชนอีกครั้ง แต่ในสถานะที่ไม่ต่างอะไรจากคนแปลกหน้า
ชัชชนตักซุปครีมเห็ดทรัฟเฟิลใส่ถ้วยกระเบื้องสีขาวอย่างประณีต ก่อนจะยกไปวางตรงหน้าชยากรอย่างนอบน้อม
ชยากรเงยหน้าขึ้นมองชัชชนแวบหนึ่ง ดวงตาของทั้งคู่สบกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ชยากรจะก้มลงมองซุปในถ้วย
"ขอบคุณ" ชยากรตอบกลับโดยไม่สบตาอีก
"..."
บรรยากาศรอบ ๆ ตัวพวกเขาดูเหมือนจะเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงซดซุปเบา ๆ ของชยากรเท่านั้นที่ดังขึ้น ชัชชนยืนตัวตรงอยู่ข้าง ๆ เชฟใหญ่ รอฟังความคิดเห็นจากท่านประธานด้วยใจที่เต้นระรัว
"รสชาติดีมากครับเชฟ กลมกล่อม หอมทรัฟเฟิล" ชยากรกล่าวชมหลังจากชิมซุปไปสองสามคำ
"ขอบคุณมากครับ" เชฟใหญ่ยิ้มด้วยความดีใจ
ชยากรวางช้อนลงและเงยหน้าขึ้น "ผู้ช่วยเชฟคนนี้... ทำงานได้ดีทีเดียวนะครับ ดูคล่องแคล่วและใส่ใจ" เขาเอ่ยชมชัชชนด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็ทางการ
"....ขอบคุณครับ" ชัชชนตอบรับสั้น ๆ โดยไม่กล้าสบตา
"ชื่ออะไรนะ" ชยากรถามต่อ
"..."ชัชชนเงยหน้าไปสบตากับชยากร
"ชัชชนครับ" เชฟใหญ่เป็คนตอบแทน
"ชัชชน... " ชยากรทวนชื่อเบา ๆ ราวกับกำลังจดจำ
"ยินดีที่ได้รู้จักนะ" เขาพูดพร้อมกับยื่นมือออกไป
"..."ชัชชนมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งใ ประหลาดใจ และสับสน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือไปัักับมือของชยากรอย่างแ่เบา ััอุ่นร้อนนั้นยังคงคุ้นเคย ราวกับไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำ
"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ" ชัชชนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แ่เบาจนแทบไม่ได้ยิน
ชยากรจับมือชัชชนเพียงครู่เดียว ก่อนจะปล่อยมือและหันกลับไปสนทนากับเชฟใหญ่เื่เมนูอื่น ๆ ต่อ ราวกับว่าการทักทายเมื่อครู่เป็เพียงพิธีการที่ต้องทำ
ชัชชนยืนมองแผ่นหลังกว้างของชยากรที่กำลังพูดคุยกับเชฟใหญ่ด้วยความรู้สึกที่จุกอยู่ในอก เขาไม่เข้าใจว่าชยากร้าอะไรจากการกระทำเหล่านี้ การแสร้งทำเป็ไม่รู้จักกันในตอนแรก และกลับมาทักทายอย่างเป็ทางการในตอนนี้ มันยิ่งทำให้เขาสับสนและเ็ปมากยิ่งขึ้น
ความรู้สึกต่าง ๆ ตีวนอยู่ในหัวของชัชชน เขาอยากจะถาม อยากจะพูดคุย อยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่ยืนนิ่ง มองชยากรจากด้านหลังด้วยหัวใจที่สั่นไหว
ชยากรในชุดทำงานที่ดูดี มีท่าทางสง่างาม ขณะที่เขากำลังยืนอยู่ตรงนี้ ในชุดพนักงานครัวที่เปรอะเปื้อนและมือที่ยังคงเลอะจากการเตรียมวัตถุดิบ ความรู้สึกต่ำต้อยถาโถมเข้ามาซ้ำเติมจิตใจที่บอบช้ำอยู่แล้ว
ชัชชนกำมือแน่น เล็บจิกลงไปในเนื้อฝ่ามือเพื่อระงับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังจะปะทุขึ้นมา เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตัวเอง ไม่ให้แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาในที่ทำงานแห่งนี้ เขาไม่อยากให้ใครรับรู้เื่ราวในอดีตระหว่างเขากับชยากร ยิ่งโดยเฉพาะเพื่อนร่วมงานที่คอยจ้องจับผิดเขาอยู่แล้ว
หนึ่งปีต่อมา
หลังจากที่ชยากรมาเยือนโรงแรมในวันนั้น ชยากรก็ไม่ได้มาเยือนอีก เพราะเขาจ้างคนมาบริหารไว้อยู่แล้ว ส่วนชีวิตของชัชชนก็ดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ ทว่าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเรียนรู้และพัฒนาทักษะในครัวอย่างหนัก จนเป็ที่ไว้วางใจของเชฟใหญ่และเพื่อนร่วมงาน ความขยันขันแข็งของเขาเริ่มส่งผลให้ฐานะทางการเงินของเขากับเปมิกาค่อย ๆ มั่นคงขึ้น
เชฟใหญ่เรียกชัชชนเข้าไปในห้องทำงาน สีหน้าของเชฟดูจริงจังแต่ก็แฝงไว้ด้วยความยินดี
"ชัชชน" เชฟใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ทางสำนักงานใหญ่มีหนังสือมาถึงฉัน"
"ครับเชฟ มี...อะไรหรือเปล่าครับ?" ชัชชนถามด้วยความสงสัย
"พวกเขา้าตัวนาย ให้ย้ายไปเป็เชฟที่โรงแรมหลัก"
"..."ชัชชนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในความคิด แต่ความรู้สึกที่เด่นชัดที่สุดคือความไม่สบายใจ โรงแรมหลัก... สถานที่ที่ชยากรบริหารงานอยู่
"โรงแรมหลัก... เหรอครับ?" ชัชชนถามเสียงแ่
"ใช่" เชฟใหญ่พยักหน้า
"แต่ผมยังไม่มีความสามารถในการเป็เชฟเลยนะครับ"ชัชชนรู้สึกกังวล
"นายมีฝีมือมากนะชัชชน แต่นายไม่เคยสังเกตตัวเอง รสชาติฝีมือนายไม่ได้ธรรมดาเลยนะ"เชฟใหญ่ชม เพราะหลัง ๆ เขาเริ่มให้ชัชชนลงมือทำอาหาร เหมือนฝึกให้เป็เชฟไปในตัว
"..."
"นี่เป็โอกาสที่หาได้ยาก เงินเดือนจะเพิ่มขึ้นมาก ตำแหน่งก็จะสูงขึ้นด้วย ฉันไม่อยากให้นายพลาดโอกาสนี้"
ชัชชนรู้สึกหนักอึ้งในอก กังวลเื่ฝีมือตัวเอง และเขาก็ไม่อยากกลับไปเผชิญหน้ากับชยากร แต่เมื่อได้ยินเื่เงินเดือนที่มากขึ้น ภาพของเปมิกาลอยเข้ามาในความคิด อีกไม่นานน้องสาวของเขาก็จะเรียนจบ เงินจำนวนนี้จะช่วยแบ่งเบาภาระของเขาได้มาก
"ผม..." ชัชชนลังเล
"ฉันรู้ว่านายอาจจะไม่อยากจากที่นี่ไป แต่เชื่อฉันเถอะ นี่คือเส้นทางก้าวหน้าในอาชีพของนาย" เชฟใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "คิดถึงอนาคตของตัวเองและน้องสาว"
ชัชชนเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ และพยักหน้าอย่างจำใจ
"ครับเชฟ ผมจะไป"
"ดีมากชัชชน ฉันมั่นใจว่านายจะทำได้ดี" เชฟใหญ่ตบไหล่ชัชชนเบา ๆ "เตรียมตัวให้พร้อม เอกสารน่าจะเรียบร้อยภายในสัปดาห์หน้า"
317
