ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

" ขอโทษที ข้าคือ โบรุแมน มาจัดการเ๽้าตามคำบัญชาของ เทพ ฟาเรนเซีย " โบรุแมนกล่าวแต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น

" ฮะ ฮะ ฮ่า เจ้าเป็นผู้หญิงสินะ ถึงพยายามดัดเสียงก็เถอะ " ข้ากล่าว
" จ..เจ้า ทำไมรู้ " โบรุแมนทำหน้าอายๆ
" บอกนามที่แท้จริงของเจ้ามา " ข้าประกาศต่อหน้า โบรุแมน
" ข..ข้าชื่อ ฮาเนเซ่ " โบรุแมนกล่าวอีกครั้งด้วยความอายที่ถูกผมรู้ว่าเป็นผู้หญิง
" ฮาเนเซ่ มีไรให้ข้าช่วยละ ข้าถือคติไม่สุ้กับผุ้หญิง " ข้ากล่าว
โบรุแมนที่บัดนี้ คือ ฮาเนเซ่ ยิ้มหวาน แล้วถอดหน้ากากออกมา เธอเป็นหญิงหน้าตาสะสวย ขนาดเซียนยังตบะแตก แต่ไม่รุ้ทำไมถึง ชอบเอาผมปิดหน้า
" ถ้าเจ้ายอมทำตามคำขอของข้า ข้าจะปล่อยเจ้ากับ ไป๊อวี่ไป " ฮาเนเซ่ กล่าวหลังจากที่เธอโยนหน้ากากโบรุแมนทิ้ง
" ให้ข้าช่วยอะไรละ " ข้ากล่าว
" เจ้าต้องไปท้าทายหออสูรกับข้า " ฮาเนเซ่ กล่าว
"ในเมื่อคนน่ารักๆ อย่างเจ้ามาขอมีหรือข้าจะปฎิเสธ " ข้ากล่าวแล้วหันมาส่งซิกให้ไป๊อวี่ นำดวงตาของธันเดอร์อาย กลับไปก่อน ไป๊อวี่จึงเสกบอลลูนออกมา แล้วจากไป โดยไม่ลา ไม่ล่ายมีความเป็นห่วงว่าข้าจะถูก โบรุแมน ฮาเนเซ่ จัดการเลยซักนิด
" เอาละ พร้อม แล้วนะ " ฮาเนเซ่กล่าว พร้อมทั้งเรียก ประตูมิติออกมา ข้าก้าวเดินไปพร้อมๆกับนาง ข้างในเป็นมิติมืด เต็มไปด้วยสัตว์ร้าย ฮาเนเซ่หันมามองข้า แล้วกล่าวต่อ
" ข้าต้องการน้ำพุแห่งชีวิต ไปชุบชีวิตคนที่ข้ารัก ถ้าเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะปล่อยเจ้าไป "
และแล้ว การต่อสู้ก็เริ่มขึ้นเพื่อตามหา น้ำพุแห่งชีวิต
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
ข้าต่อสู้ กับเหล่าอสูร โดย ยืมดาบของฮาเนเซ่ มา
สุ้ สู้ สุ้เท่านั้น
ข้าฆ่ากองทัพอสูร ตัวแล้วตัวเล่าในมิตินี้ โดยไม่รู้เหตุผล ว่าพวกมันเฝ้า ปกปักษ์ รักษา น้ำพุแห่งชีวิตไว้ทำไม

ตูมมมม! เสียงการต่อสู้ ดังมาเป็นระยะๆ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี
...ข้าอยู่ที่นี่ มานาน ขนาดไหนแล้ว ข้าคิด
ในมิตินี้ ไม่มีกลางคืน ทำให้ไม่รุ้สึกหิว หรือง่วงนอน ข้าจึงสุ้ต่อไปได้ทั้งๆที่พลังชีวิตใกล้จะหมด
และแล้วในเมื่อข้าสังหาร อสูรตนสุดท้ายล้มลง ข้าก็พบน้ำพุแห่งชีวิต ข้าจึงรีบนำขวดน้ำมารองน้ำนั้นขึ้นมาดื่ม แต่ในไม่ช้า น้ำพุ แห่งชีวิตก็สลายไป
แปะ แปะ แปะ
" ทำได้ดีมาก " ฮาเนเซ่ตบมือ แล้วตรงเข้ามาชิง ขวดน้ำพุ แห่งชีวิต ไปจากมือข้า แล้วกล่าวต่อ
" เจ้าหมดประโยชน์ แล้วตายซะ " ฮาเนเซ่ กล่าว ก่อนใช้มีดสั้น แทงข้าที่กำลังอ่อนแรง ล้มฟุบลง จากนั้นนางก็จากไป พร้อมกับ ขวดน้ำพุ แห่งชีวิต
ข้าสลบไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ จนได้ยินเสียง
[ นายท่านตื่นได้แล้วค่ะ ] เบลรีฟา ตะโกน จนข้าตื่นขึ้นมา ดูเหมือนบาดแผลของข้า จาหายสนิท เพราะพลังแห่งน้ำพุ ที่ข้าดื่มเข้าไป ก่อนหน้านี้
" เบล เจ้าไม่ล่ายหักไปแล้วรึ " ข้าถาม
[ ตราบใดที่ ผุ้ใช้ ข้ายังไม่ตาย ข้าก็จะค่อยๆฟื้นฟูคะ นายท่าน ]
" เป็นอย่างนี้เองเหรอ " ถ้ามองดาบเบลรีฟาที่กลับคืนสู่สภาพเดิม แล้วกล่าวกับเบลรีฟา
" กลับไป อาณาจักร โปปุรอนกัน "
" ค่ะ " เบลรีฟาส่งเสียงตอบรับสั้นๆ
เมื่อข้าเดินมาถึง อาณาจักร โปปุรอน ก็ต้องตกใจไม่น้อย จากเมืองเล็กๆ ที่ยังไม่ได้พัฒนาไปเท่าไหร่ บัดนี้กลายเป็นมหานคร ไปเสียแล้ว
" เจ้าชื่ออะไร " ทหารยาม กล่าวกับข้า เมื่อเห็นข้าเดินมา
" ข้าชื่อ เซียงหลง " ข้ากล่าว
" เจ้าคง ถูก โจรเล่นงานมาสินะ น่าสงสารจริงๆ เสื้อผ้าขาดหมด " ทหารยาม กล่าวต่อ แล้วหยิบเสื้อผ้าใหม่มาให้ข้าใส่ แล้วกล่าวสั้นๆ
" เจ้า อย่าลืมไปเปลี่ยนชื่อนะ มาใช้ชื่อเดียว กับ มหาปราชญ์ที่ช่วยชีวิต ยอนจังแห่ง เอดิเรียไว้ แบบนี้ไม่ดี "
ข้าฟังทหารยามกล่าวอย่าง งง ๆ และเดินเข้าไป ในเมือง เพื่อตามหาไป๊อวี่
และเมื่อเดินมาถึง จัตุรัส
" เจ้า อย่างอแงสิ ไม่งั้น จาเป็นอย่างท่าน จอมปราชญ์ เซียงหลง ไม่ล่ายนะ " แม่ลูกคุ่หนึ่ง กำลังพูดกัน แล้วชี้ไปหยั่งรูปปั้น ขนาด 10เมตร ที่มีใบหน้าหล่อเหลา
" นั้น ข้าเหรอ ไม่เหงเหมือนเลย " ข้าอุทานออกมา แล้วอยู่ๆใบปลิว เทศกาลก็ถูกโปรยลงมาต่อหน้าข้า มานเขียนว่า
เทศกาลครบรอบสิบปี การกู้โลกของ จอมปราชญ์ เซียงหลง
เฮ้ย อะไรกาน*-* ข้าทำหน้าตกใจ ไม่นึกว่า ข้าจะสุ้ในมิติ ปิดตายนานถึง 10 ปี ในขณะที่กำลัง งง ทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้น
" เซียงหลง นั้นเจ้าเหรอ " เสียงอันคุ้นเคยดังมาจากข้างหลัง เธอ คือ ไป๊อวี่นั่นเอง
" ไป๊อวี่? " ข้าหันมาพูดสั้นๆ ก่อนไป๊อวี่จะเข้ามากระโดด กอดข้า
" ข้านึกว่าเจ้าตายไปแล้วซะอีก เพราะถ้าเจ้าตายในมิติของฮาเนเซ่ ข้าจะชุบเจ้าไม่ได้ " ไป๊อวี่กล่าวทั้งน้ำตา ซึ่งข้าก็พยักหน้าตอบรับ
" รุปปั้นนี้ เจ้าสร้างมันให้ข้าเหรอ " ข้ากอดไป๊อวี่ แล้วปาดน้ำตาเธอ
" ใช่แล้ว ชาวเมือง สร้างให้เจ้า เพื่อยกย่อง วีรกรรม ที่สละตนเองช่วยเหลือ ยอนจัง แห่ง เอดิเรีย จนเราได้รับข้อตกลง ในการค้าขายสินค้ากับเอดิเรีย ตลอดสิบปี โดยไม่มีภาษี
" ฮะ ฮะ ฮ่า " ข้าหัวเราะแห้งๆออกมา ไม่นึกเลยว่าตัวเอง จากลายเป็นวีรบุรุษไปแล้ว แต่ไอ้รูปปั้นนั่นใคร ไม่เห็นเหมือนข้าเลยซักนิด ทั้งหล่อเหลา และดูภูมิฐาน จนใครๆต่างอดชื่นชมไม่ได้ ข้าจึงคิดจะปิดเป้นความลับ เรื่องที่ข้ากลับมาแล้ว
" ขอบใจเจ้านะ ไป๊อวี่ ขอบใจจริงๆ " ข้ากล่าว ก่อนกลับไปพระราชวังกับ ไป๊อวี่ และเล่าเรื่องที่ ฮาเนเซ่ โบรุแมน นำน้ำพุแห่งชีวิตกลับไปให้ เทพ ฟาเรนเซีย
และแล้วเรื่องวุ่นวาย ก็กำลังจาเกิดขึ้น ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป