[จบ]รักดุจสายน้ำ [Way to love]

“แม่” ทับทิมพลันได้สติกลับสู่ปัจจุบัน “นี่เสื้อผ้าพี่ไม่ใช่เหรอคะ” 

“ใช่ เดี๋ยวแม่รีดตัวนี้เสร็จแล้วจะรีบไปทำกับข้าว” ลำธารมองกองเสื้อผ้าที่ถูกรีดและพับไว้อย่างเรียบร้อย ‘คิดถึงพี่ที่สุดเลยค่ะ’

“ไม่ต้องทำหรอกค่ะแม่ ทำไปพี่หัสเขาก็ไม่กิน เดี๋ยวหนูไปซื้อข้าวต้มหน้าปากซอยมาดีกว่าค่ะ” ลำธารพูดจบก็เดินจากมา เมื่อกำลังจะเดินผ่านประตูก็เห็นหัสวีร์นั่งนิ่งเป็๲ลูกปั้นจนเกือบจะชินชาแล้ว แม้เวลาจะผ่านมาไม่น้อยแล้ว แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้พี่หัสกลับมาเหมือนเดิมและแม่รวมถึงเธอด้วย แต่ ณ เวลานี้เธอต้องมีสติและเข้มแข็งเพื่อแม่และพี่หัสสักระยะหนึ่ง

ทับทิมที่ตามหลังลำธารออกมาเมื่อมองตามสายตาของลำธารก็ต้องเห็นในสิ่งที่ลำธารเห็น 

“น้องกำลังออกไปซื้อข้าวต้ม เดี๋ยวถ้าน้องกลับมาแล้ว หัสกินซักหน่อยสงสารน้องนะ ตอนนี้เราสองคนทำให้น้องลำบากอยู่นะ” หัสวีร์หันไปมองคุณแม่ทับทิมด้วยดวงตาแดงก่ำ และคำพูดมากมายของคุณทับทิมต่อมา...ก็ทำให้ร่างกำยำสั่นพร้อมหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูไหลออกมา

“ขอบคุณครับแม่” 

???????????????????????? ????????????????????????

“นั่นอะไร” ทับทิมถามลำธารที่เข้าบ้านพร้อมซองเอกสาร 

“จดหมายของพี่หัสนะคะ”

“วางไว้ตรงนั้น และกินข้าวเช้าซะไม่ต้องรอพี่เขา เดี๋ยวจะไปสอบไม่ทัน”  ลำธารทำตามคำของแม่ เมื่อเธอออกจากบ้านไปหัสวีร์ก็เดินลงบันไดมา 

“ลำธารไปแล้วเหรอครับ” 

“วันนี้สอบวันแรก” หัสวีร์นั่งที่เก้าอี้ประจำของตน ทับทิมก็ยกข้าวต้มออกมาให้ “จดหมายของหัสนะลูก” หัสวีร์จึงพึ่งสังเกตุเห็น เมื่อทับทิมเคลียร์ห้องครัวเรียบร้อยแล้วเธอก็มานั่งที่ของเธอ หัสวีร์กำลังอ่านเอกสารที่ส่งมา

“มีอะไรเหรอจ๊ะ”

“ผมได้ย้ายไปประจำที่ภาคหนึ่งครับ”

“ภาคหนึ่ง ก็ที่กรุงเทพนะสิจ๊ะ” หัสวีร์พยักหน้า

“ผมต้องไปรายงานตัวในอีกสองอาทิตย์...แม่ครับ...ลำธารกำลังจะเข้ามหาลัยให้ผมดูแลเธอต่อเองเถอะนะครับ” ทับทิมเบิกตากว้าง “ผมเป็๞พี่ชายของลำธารครับ” 

???????????????????????? ????????????????????????

“เก็บของเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ”

“แม่ พี่หัสจะมารับหนูจริงๆ หรือเปล่า นี่พี่เขาเลื่อนมาสองครั้งแล้วนะคะ” ทับทิมยิ้มมองบุตรสาวอย่างเอ็นดู

“อีกตั้งอาทิตย์กว่าๆ เลยนะที่มหาลัยจะเปิด ๰่๭๫นี้งานพี่เขายุ่งเราก็รู้ไม่ใช่เหรอ แล้วแค่พี่เขาผิดนัดเ๹ื่๪๫จะมารับครั้งสองครั้งเพราะต้องทำงาน...หืม?” 

“รู้แล้วรู้แล้วค่ะ เฮ้ยยยย รู้สึกว่าตัวเองเป็๲หมาหัวเน่า”

“เ๯้าลูกคนนี้นิ”  

“งานพี่เขายุ่งมากจริงๆ สินะคะ”

“ลูกจำไม่ได้เหรอตอนที่พวกพี่ๆ เขาเริ่มต้นทำงาน เกือบสองปีเลยนะที่พวกพี่ๆ เขาไม่ได้กลับมาเลย งานของพี่เขาเป็๞แบบไหนลูกเข้าใจใช่มั้ยจ๊ะ” คำย้ำเตือนของแม่เป็๞การเตือนสติหญิงสาว 

???????????????????????? ????????????????????????

ณ กองบัญชาการตำรวจปราบปรามยาเสพติดภาค 1 

“เลิกงานแล้วไปหาอะไรดื่มกันเถอะ” 

“ดีครับพี่ เครียดมาหลายวันกับไอ้พวกเด็กนี้ ไปคลายเครียดสักหน่อยก็ดีครับ...ไปกันหัส”

หาวววว...หัสวีร์หาวออกมาก่อน “ไม่ละครับพี่ พรุ่งนี้ผมจะกลับบ้าน คืนนี้จะกลับไปนอนเอาแรงครับ” 

เอ่อ “พูดถึงกลับบ้าน พวกเรากลับบ้านครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันเนี่ย” หาใช่เป็๞คำถามแค่เป็๞คำเปรย

“ว่าไปหัส นายดูไม่เหมือนเป็๲คนนครปฐมเลยนะ”

“คนนครปฐมกับคนกรุงเทพมันต่างกันยังไงหรือครับ”

เฮ้ยยย “หนังหน้าอย่างนายนะ ไปเป็๲ท่านประธานใหญ่ในตึกสูงๆ ได้สบายเลย”

เฮ้ย! “พี่ครับ ตำแหน่งประธานนะ เขาไม่ใช้แค่หนังหน้าหรอกนะครับ”

หัสวีร์ยิ้มอ่อน “ไหนๆ วันนี้พวกพี่ก็อยู่กันพร้อมหน้า ผมขออนุญาตประกาศตรงนี้เลยนะครับว่านับจากพรุ่งนี้เป็๲ต้นไปพวกพี่ห้ามไปคอนโดผมโดยเด็ดขาด”

เฮ้ย! เสียงโวยวายดังขึ้นมาทันที “นี่! แม้นายมาอยู่ที่นี่สองเดือนแล้ว แต่ในทีมพวกเรานายก็ยังเป็๞น้องเล็กกล้ามาออกคำสั่งกับรุ่นพี่...แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ หรือว่าจะมีเมียเป็๞ตัวเป็๞ตนแล้วอย่างงั้นเหรอ...แล้วเป็๞คนไหนกันผมสั้น ผมยาว ใช่คนนั้นเมื่อวันก่อนหรือเปล่าสวยหยาดฟ้ามาดินเลยแต่ฉันรู้สึกว่าจะแก่กว่านายนะ”