(10)
ตามเมียกลับบ้าน
สองเดือนต่อมา…
ั้แ่ที่เขียนฟ้าเดินทางไปเชียงใหม่ในวันนั้นกิ่งดาวยังไม่ได้รับข่าวคราวจากลูกสะใภ้เลย โทรหาก็ไม่เคยรับสายแต่พอถามข่าวคราวจากลูกชายสุดที่รัก ก็ได้คำตอบว่าตอนนี้เขียนฟ้าสบายดี แต่คงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วนั่นทำให้เธอต้องจับเข่าคุยกับลูกชายให้รู้ถึงที่ไปที่มาว่ามันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น
ตอนนี้ธงรบนั่งก้มหน้าเศร้าอยู่ตรงหน้าผู้เป็พ่อกับแม่หลังจากโดนลากลงมาจากเตียงในสภาพเพิ่งตื่น ยังคงงัวเงียจากอาการเมาค้างจากเมื่อคืนที่ผ่านมา่ที่ไม่มีเขียนฟ้าเขาทำตัวเละเทะ ไม่เป็ผู้เป็คนจนคนเป็พ่อกับแม่ได้แต่ส่ายหัวให้กับความเหลวไหลของลูกชาย
“บอกความจริงมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมหนูฟ้าขาดการติดต่อไปอย่างนี้ แล้วที่แกบอกว่าน้องจะไม่กลับมามันคืออะไร” กิ่งดาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขมวดคิ้วมองลูกชายอย่างไม่พอใจ
ธงรบยังคงนั่งก้มหน้านิ่งวางสายตาไว้ที่มือซึ่งประสานไว้บนตัก ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆที่เขาไม่อยากบอกความจริง เพราะกลัวว่าท่านทั้งสองจะผิดหวังและเสียใจ แต่ถึงอย่างไรความลับก็ไม่มีในโลกมันต้องมาถึงวันนี้สักวัน
“ฟ้าท้องครับคุณพ่อคุณแม่”
“หา! กะ...แกว่ายังไงนะ” กิ่งดาวยิ้มด้วยความดีใจลืมอารมณ์โกรธลูกชายไปเสียสนิท
“หนูฟ้าท้องงั้นเหรอ” ทรงกลดเองก็ดีใจไม่แพ้กัน
“ใช่ครับฟ้าท้อง แต่ไม่ได้ท้องกับผม” ธงรบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
เมื่อได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็อึ้งพูดอะไรไม่ออก ภายในห้องมีเพียงความเงียบงัน จนได้ยินเสียงหายใจของตัวเองถนัดหู
“มะ...ไม่จริงใช่ไหมแกล้อแม่กับพ่อเล่นใช่ไหมตารบ” กิ่งดาวหุบยิ้มแทบไม่ทัน เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าลูกสะใภ้ที่นิสัยดีอย่างนั้นจะท้องกับคนอื่นได้
“ผมไม่ได้ล้อเล่น ฟ้าท้องจริง ๆและตอนนี้เราก็ไม่ได้ติดต่อกันแล้ว”
“ฉันไม่เชื่อว่าหนูฟ้าจะท้องกับคนอื่นแกไม่ชอบหนูฟ้าเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว คิดจะกำจัดน้องด้วยวิธีนี้อย่างนั้นเหรอตารบจิตใจแกทำด้วยอะไร” กิ่งดาวไม่มีทางเชื่อลูกชาย ถึงอย่างไรเธอก็ยังคิดว่าเขียนฟ้าไม่มีวันทำอย่างนั้นแน่นอน
“ทำไมคุณแม่คิดว่าผมเลวถึงขนาดนั้นถ้าเป็ลูกผมจริง ๆ ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่แต่ที่ผมมั่นใจเพราะทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน ผมป้องกันตลอดแล้วอย่างนี้จะให้ผมคิดยังไงล่ะครับ”
ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านอึ้งอีกครั้งมองหน้ากันด้วยความหนักใจ ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอะไรคือความจริงกันแน่จะว่ามั่นใจในตัวเขียนฟ้าก็ใช่ แต่เห็นแววตาลูกชายก็ต้องยอมใจอ่อนเช่นกัน
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าแกแต่สิ่งที่แกกระทำมาตลอดมันทำให้แม่เชื่ออย่างนั้น แกลองนึกดูดี ๆ อีกครั้งบางทีแกอาจจะสับสนหรือจำไม่ได้ฉันเห็นแกเมากลับบ้านก็หลายหน คนเมามันจะไปจำอะไรทั้งหมดได้ยังไง”
“นั่นสิ พ่อก็คิดเหมือนแม่ คนอย่างหนูฟ้าน่ะเหรอจะกล้าไปมีอะไรกับคนอื่นพ่อไม่มีทางเชื่อ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือแกต้องไปตามตัวหนูฟ้ากลับมาให้ได้ส่วนจะใช่หรือไม่ใช่มันก็มีวิธีพิสูจน์กันอยู่แล้ว” ทรงกลดแนะนำลูกชายอย่างเป็กลางที่สุด
ธงรบนั่งนิ่งพยายามคิดตามก็ทำให้นึกถึงคืนนั้นที่เขายังคงไม่มั่นใจ ส่วนเขียนฟ้าก็ไม่ได้พูดหรือแสดงอะไรที่สื่อว่าโดนล่วงเกินทุกอย่างจึงดูคลุมเครือเกินกว่าจะคาดเดาได้
“มีครั้งนึงที่ผมเองก็ไม่แน่ใจ”
“เห็นไหมล่ะ แกไม่แน่ใจแสดงว่ามันก็มีโอกาสที่จะเกิดขึ้น ฉะนั้นควรไปหาหนูฟ้าแล้วเคลียร์เื่นี้ให้เรียบร้อยก่อนที่ฉันจะไปจัดการด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าเด็กในท้องหนูฟ้าจะใช่ลูกแกหรือไม่ แต่ฉันก็จะรับเด็กคนนั้นเป็หลานอยู่ดีพูดแค่นี้คงรู้แล้วใช่ไหมว่าแกต้องทำยังไง” กิ่งดาวพูดแบบไม่ต้องคิดอะไรให้มากความเพราะถึงอย่างไรลูกสะใภ้เธอจะต้องชื่อเขียนฟ้าคนเดียวเท่านั้น
“ถึงยังไงก็แต่งงานกันแล้วอย่าทำให้พ่อกับแม่ต้องผิดหวังเลยนะรบ หนูฟ้าเหมาะที่จะเป็คนที่คอยเคียงข้างแกในภายภาคหน้าที่สุดแล้วที่พ่อกับแม่บังคับไม่ใช่เพราะเห็นแก่ตัวเอง แต่อยากให้แกมีความสุข มีคนดี ๆคอยดูแล คอยอยู่ข้าง ๆ เวลาทุกข์ใจหรือมีปัญหาพ่อเชื่อว่าสักวันแกจะเข้าใจว่าพ่อกับแม่หวังดีมากแค่ไหน”
“ผมจะไปหาฟ้าที่เชียงใหม่ครับ”
“ดีมากลูกชายฉัน แล้วเื่ลูกล่ะแกคุยกับหนูฟ้าว่ายังไงบ้าง แกได้พูดหรือยังว่าไม่ยอมรับเด็กในท้อง” กิ่งดาวถามต่อ
“พอผมรู้ว่าฟ้าท้องก็โมโหเป็คนออกปากไล่เขาไปเองล่ะครับ เพราะตอนนั้นมั่นใจว่าไม่ใช่ลูกผม”
“โธ่! เป็ฉันก็ไม่อยู่หรอก โดนผัวหาว่ามีชู้ขนาดนี้ใครจะไปทนไหว” พอได้ยินกิ่งดาวก็ถอนหายใจกลอกตามองบนอย่างหมดคำจะพูด
“แต่ทุกอย่างมันชวนให้คิดนี่ครับคุณแม่ผมก็พูดไปตามอารมณ์ ณ ตอนนั้น”
“เอาเถอะฉันจะไม่ต่อว่าแกอีกแล้วขอแค่พาหนูฟ้ากลับมาให้ได้ เลิกคิดว่าลูกในท้องเป็ของใคร เพราะถึงยังไงตอนนี้หนูฟ้าก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็เมียแต่งแกแล้วฉันมั่นใจว่าเด็กคนนี้ไม่มีทางทำเื่เสื่อมเสียแน่นอน”
“ผมจะพยายามละกันครับ”
“ไปนอนพักผ่อนให้เต็มที่เห็นสภาพแกแล้วฉันรู้สึกสงสาร แล้วก็รีบบินไปวันพรุ่งนี้เลย ฉันอยากรู้ข่าวหนูฟ้าจะแย่แล้ว”
“ครับคุณแม่”
“พ่อถามจริง ๆ ั้แ่แต่งงานกันมาแกเคยรักหนูฟ้าบ้างไหม” ทรงกลดถาม
“คือ...ผมเองก็ไม่รู้ว่ารักไหมยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันครับ”
“ได้ยินแค่นี้ฉันก็ดีใจแล้ว ฉันว่าแกเริ่มจะชอบหนูฟ้าเข้าให้แล้วล่ะถ้าเป็แต่ก่อนคงจะตอบว่าไม่ท่าเดียว ฉันมั่นใจว่าถ้าแกยอมปรับปรุงตัวให้ดีกว่านี้หนูฟ้าก็คงจะชอบแกเหมือนกัน ไปตามลูกสะใภ้กับหลานฉันกลับมาให้ได้นะ” ครั้งนี้กิ่งดาวใช้โทนเสียงที่นุ่มนวลเพราะอยากให้ลูกชายคิดได้จริง ๆ ว่าสิ่งไหนควรทำและต้องปรับปรุงแก้ไข
“ครับคุณแม่”
“หวังว่ารอบนี้แกคงไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังนะรบแกไม่ต้องห่วงว่าพวกฉันจะรักคนอื่นมากกว่า ถึงอย่างไรแกก็คือลูกชายคนเดียวพ่อกับแม่พร้อมที่จะสนับสนุนแกเสมอ ขอแค่ทำตัวดี ๆ ให้พ่อกับแม่ภูมิใจก็พอแล้ว”
ได้ยินความในใจจากมารดาคนเป็ลูกก็รู้สึกสำนึกผิดที่เคยทำกิริยาไม่ดีเอาไว้ ทำตัวเป็ลูกที่ไม่รู้จักโตทั้งที่ท่านทั้งสองก็ยอมตามใจมาโดยตลอด มีแค่เื่งานแต่งที่เขาขัดไม่ได้ทว่าสิ่งที่ท่านทำนั้นเป็เพราะความหวังดี
ธงรบนั่งลงบนพื้นเดินเข่าเข้าไปกราบแทบเท้าบิดามารดา เพื่อขอขมากับสิ่งที่เคยล่วงเกิน
“ผมขอโทษครับคุณพ่อคุณแม่ที่เคยทำไม่ดีเอาไว้มากมายหลายเื่ผมรู้แล้วว่าสิ่งที่คุณพ่อคุณแม่ทำเพราะรักและหวังดีกับผมวันนี้ผมรู้ตัวแล้วว่าทำผิดมาโดยตลอด”
“ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นหรอกแม่กับพ่อไม่เคยโกรธแกเลย เห็นแกสำนึกผิดอย่างนี้ก็ดีใจ” กิ่งดาวเอื้อมมือไปลูบกลางกระหม่อมลูกชายด้วยรอยยิ้มส่วนทรงกลดเองก็ทำแบบเดียวกัน ต่างก็ยิ้มให้ลูกชายด้วยความยินดีและดีใจ
เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้คนทั้งสามเข้าใจกันมากขึ้นทว่ายังมีอีกหนึ่งภารกิจสำคัญ ที่ธงรบต้องรีบทำนั่นคือพาภรรยากลับมาบ้านหลังนี้อีกครั้ง เพื่อความสุขของทุกคนในครอบครัวโดยที่เ้าตัวเองก็ยังไม่แน่ใจว่า เมื่อเจอกับเขียนฟ้าแล้วจะต้องทำหน้าอย่างไรจะใช้คำพูดไหนเพื่อเรียกความรู้สึกดี ๆ ที่อีกฝ่ายเคยมีกลับคืนมา
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันต่อมา...
ภายในรีสอร์ตขนาดกลางซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขาธรรมชาติมีธารน้ำไหลที่เชื่อมต่อลงมาจากเทือกเขาสูงไหลผ่าน ทำให้บรรยากาศค่อนข้างดีเหมาะสำหรับการมาพักผ่อนหย่อนใจเพื่อเติมพลังงานให้กับชีวิตก่อนกลับไปสู้งานอีกครั้ง
ที่นี่คือ ‘คำดลรีสอร์ต’ ธุรกิจเพียงหนึ่งเดียวของครอบครัว ต้นเหตุที่ทำให้เขียนฟ้ายอมแต่งงานนำเงินสินสอดมาฟื้นฟูกิจการ เพื่อให้ยังคงสามารถต้อนรับนักท่องเที่ยวต่อไปได้หลังจากได้เงินทุนมาจากครอบครัวของธงรบ กิจการก็เริ่มดีขึ้นมีนักท่องเที่ยวเข้ามาใช้บริการไม่ขาดสาย พอมีเงินหมุนเวียนไปได้อย่างไม่ขัดสน
เอกลักษณ์ของที่นี่คือการสร้างเรือนไม้หลังเล็กๆ ไว้ริมลำธาร ทำให้สามารถัักับธรรมชาติได้อย่างใกล้ชิดใครที่ได้เข้ามาใช้บริการต้องประทับใจ และอยากจะกลับมาใหม่แทบทุกราย
“คำดลรีสอร์ตยินดีต้อนรับเ้า”พนักงานสาวสวยซึ่งสวมชุดผ้าซิ่นพื้นเมือง ตามฉบับสาวชาวเหนือ ยืนยิ้มยกมือไหว้เมื่อเห็นลูกค้าหนุ่มหล่อเดินถือกระเป๋าเดินทางเข้ามา
“สวัสดีครับพอจะมีบ้านพักว่างสักหลังไหมครับ พอดีผมมาด่วน ๆ เลยไม่ได้จองไว้”ลูกค้าหนุ่มคนที่สวมแว่นกันแดดสีดำดูน่าค้นหา สวมหมวกแกปสีขาวแบรนด์ดังตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“รอสักครู่นะเ้า”
“ครับผม”
พนักงานคนเดิมค้นหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์ สักพักก็เงยขึ้นมายิ้มให้
“มีว่างพอดีเลยเ้าไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะเช็กอินเลยไหม”
“ครับผม”
“ไม่ทราบว่า้าพักกี่วันเ้า” เธอถามต่อ
“ไม่มีกำหนดครับ”
“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าชื่ออะไรเ้า”
“เอ่อ...ธงรบครับ”
“รบกวนขอบัตรประชาชนด้วยเ้าเนื่องจากทางลูกค้ามีความประสงค์จะเข้าพักเป็เวลาหลายวันทางรีสอร์ตจึงต้องเก็บเงินค่ามัดจำไว้เป็จำนวน xxxบาทเ้า”
“ได้เลยครับ”
เมื่อขั้นตอนการเช็กอินเสร็จสมบูรณ์แล้วธงรบก็เดินตามหลังพนักงานคนหนึ่งเพื่อไปยังห้องพักระหว่างที่เดินตามหลังก็ส่องสายตามองหาคนที่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ หวังว่าเขาจะเจอเขียนฟ้าและมีโอกาสขอโทษที่เคยออกปากไล่รวมถึงเื่ที่กล่าวหาว่ามีชู้
“ถึงแล้วเ้า”
“ขอบคุณครับ”
“ถ้าคุณลูกค้า้าอะไรเพิ่มเติมโทรเรียกพนักงานได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะเ้า ขอให้มีความสุขกับการพักผ่อนที่คำดลรีสอร์ตเ้า”เธอกล่าวแล้วเดินกลับไป
“เดี๋ยวก่อนครับ”
“เ้า”
“คือ...ใครเป็เ้าของที่นี่ครับ”
“อ๋อ พ่อเลี้ยงคำดลและแม่เลี้ยงหทัยรัตน์เ้า”
“แล้วตอนนี้ท่านมาดูแลรีสอร์ตด้วยตัวเองหรือให้ลูกชายมาดูแลครับ”
ได้ยินคำถามเ้าหล่อนก็ขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัยเพราะแทบไม่มีแขกคนไหนที่จะถามถึงเ้าของรีสอร์ต ทำให้เธอเริ่มไม่ไว้ใจชายผู้นี้เสียแล้ว
“อย่ามองผมแบบนั้นสิครับผมไม่ได้เป็พวกมิจฉาชีพหรือพวกผู้ร้ายอะไรเลยนะครับ ผมแค่อยากถามเพราะเก็บข้อมูลไปทำงานวิจัยครับพอดีกำลังเรียนปริญญาเอกเกี่ยวกับการโรงแรมครับ”
“อ๋อ ข้าเ้าก็ตกอกใหมดพ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงมีลูกชายก็จริง แต่เขาแต่งงานไปอยู่ที่กรุงเทพฯหลายเดือนแล้วเ้าท่านทั้งสองจึงต้องดูแลงานที่นี่ด้วยตัวเอง ้าข้อมูลอะไรเพิ่มเติมอีกไหมเ้า”
“เป็ไปได้ยังไง” ธงรบพึมพำกับตัวเองเบาๆ แทบไม่อยากเชื่อว่าเขียนฟ้าไม่ได้อยู่ที่นี่
“ว่าอะไรนะเ้า”
“ปะ...เปล่าครับขอบคุณนะครับที่เสียเวลาให้ข้อมูลผม”
“ยินดีเ้าถ้าอย่างนั้นข้าเ้าขอตัวก่อน”
“ครับผม”
ธงรบยืนขมวดคิ้วอยู่หน้าประตูบ้านพักเขาอุตส่าห์มาที่นี่แบบเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้เขียนฟ้ารู้ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็อย่างที่คิด เ้าตัวไม่ได้กลับมาที่นี่แล้วจะไปไหนได้ในเมื่อเขียนฟ้าโหยหาและคิดถึงบ้านมาโดยตลอดแถมตอนนี้ยังตั้งท้องมีหรือที่จะอยู่ห่างจากพ่อกับแม่
“นายอยู่ที่ไหนกันแน่เขียนฟ้า ฉันเริ่มสับสนไปหมดแล้ว”ว่าแล้วก็ไขกุญแจเข้าไปในบ้านพัก
ธงรบวางกระเป๋าไว้บนพื้นห้องแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่ม แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่เจอตัวภรรยาแต่เขายังคงเชื่อว่าเขียนฟ้าต้องอยู่ที่นี่ ชายหนุ่มเอียงหน้าไปมองระเบียงผ่านประตูกระจกก็เห็นลำธารน้ำใสโดยที่อีกฝั่งเป็ป่าไม้เขียวขจีเห็นแล้วก็รู้สึกผ่อนคลายจากความเครียดทั้งหลายในตอนนี้ ถึงแม้ว่าอาจจะไม่เจอตัวเขียนฟ้าแต่เขาก็ตั้งใจว่าจะพักผ่อนอยู่ที่นี่จนกว่าจะสบายใจขึ้น
5K
