ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

         วันนี้อาหารมื้อกลางวันของค่ายทหารซีเป่ยอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่งทุกคนต่างมีความสุขอยู่กับการได้กินข้าวสวยแม้กระทั่งเรื่องที่อวี๋เจิ้นซีหายตัวไปก็ยังถูกพักเอาไว้ด้านหนึ่งก่อน

          ข้าวสวยหุงพร้อมกับมันฝรั่งเติมเกลือลงไปเล็กน้อยนี่เป็นวิธีการธรรมดาสามัญที่สุด เป็นมื้ออาหารที่ยากจนข้นแค้นที่สุด แต่กลับกลายมาเป็นอาหารรสเลิศของคนทั้งหมดภายในกระโจมกู้จวิ้นเฉิน หลี่ต้าน หลี่จงหมิง เมิ่งเต๋อหลาง และรองแม่ทัพทั้งห้านั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันทุกคนมีเหล้าหนึ่งถ้วย เป็นเหล้าองุ่นที่หลี่ลั่วส่งมาโดยเฉพาะห้องใต้ดินของหลี่ลั่วเดิมทีมีเหล้าองุ่นยี่สิบขวด ทุกขวดมีปริมาณหนึ่งร้อยชั่งครั้งนี้เขาให้องครักษ์ของจวนฉีอ๋องคนละสองขวด มอบให้จ้าวหนิงฮ่องเต้ในวันเกิดหนึ่งขวดใหญ่และในคราวนี้ยังส่งมาที่ซีเป่ยห้าขวด นวมกับในเรือนที่เปิดไว้อีกหนึ่งขวดยามนี้ยังมีเหลืออีกสิบเอ็ดขวดแต่ในหมู่บ้านชานเมืองทางเหนือยังมีเหล้าเก็บไว้อยู่อีกหนึ่งร้อยขวด

          ซื้อองุ่นมาในราคาถูก นำเหล้าเจ็ดสิบชั่งกับองุ่นสามสิบชั่งมาหมักรวมกันจะได้เหล้าทั้งหมดหนึ่งร้อยชั่ง และองุ่นเหล่านี้กับเหล้าล้วนเป็นเงินเพียงไม่กี่อีแปะ ราคาถูกอย่างมาก แต่ของที่ราคายิ่งถูก กลับยิ่งทำสุราอย่างดีออกมาดื่มได้

          “เหล้าดี ไม่เคยดื่มเหล้าดีเช่นนี้มาก่อน”

          “เป็นเหล้าดี แต่ทว่าห้ามดื่มมากเกินไป” กู้จวิ้นเฉินกล่าว“ประเดี๋ยวพวกเจ้านำไปคนละกา แต่ให้ดื่มเฉพาะเวลาที่อยากดื่มเท่านั้น แก้เปรี้ยวปาก”

          “ขอบพระทัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

          “ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่เสด็จอาตรัสกับข้าว่า เวลาปีใหม่เป็นเวลาที่ฝูชิวชอบเข้ามาก่อเรื่องที่สุดเพราะฝูชิวไม่มีประเพณีปีใหม่ และไม่มีความสุขหากเราจะฉลองปีใหม่ดังนั้นทุกคนยังต้องระมัดระวัง” กู้จวิ้นเฉินกล่าวอีก

          “พ่ะย่ะค่ะ”

          “มา พวกเราดื่มหมดแก้ว ฉลองให้กับปีนี้ที่มีอาหารดีๆ กินในวันขึ้นปีใหม่”

          “ดื่ม”

         ปัง...

        เมืองหลวงของแคว้นจีนนั้นห้ามไม่ให้จุดพลุดอกไม้ ยกเว้นเสียแต่ว่าจะเป็นวันสำคัญอย่างเช่นวันไหว้พระจันทร์ วันปีใหม่[1] ชาวบ้านของแคว้นจีนคุ้นเคยกับประเพณีการโต้รุ่ง[2] แม้ว่าจวนสกุลหลี่และจวนโหวจะได้แยกเรือนกันแล้วก็ตามไม่เอ่ยว่ายามนี้อาศัยอยู่ด้วยกัน แต่ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ตามเหตุผลแล้วก็ควรจะมาโต้รุ่งด้วยกันอย่างเช่นคนในจวนสกุลหลี่หากไม่ได้อาศัยอยู่ในจวนโหวเช่นนั้นคนในจวนโหวต้องไปโต้รุ่งที่เรือนสกุลหลี่

        ยังดีที่หลี่เหล่าไท่เหฺยแยกเรือนออกมาแล้วแต่ตามธรรมเนียมแล้วควรไปจวนจงกั๋วกง ไปโต้รุ่งพร้อมกับคนที่นั่นแต่ยามนี้จวนทั้งสองต่างได้ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาแล้ว แต่ละเรือนมีสมาชิกมาก ไปๆมาๆ เช่นนี้ไม่สะดวก

        ดังนั้นจึงต่างคนต่างโต้รุ่ง หรือต่างฝ่ายต่างเฝ้าอายุของตน

          เวลานี้คนทั้งเรือนของจวนโหวล้วนนั่งโต้รุ่งอยู่ที่เรือนว่านโซ่วก่อนหน้านี้หลี่เหล่าไท่ไท่เสแสร้งแกล้งทำมามาก หลี่เหล้าไท่เหฺยจึงกำราบครั้งนี้โต้รุ่งนางจึงไม่สำแดงฤทธิ์เดชอันใดแล้ว

        คนทั้งเรือนรู้สึกเบื่อหน่าย จึงเล่นไพ่ลายดอกกันไพ่ลายดอกของสมัยโบราณก็คือไพ่นกกระจอกในยุคปัจจุบันนั่นเอง หลี่หยางซื่อหลี่เหล่าไท่ไท่ ภรรยาหลี่ฮุย และภรรยาหลี่ฮ่าว สตรีทั้งสี่คนล้อมวงเล่นภรรยาหลี่หงนั่งอยู่ข้างกายหลี่หยางซื่อ ชวนคุยเป็นพักๆให้หลี่หยางซื่อหัวเราะไม่หยุด

        แพ้ชนะไม่สำคัญ สำคัญที่สุดคืออารมณ์หลี่หยางซื่อในยามนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เรื่องใหญ่ในจวนโหวมีหลี่ลั่วเรื่องภายในเรือนมีภรรยาหลี่หง เรื่องการออกเรือนของหลี่หลินก็จัดการเสร็จสรรพแล้วนางยังมีเรื่องอันใดมากวนใจอีกเล่า? ดังนั้นเมื่อคนอารมณ์ดีสีหน้าแววตาจึงผ่องใสไปด้วย

        หลี่เหล่าไท่ไท่หน้าดำทะมึน เป็นนางที่เล่นแล้วเสียเงิน แต่หลี่หยางซื่อกลับได้ดีนางจึงไม่ยินดี “หงเกอเอ๋อร์แต่งงานแล้วเรื่องออกเรือนของหลินเจี่ยเอ๋อร์ก็กำหนดแล้ว ต่อมาคงต้องเป็นฉือเกอเอ๋อร์และหม่านเจี่ยเอ๋อร์แล้วภรรยาเจ้าใหญ่ เจ้าคิดการอย่างไรเล่า?”

        “ข้าได้ปรึกษากับท่านพี่แล้วเจ้าค่ะ ฉือเกอเอ๋อร์ไว้ปีหน้าสอบเข้าหน้าพระที่นั่งแล้วค่อยพูดกันก็ไม่สายถึงเวลานั้นมีตัวเลือกให้เลือกมากมายเจ้าค่ะ” ภรรยาหลี่ฮุยกล่าว

        “สามารถสอบเข้าจิ้นซื่อได้ถือเป็นเรื่องดี อย่าให้ถึงเวลานั้นแล้วสอบไม่ได้เล่านี่จะเป็นการเสียเวลาแล้วหรือไม่?” คำพูดนี้ของหลี่เหล่าไท่ไท่ช่างน่าขยะแขยง น่าตายนัก

        ภรรยาหลี่ฮุยคุ้นชินมานานแล้ว “ต่อให้เป็นจวี่เหรินเช่นเดียวกับต้าเกอเอ๋อร์ซื้อตำแหน่งเล็กๆ ก็ดีเจ้าค่ะ อย่างไรเสียย่อมดีกว่าไม่มี”ภรรยาหลี่ฮุยพูดอย่างใจกว้าง และเจตนาทำให้ผู้อื่นโมโหเช่นกันแต่ในใจนั้นไม่ยินดีเสียแล้ว มาแช่งให้บุตรชายของนางสอบไม่ได้เสียนี่ไม่ได้การแล้ว ต้องไปไหว้เจ้าแม่กวนอิม ขอให้เจ้าแม่กวนอิมปกป้องคุ้มครองไม่เช่นนั้นจะทำให้เหล่าไท่ไท่หัวเราะขบขันเอาได้

        “พูดถึงต้าเกอเอ๋อร์ พวกเขาคิดจะกลับมาเมื่อไรเล่า?” หลี่หยางซื่อถาม

        หลี่เหล่าไท่ไท่หัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง“ใช่ว่าพวกเขาอยากกลับมาก็จะกลับมาได้เมื่อไรกันเล่า? ยังต้องให้ราชสำนักจัดการมิใช่หรือไร?แต่ลั่วเกอเอ๋อร์ของพวกเราเป็นว่าที่พระชายาฉีอ๋องขอให้ฉีอ๋องช่วยย่อมง่ายดาย”

        “ท่านย่าอาจจะยังไม่รู้หากขุนนางที่ประจำอยู่ข้างนอกจะกลับเมืองหลวงยังต้องสอบกับทางกรมขุนนางด้วยเจ้าค่ะ”ภรรยาหลี่หงกล่าว “ลั่วเกอเอ๋อร์อายุยังน้อย ไยจึงไปสอนให้เขาเล่นพรรคเล่นพวกเล่าเจ้าคะ?”

        สีหน้าของหลี่เหล่าไท่ไท่ดำทะมึนลงซ้ำภรรยาหลี่หงยังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า เต็มไปด้วยความเป็นมิตรนี่แหละหนาที่ว่ายื่นมือออกมาไม่ตบคนหน้ายิ้มสะใภ้ของหลี่หยางซื่อคนนี้ไม่ง่ายดายเลย เห็นท่าทางลำพองใจของหลี่หยางซื่อในยามนี้หลี่เหล่าไท่ไท่รู้สึกหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจ“พูดขึ้นมาแล้วบิดาของภรรยาหลี่หงถูกโยกย้ายกลับมาเมืองหลวงปีนี้เช่นกันนี่ก็เดือนหนึ่งแล้ว ตำแหน่งขุนนางอันใดเรียบร้อยดีแล้วหรือไม่?”

        พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ภรรยาหลี่หงหนักใจอยู่บ้าง ยังไม่รู้ว่าจะรั้งตำแหน่งขุนนางใดทว่าคนในครอบครัวกลัดกลุ้มเป็นอีกเรื่องหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่นย่อมต้องหนักแน่นพอ ดังนั้นภรรยาหลี่หงจึงกล่าวเพียงว่า“บิดาของข้ากล่าวว่าเป็นขุนนางมานานหลายปี ยังไม่เคยได้พักผ่อนเลยเจ้าค่ะจึงฉวยโอกาสนี้พักผ่อนจริงๆ จังๆ เจ้าค่ะ”

        “ถูกต้องแล้ว บิดาของเจ้าคิดเช่นนี้ดีแล้วเมื่อพักผ่อนได้ก็ควรพักผ่อนให้ดี รอจนกระทั่งตำแหน่งขุนนางของกรมมขุนนางลงมาก็ไม่มีเวลาให้พักผ่อนแล้ว” หลี่เหล่าไท่เหฺยกล่าว

        หลี่เหล่าไท่ไท่ร้องฮึขึ้นครั้งหนึ่ง “ไอโยว วันนี้ดวงไม่ดี ไม่เล่นแล้ว”

        “ข้าเห็นท่านมือขึ้นยิ่งนัก ยังทำเงินได้อีกน้องสะใภ้สามเสียอีกที่แพ้มากกว่า” หลี่หยางซื่อกล่าวผู้ใดไม่รู้บ้างเล่าว่าภรรยาหลี่ฮ่าวจงใจทิ้งไพ่ดีๆ ให้หลี่เหล่าไท่ไท่“พูดขึ้นมาแล้วน้องสามไม่ได้กลับบ้านมาหนึ่งปีแล้ว ปีหน้าควรจะกลับมาได้แล้วกระมัง?”

        ภรรยาหลี่ฮ่าวกังวลเรื่องสามีเช่นกัน แต่อยู่ในครอบครัวสามีนางไร้ซึ่งฐานะยามปกติหลี่เหล่าไท่ไท่พูดเช่นใดนางก็ว่าเช่นนั้น อย่างเช่นเรื่องของหลี่ฮ่าวแต่ไรมานางไม่เคยสอดมือเข้าไปยุ่ง

        หลี่เหล่าไท่ไท่ตวัดสายตามองภรรยาหลี่ฮ่าวครั้งหนึ่ง“เจ้าเป็นภรรยาของเจ้าสาม เรื่องผู้ชายของตนเองต้องควบคุมเสียบ้างเขามักจะออกไปอยู่ข้างนอกเช่นนี้ไม่เหมาะสมแม้ว่าผู้ชายอยู่ข้างนอกไม่เสียหายอันใด แต่อย่างไรก็ต้องกลับบ้าน”

        “เจ้าค่ะ สะใภ้ทราบแล้ว” นางจะควบคุมอย่างไรเล่า? จะถามอย่างไร?เรื่องเช่นนี้กระทั่งเหล่าไท่ไท่ที่เป็นมารดายังเข้าไปยุ่งไม่ได้นางซึ่งเป็นภรรยาคนหนึ่งจะควบคุมได้อย่างไรกัน?

        “อย่าเอาแต่รับคำ ทว่าเรื่องใดกลับมิกล้าทำ” หลี่เหล่าไท่ไท่กล่าว“ภรรยาผู้อื่นนั้นมีเรื่องให้ทำมากมาย แต่สกุลหลี่ของพวกเรานั้นสบายยิ่งนักต่อหน้าแม่สามีไม่ต้องมีกฎเกณฑ์ ไม่ว่าเรื่องใดล้วนไม่ต้องให้เจ้ามาจัดการทุกวันนอกจากเรื่องกินแล้วไม่มีเรื่องอื่นให้เจ้าต้องลงมือทำเองแล้วจริงๆ”

        น้อยครั้งนักที่หลี่เหล่าไท่ไท่จะว่ากล่าวภรรยาหลี่ฮ่าวเนื่องจากเมื่อก่อนมีหลี่หยางซื่อให้นางคอยเหน็บแนมต่อมามีภรรยาหลี่ฮุยให้นางได้พูด แต่ทว่าหลังจากที่หลี่ลั่วมาแล้วนั้นพวกนางคนแล้วคนเล่าล้วนทำการปฏิวัติต่อนางทั้งสิ้น หลี่หยางซื่อเริ่มมีกำลังใจภรรยาหลี่ฮุยตั้งแต่เกิดเรื่องกับหลี่หม่านครานั้น ก็เริ่มต่อต้านนางเช่นกัน

        เวลานี้ยังมีภรรยาหลี่หงเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง สตรีทั้งสามคนนี้มีสติปัญญาพูดจาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ทำให้ผู้อื่นเห็นแล้วโมโหแทบตาย

        “ช่างดีเหลือเกินที่ท่านย่าไม่ตั้งกฎเกณฑ์” ภรรยาหลี่หงพูดยิ้มๆถือได้ว่านางกำลังช่วยภรรยาหลี่ฮ่าวพูดจา “มีท่านย่าเป็นตัวอย่างที่ดีดังนั้นท่านแม่จึงไม่ได้ตั้งกฎเกณฑ์กับหลานสะใภ้เช่นกันหลานสะใภ้ขอเป็นตัวแทนของสะใภ้รุ่นหลานขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ”

        หลี่ลั่วรู้สึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่คนนี้ช่างน่าสนใจยิ่งนักเหมาะสมที่จะเป็นหัวหน้าครอบครัวมากกว่าหลี่หยางซื่อเขานั่งอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยลาทุกคน “ท่านปู่ เหล่าไท่ไท่ มารดาป้าสะใภ้ทั้งสองท่าน อาสะใภ้ ร่างกายข้าไม่ไหว ต้องขอตัวไปพักผ่อนก่อนแล้ว”

        “ไปเถิด เด็กน้อยทุกคนล้วนยังต้องพักผ่อนให้มากที่นี่มีพวกเราอยู่หลายคนเพียงพอแล้ว” ภรรยาหลี่ฮุยกล่าวแล้วหันไปกล่าวกับหลี่เหล่าไท่ไท่ว่า “ท่านป้า มิสู้ท่านไปพักผ่อนสักครู่เช่นกันรอจนใกล้เวลาแล้วสะใภ้ค่อยไปเรียกท่านดีหรือไม่เจ้าคะ?”

        หลี่เหล่าไท่ไท่เห็นพวกเขาแล้วเวียนศีรษะ ดังนั้นจึงออกไปอย่างอ่อนล้า

        ไม่มีนาง บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่พลันดีขึ้นในชั่วพริบตา

        หลี่ลั่วเดินออกมาจากในเรือนลวี่ผิงรีบหยิบเสื้อคลุมกันลมขนสัตว์มาคลุมร่างของเขาผิงอันส่งเตาพกให้เขาถือเอาไว้ในมือ ด้านนอกเตาพกยังมีผ้าคลุมไว้อีกชั้นหนึ่งมือทั้งคู่ของเขาสอดเข้าไปด้านในแล้วรู้สึกอบอุ่นยิ่ง

        หยวนโม่ถูกรับตัวไปฉลองปีใหม่ที่บ้านสกุลหลี่ หลี่จงหมิงไม่อยู่ภรรยาหลี่จงหมิงอยู่คนเดียวก็เงียบเหงา หลี่ลั่วจึงให้นางไปอยู่เป็นเพื่อนองครักษ์ที่เดิมทีมีอยู่ยี่สิบนาย หลี่ลั่วปล่อยให้กลับบ้านไปสิบนายที่เหลืออีกสิบนายอยู่ในระหว่างเทศกาลตรุษจีนให้รับเงินเดือนเป็นสามเท่าของเงินเดือนปกติ แต่หลี่ลั่วไม่อยากยุ่งยากจึงจัดการให้เสร็จสรรพหลังเทศกาลตรุษจีนองครักษ์ทั้งสิบนายนี้ชดเชยให้คนละสองตำลึงพร้อมข้าวสารห้าสิบชั่ง ขณะเดียวกันหลี่ลั่วยังให้เหนียนหงและสาวใช้งานเย็บปักถักร้อยตัดเสื้อผ้าใหม่และรองเท้าใหม่ให้พวกเขาอีกด้วยเรือนโฉวงจี๋ในวันปีใหม่ให้พวกเขาได้กินอาหารในคืนข้ามปีดีๆ สักมื้อ มีปลา มีเนื้อเมื่ออยู่ที่บ้านของตนก็ไม่เคยได้กินดีเช่นนี้

        วันหยุดในเทศกาลตรุษจีนของราชสำนักเหมือนวันหยุดเทศกาลตรุษจีนในยุคปัจจุบัน ล้วนหยุดเจ็ดวัน

        แคว้นจีน ปีที่หนึ่งร้อยสาม (รัชศกจ้าวหนิงปีที่เจ็ด)

        ฮูหยินตราตั้งรั้งขั้นสี่ขึ้นไป ในวันที่หนึ่งจะต้องเข้าวังหลวงเพื่อคารวะปีใหม่ดังนั้นวันพรุ่งนี้หลี่หยางซื่อและภรรยาหลี่ฮุยยังคงต้องตื่นแต่เช้าทว่าพรุ่งนี้โอกาสของหลี่เหล่าไท่ไท่หมดลงแล้ว เพราะหลี่เหล่าไท่เหฺยได้เกษียณอายุราชการแล้วตำแหน่งฮูหยินตราตั้งขั้นสามของนางราชสำนักก็เรียกคืนไปแล้วเช่นกัน

        หลี่ลั่วไม่ต้องเข้าวัง ดังนั้นจึงนอนตื่นสายอยู่ในเรือนโฉวงจี๋เช้าวันที่หนึ่ง วันขึ้นปีใหม่ หลี่ฉางเฉิงกลับบ้านวันที่หนึ่งหลี่ลั่วไม่ได้ออกไปไหน ดังนั้นจึงให้เขาไม่ต้องรีบร้อนกลับมา

        อาหารกลางวันของจวนโหวนั้นกินที่เรือนหยวนเซ่อภรรยาหลี่หงเป็นคนดูแลจัดการ คนทั้งครอบครัวกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา

        วันที่สองเริ่มเดินทางไปเยี่ยมญาติ หลี่หยางซื่อพาทุกคนไปจวนสกุลหยาง

        หยางฮูหยินพร้อมด้วยสะใภ้เสี่ยวหยางฮูหยินออกมายืนรอต้อนรับหน้าประตูหลี่หยางซื่อมีตำแหน่งฮูหยินตราตั้ง และยังมีหลี่ลั่วมาด้วยเจ้าบ้านต้องออกมาต้อนรับ

        “อากาศเย็นเช่นนี้ พี่สะใภ้หนาวหรือไม่เจ้าคะ?” หลี่หยางซื่อรีบส่งเตาพกให้นาง

        “ข้ามี เจ้าถือของเจ้าเถิด พวกเจ้าเดินทางมาตลอดทางจึงจะหนาว” หยางฮูหยินกล่าวยิ้มๆ“ภรรยาหลี่หงนี้ข้ายิ่งพิศยิ่งงามแท้ยังมีหลินเจี่ยเอ๋อร์ของพวกเราก็มีคู่หมายแล้วในที่สุดน้องสาวก็หมดทุกข์หมดโศกมีแต่เรื่องดีๆ แล้ว”

        ปีใหม่วันที่สอง จะมาพูดอันใดทุกข์หรือไม่ทุกข์ หลี่หยางซื่อไม่ชอบฟังแต่ก็ยังคงยิ้มให้

        เมื่อเข้าไปในเรือนหยางเหล่าฮูหยินนั่งอยู่บนตั่ง “รีบเข้ามายายจะรอไม่ไหวแล้ว” บนตั่งนั้นยังมีบุตรสาวของเสี่ยวหยางฮูหยินเสี่ยวหยางฮูหยินคลอดบุตรเมื่อเดือนสิบ เป็นทองพันชั่ง[3] จวนสกุลหยางเป็นครอบครัวง่ายๆ แม้ทุกครอบครัวจะชมชอบบุตรชาย แต่ก็มิได้รังเกียจบุตรสาวอีกทั้งนี่เป็นครรภ์แรก ผลิดอกก่อนแล้วค่อยออกผลภายหลัง ทุกคนต่างยินดีเช่นกัน

[1] วันปีใหม่ (过年) หรือวันตรุษจีนของชาวจีน คือวันที่ 1 เดือน 1ตามปฏิทินจันทรคติ

[2] โส่วซุ่ย (守岁) คือ “ประเพณีการโต้รุ่งในคืนสิ้นปี” หรือที่คนจีนเรียนกว่า “โส่วซุ่ย”ชาวจีนจะไม่นอนหลับกันในคืนวันสิ้นปีเพื่อต้อนรับปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงที่ทำแบบนี้เพราะเชื่อกันว่าจะทำให้พ่อแม่ของตนมีอายุยืนยาว

[3] ทองพันชั่ง (千金) หมายถึง บุตรสาว หรือบุตรีในเรือนคนจีนมักจะเรียกบุตรีว่าทองพันชั่ง