สำหรับทหารที่เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดสาหัสจนไม่อาจทำการรักษาได้จะมีเ้าหน้าที่พิเศษช่วย ‘ปลดปล่อยจากความเ็ป’ แทนพวกเขาด้วยการใช้ตะปูตั้งไว้ตรงจุดที่ด้านหลังศีรษะของคนจากนั้นก็ใช้ค้อนตอกลงไป ซึ่งจะทำให้ผู้ที่ได้รับาเ็สาหัสเสียชีวิตไปในทันทีไม่ต้องเ็ปทรมานอีกต่อไป
และดูเหมือนว่าอาการาเ็ของเพียร์ซ แน่ชัดแล้วว่าสมควรที่จะใช้วิธี ‘ปลดปล่อยจากความเ็ป’
แต่ก่อนหน้านั้นพวกเขาใคร่ครวญว่าเพียร์ซเป็นักรบที่มีชื่อเสียงในเมืองแซมบอร์ดและด้วยผลงานที่โดดเด่นจากการทำลายบันไดยึดเมืองติดต่อกันถึงสองอันในการรบของานองเืบวกกับการที่ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์อย่างบรู๊คกำชับเป็พิเศษว่าอย่าใช้วิธีแบบนั้นดังนั้นพวกเขาจึงรอจนถึงตอนนี้
“เขาเป็อย่างไรบ้าง?” ซุนเฟยกอดอกแล้วถือโอกาสถามหมอหนุ่ม
“ต้องขออภัยด้วยขอรับ องค์าา พวกข้าพยายามเต็มที่แล้วแต่อวัยวะภายในของเขาถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง อาจจะมีบางส่วนที่เสียหายหนักอาการาเ็เช่นนี้ต้องให้นักบวชระดับสูงของโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์รักษาหาไม่แล้วก็ไม่มีวิธีรักษาแล้วขอรับ”
นักบวช?
ด้วยคำพูดของหมอหนุ่มทำให้ซุนเฟยพอจะจับใจความสำคัญที่น่าสนใจได้อย่างหนึ่ง
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมาซักไซ้ ในใจของเขาครุ่นคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาอย่างรวดเร็ว
หมอที่สวมเสื้อคลุมยาวสีขาวอีกสองคนได้เดินเข้ามาหาแล้วโค้งคำนับให้ซุนเฟย
ในมือของเขาถือถาดไม้ขนาดใหญ่หนึ่งอันในถาดไม้มีตะปูเล็กๆ และค้อนที่รูปร่างประหลาดๆ วางอยู่นั่นคงจะเป็อุปกรณ์ที่ใช้ปลดปล่อยจากความเ็ปสำหรับผู้ที่ได้รับาเ็สาหัสและเพียร์ซก็เป็คนสุดท้ายที่มีอาการาเ็สาหัสแม้ว่าเพียร์ซกำลังสลบอยู่ แต่ก็มองออกว่าตอนนี้เขากำลังได้รับความเ็ปมหาศาลอยู่จริงอยู่ว่าอาการาเ็ของเขาตอนนี้ไม่สามารถคร่าชีวิตเขาได้แต่เืที่ไหลทะลักออกมาจากาแและปากของเขา ประหนึ่งน้ำแร่ที่ไหลนองนั้น มันก็พอจะบอกว่าเขาคงทรมานมากเพียงใด...
หมอคนหนึ่งค่อยๆ พลิกร่างเพียร์ซให้นอนคว่ำ
ส่วนหมออีกคนนำตะปูไปจ่อที่หลังหัวของเขาในขณะที่เตรียมจะตอกค้อนลงไปนั้น
“เดี๋ยว รอก่อน!”
ซุนเฟยทนไม่ได้จึงสั่งให้หมอหยุดการกระทำ
เขาทนไม่ได้ที่นักรบผู้กล้าหาญคนหนึ่งต้องมาตายแบบนี้ไม่ได้ตายในคมดาบศัตรูในสนามรบ แต่กลับต้องถูกบังคับให้ต้องตายในสภาพแบบนี้สำหรับลูกผู้ชายอย่างเพียร์ซ นี่คงเป็เพียงความอัปยศ...ยิ่งไปกว่านั้น ซุนเฟยอยากให้เพียร์ซรอด
“แต่...ข้าควรจะช่วยเขาอย่างไรดี?”
สมองของซุนเฟยทำงานรวดเร็ว
ในตอนนี้เองเพียร์ซที่สลบไปเพราะอาการาเ็และถูกหามลงมาจากกำแพงเมืองดูเหมือนเขาจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเขาก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์เขาลืมตาขึ้นมาแล้วมองเห็นอเล็กซานเดอร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าทั้งยังมองไปที่หมอที่กำลังพยุงตัวเองและสุดท้ายดวงตาก็เลื่อนลงมาที่ค้อนเล็กๆ อันนั้นใบหน้าก็พลันแสะยิ้มออกมา “แค่กๆๆ...ถึงตาข้าแล้วหรือ? งั้นลงมือเถอะ...”
เพียร์ซไม่พูดอะไรกับซุนเฟย
เพราะว่าสลบไปก่อนหน้านั้น จึงไม่ได้เห็นฉากอันกล้าหาญของซุนเฟย เลยไม่รู้ว่าองค์าาปัญญาอ่อนคนนั้น ตอนนี้ได้กลายเป็วีรบุรุษของแซมบอร์ดไปแล้ว
ค้อนไม้ในมือหมอยกขึ้น
“เดี๋ยว...”
ซุนเฟยสั่งให้หมอหยุดอีกครั้ง
เขาก้มหน้าไปมองเพียร์สที่สติสัมปะชัญญะกำลังเลือนราง ในหัวพลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดว่า “เพียร์ซ บางทีข้าอาจจะมีวิธีช่วยเ้าได้ แต่เ้าจะได้รับความเ็ปบางอย่าง”
“ท่าน? อ่า...อะ...องค์าาอเล็กซานเดอร์...ฝ่าา...นี่...นี่...ไม่ใช่เื่เล่นๆ...หาก...หากท่านเห็นอกเห็นใจทหารของท่าน...งั้น...ข้าหวังว่า...หวังว่าท่านจะ...สามารถ...ให้รางวัลกับหลุยส์ บุตรสาวที่น่าสงสารวัยสิบสองปีของข้าเป็ผ้าไหมสักผืน...หรือไม่ก็ขนมปังสักแผ่นก็ได้!”
แม้ว่าสติจะฟื้นฟูได้ไม่มากนักแต่เห็นได้ชัดเลยว่าเพียร์ซไม่เชื่อถือองค์าาที่ยืนตรงหน้าตัวเองสักนิดให้เชื่อคำพูดของเด็กปัญญาอ่อนคนหนึ่งนี่เ้าคิดว่าข้าผู้นี้ก็ปัญญาอ่อนเช่นกันหรือ? เพียงแต่ยามที่เอ่ยถึงบุตรสาวของตัวเองในดวงตาของเขาปรากฏร่องรอยความกังวลใจออกมาทั้งๆ ที่คนผู้นี้แม้ในยามที่ศัตรูแทงดาบเข้ามาที่ร่างของตัวเองเขาไม่แม้จะเกรงกลัวสักนิด
“ทำไม? หรือว่าเ้ากลัวเจ็บ?” ซุนเฟยนั่งยองๆ ใบหน้าแสยะรอยยิ้มกวนๆ ออกมา
เขาจงใจกระตุ้นบาทาของเพียร์ซ
และมันก็สำเร็จ
เพียร์ซติดเบ็ดได้อย่างง่ายดาย
ผู้ชายคนนี้อารมณ์ช่างรุนแรงนักเหมือนสิงโตตัวผู้ที่เกรี้ยวกราดยามพบว่าเมียตัวเองถูก่ชิงไปในตอนฤดูผสมพันธุ์เขาพยายามจะลุกขึ้นนั่งทันใดนั้นแผลก็ปริเืทะลักออกมา“ฮ่า...ฮ่าๆๆ...ขะ...ข้าเพียร์ซคนนี้จะ...จะกลัวเจ็บอย่างงั้นหรือ? แค่กๆๆ...ข้า”
ซุนเฟยพลันตื่นใ
คนคนนี้เป็พวกลาเ้าอารมณ์ซุนเฟยคงไม่กล้าไปกระตุ้นเขาอีกแน่ๆ หากกระตุ้นอีกครั้งคาดว่าเพียร์ซอาจจะกระอักเืตายทั้งเป็ จึงทิ้งท้ายไว้ว่า “ไม่กลัวเจ็บงั้นก็แข็งใจไว้นะเพื่อลูกสาวของเ้า” แล้วรีบออกไปจากสถานพยาบาล
เพิ่งจะเดินพ้นประตูเขาก็เห็นบรู๊คพาแองเจล่าและเจ็มม่าเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน
แองเจล่าและเจ็มม่าสองสาวใบหน้าแดงระเรื่อเมื่อเห็นซุนเฟยในดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
อ่า ดูเหมือนว่าสองสาวจะทราบ‘เื่ราวที่กล้าหาญ’ ของตนเองแล้ว
ซุนเฟยรู้สึกผ่อนคลายอดไม่ได้ที่จะทำตัวโอ้อวดขึ้นมา
“ฝ่าา เพียร์ซเขา....” บรู๊คถามอย่างมีความหวัง
“บางทียังพอมีวิธีช่วย...”สำหรับวิธีที่ซุนเฟยจะใช้นั้นตัวเขาเองก็ยังไม่มั่นใจมากเท่าไร “ข้าจะลองดูถ้าโชคดี ก็อาจจะรักษาชีวิตเพียร์ซไว้ได้”
“เช่นนั้นก็เยี่ยมไปเลย” บรู๊คพูดอย่างดีใจ
ในฐานะที่เป็ทหารของเมืองแซมบอร์ด เขาเคยพบเห็นการสังหารมามากแน่นอนว่าบรู๊ครู้ดีว่าอาการาเ็ของเพียร์ซนั้นมันหนักหนาเพียงใด อาการาเ็แบบนั้นมีโอกาสที่จะตายได้อย่างไม่ต้องสงสัยเดิมทีในใจของเขาแค่อยากลองเสี่ยงโอบกอดความหวังในใจจึงวิ่งมาขอให้อเล็กซานเดอร์ช่วยคาดไม่ถึงว่าองค์าาองค์นี้จะยังพอมีวิธีช่วยจริงๆ
“ใช่แล้ว บรู๊ค สถานพยาบาลแห่งนี้ดูห่วยแตกจริงๆไม่มีสถานที่ที่ดีกว่านี้มารองรับทหาราเ็เลยหรือไง?”
ซุนเฟยไม่พอใจอย่างมากกับสถานพยาบาลแห่งนี้
บรู๊คตะลึงไปครู่หนึ่งตอบอย่างอ้อมแอ้มเล็กน้อย
เจ็มม่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่ด้านหลังบรู๊ค นี่เป็เพราะว่านางไม่ค่อยได้วิ่งเร็วๆ แบบนี้จึงทำให้เหนื่อยง่าย ก่อนจะเผชิญหน้ากับซุนเฟยแล้วกรอกตาใส่พร้อมเหน็บแหนมว่า“นี่ไม่ใช่เพราะเ้าหรอกหรือถ้าไม่ใช่ว่าเ้าฟังคำพูดให้ร้ายของเ้าหมูอ้วนกิลว่าให้เอาของมีค่าในสถานพยาบาลมาขายเล่นๆไม่เพียงไล่หมอออก แม้กระทั่งหน้าต่างเ้ายังรับสั่งให้รื้อออกด้วยดังนั้นมันจึงกลายสภาพเป็แบบนี้ไง...”
ซุนเฟยอึ้งไปทันที
รู้สึกว่าตัวเองเมื่อก่อนได้ทำเื่ที่โง่บัดซบจริงๆ
“นอกจากที่นี่ยังมีพื้นที่โล่งกว้างที่อื่นที่เหมาะสำหรับรองรับทหาราเ็อีกไหม?” ซุนเฟยไม่สนใจสาวน้อยผมทองเจ็มม่าที่เป็เหมือนนกกระจอกที่คอยมายั่วยุตัวเองซุนเฟยหันหัวไปถามบรู๊ค
“วิหารของโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ในแซมบอร์ดและยังมีคฤหาสน์ของท่านบาร์เซิลที่สามารถรองรับได้แต่...แต่...” บรู๊คสูดลมหายใจลึกๆ เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้ายทันใดนั้นก็ลังเลขึ้นมาก่อนจะมีท่าทีอึกอัก
“แต่อะไร?” ซุนเฟยซักต่อ
บรู๊คไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี
“สถานที่ทั้งสองแห่งที่ท่านอาบรู๊คพูดถึงแน่นอนว่ามีพื้นที่เพียงพอที่จะรองรับทหาราเ็เหล่านี้ได้ แต่อเล็กซานเดอร์พระองค์ไม่สามารถทำได้....” แองเจล่าที่เงียบมาตลอดก็อธิบายอย่างอดทนว่า“เพราะก่อนหน้าที่ข้าศึกจะล้อมเมือง เหล่านักบวชได้ออกจากเมืองแซมบอร์ดไป วิหารจึงถูกปิด พวกเราไม่มีอำนาจที่จะเปิดมันได้ไม่อย่างนั้นจะได้รับโทษอย่างรุนแรงจากโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ในแผ่นดินของอาเซรอทไม่มีใครกล้าท้าทายโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ ส่วนคฤหาสน์ท่านบาร์เซิลตอนนี้ไม่สะดวกเท่าไร....”
คำอธิบายคลุมเครือทำให้ซุนเฟยมึนงง
เขาพบว่าแม้ว่าตัวเองจะซึมซับความทรงจำของอเล็กซานเดอร์มาก่อนแต่สำหรับความรู้เกี่ยวกับโลกนี้มันไม่ได้มีอยู่ในความทรงจำเลย ซุนเฟยอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อนางว่า “โบสถ์ศักดิ์สิทธิ์แข็งแกร่งขนาดนี้ แม้แต่าาก็ไม่สามารถจัดการพวกเขาได้เหรอ?”
สาวน้อยผมทองก็เริ่มเหน็บแนมซุนเฟยอีกครั้ง“ตอนที่นักบวชออกจากเมืองแม้แต่ข้าศึกยังไม่กล้าวุ่นวายกับพวกเขา กลับกันยังคุ้มกันเหล่านักบวชให้เดินทางจากไปเ้ายังจะถามอีกไหมว่าเขาแข็งแกร่งหรือเปล่า? แม้แต่ราชอาณาจักรระดับเก้าของแผ่นดินใหญ่อาเซรอทก็ยังไม่กล้าต่อต้านเลย”
ซุนเฟยยิ้มขมขื่นไม่ถามเื่ยุ่งยากนี้อีก
สำหรับเื่อำนาจอิทธิพลของแผ่นดินใหญ่เขารู้น้อยมาก หากฝืนถามต่อไปความลับของเขาคงแตกแน่ๆ เขาจึงรีบเปลี่ยนความสนใจของทั้งสามคน “ถ้าอย่างงั้นก็ช่างเถอะนอกจากวิหารและคฤหาสน์ของบาร์เซิล ยังมีที่อื่นอีกไหม?”
บรู๊คส่ายหน้า
แองเจล่าและเจ็มม่าก็ส่ายหน้าดูเหมือนว่ายังไม่มีความคิดดีๆ เกิดขึ้น
ซุนเฟยเห็นดังนั้นก็ยกมือแตะคางเขาคิดๆ ดูแล้วว่า ที่คฤหาสน์ของบาร์เซิล ไอ้หมูกิลนั่นเป็ลูกชายของบาร์เซิลและมันก็มีความคิดเลวๆ ที่จะกำจัดตัวเองลูกชายยังเป็แบบนี้คาดว่าพ่อของมันคงไม่ได้ดีเด่อะไรนักหรอกหากยึดคฤหาสน์มาจากคนแบบนั้นได้ ซุนเฟยก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรมากนัก
ตอนนั้นเอง
“ข้านึกออกแล้ว ยังมีอยู่อีกที่หนึ่ง!” สาวน้อยผมทองเจ็มม่าพลันะโออกมา
“ที่ไหนหรือ?” ซุนเฟย แองเจล่าและบรู๊คทั้งสามคนพูดออกมาพร้อมกัน
ซุนเฟยจ้องสาวน้อยผมทองใบหน้าของนางแสดงรอยยิ้มซุกซน ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่เต็มไปด้วยความลำพองใจ“พระราชวังของเ้าไง มีพื้นที่ในการรองรับทหาราเ็ทั้งหมดแน่ๆ ฮิๆก็อยู่ที่ว่าเ้าจะยินยอมหรือไม่!”
ซุนเฟยดวงตาเป็ประกาย
“เป็ความคิดที่ดี เอาแบบนี้ล่ะ บรู๊ค เ้ารีบไปจัดระเบียบกำลังคนให้นำทหาราเ็ทั้งหมดอพยพไปที่หน้าพระราชวัง แจ้งหมอทุกคนไม่ว่าจะอาการาเ็เล็กน้อยหรือสาหัส ให้พวกเขาพยายามยื้อชีวิตเหล่าทหารไว้ เดี๋ยวข้าจะหาทางเอง!”
บรู๊คตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะถามซ้ำว่า“ฝ่าา สามารถทำแบบนี้ได้หรือ?”
“ก็แล้วทำไมจะทำไม่ได้?” ซุนเฟยหัวเราะฮึๆ “พวกเขาหลั่งเืเพื่อข้า หรือว่าข้าไม่สามารถหาสถานที่ที่ดีกว่าเพื่อให้พวกเขาพักรักษาตัว?”
สาวน้อยผมทองเจ็มม่ากลับเป็ฝ่ายตะลึงแทนเสียอีก
ที่นางเสนอความคิดนี้ไม่ได้้าจะแก้ปัญหา แต่แค่อยากจะแกล้งซุนเฟยแบบเด็กๆ เท่านั้น คาดไม่ถึงว่า“อ๊ะ อเล็กซานเดอร์ เ้าจะเอาแบบนี้จริงๆ หรือ?” สาวน้อยถามอย่างไม่เป็สุข
1K
