ตอนที่9 เยี่ยมเยียน (3)
แม้ว่าจะต้องเสียไปทั้งหมดก็ยังไม่แน่ว่าจะสามารถช่วยเว่ยเยียนหรานได้แต่นี่เป็สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำเพื่อท่านหญิงอิ๋นจูและหลานสาวได้แม้ว่าเขาจะมีพร์ด้านการค้า แต่หากตอนนั้นไม่ได้รับความช่วยเหลือและการสนับสนุนจากท่านหญิงอิ๋นจูจะมีเขาที่ทำกิจการไปทั่วทั้งเป๋ยฉู่ในวันนี้ได้อย่างไร
ในครอบครัวนี้เขากับท่านหญิงอิ๋นจูเป็ผู้ที่ไม่ได้มีสายเืเกี่ยวข้องกันที่สุดแต่นางกลับเป็ผู้ที่ปฏิบัติต่อเขาด้วยความจริงใจที่สุด คนดีๆ อย่างนาง กลับต้องมาจบชีวิตลงด้วยวิธีสกปรกโสมมเช่นนั้นยังจะมีความยุติธรรมบนโลกที่เสื่อมทรามนี้อยู่อีกหรือ
“ท่านพี่ ข้าเองก็คิดเช่นนั้น แต่เกรงว่าท่านจะไม่เห็นด้วย!” หลินหว่านเอ๋อร์กุมมือเว่ยเส่าเจี๋ยสามีภรรยาสบตาก็เข้าใจกันโดยไม่จำเป็ต้องเอ่ยอันใด
ภายในคุกหลวงกลับมาเงียบสงบอีกครั้งเว่ยเยียนหรานพิงกำแพงแล้วปิดตาพักผ่อน ผ่านไปไม่นาน เสียงลุกลี้ลุกลนของผู้คุมหญิงคนนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ท่านโหว ท่าน...”
“ข้า้าพบเว่ยเยียนหราน ว่าอย่างไร! เ้ากล้าขวางทางข้าหรือ”เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น เว่ยเยียนหรานลืมตา ท่านน้าหรือ เซียวเหยาโหวผู้โง่งมคนนั้นเขากลับไปที่จวนแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดเขาถึงได้ออกมาดึกดื่นท่ามกลางฝนตกหนักเช่นนี้
“มิกล้า มิกล้า! เชิญท่านโหวเ้าค่ะ!” ผู้คุมหญิงกล่าวเสียงสั่นเว่ยเยียนหรานแค่นเสียงเหอะเบาๆ จากนั้นก็เห็นท่านน้าที่น่ารักคนนั้นของนางเซียวเหยาโหวหรือหวังเล่อซานมาที่คุกหลวงอีกครั้งภายใต้การคุ้มกันของหวังฉี
เว่ยเยียนหรานชอบท่านน้าที่บริสุทธิ์ราวกับกระดาษขาวคนนี้มาก เมื่อนางเห็นหวังเล่อซานก็เผยรอยยิ้มจริงใจออกมา“ท่านน้า วันนี้ท่านไม่ใช่เด็กดีอีกแล้ว เหตุใดไม่กลับไปนอนที่บ้านท่านมาที่นี่ทำไมกัน พรุ่งนี้ท่านบอกว่าจะนำดอกบัวไปให้ท่านแม่ไม่ใช่หรือรีบกลับไปพักผ่อนเร็วเข้า หากนอนดึกท่านจะตัวไม่สูงเอานะ!”
หวังเล่อซานได้ยินเว่ยเยียนหรานหยอกล้อเขาคล้ายกล่อมเด็กเช่นนี้ ใบหน้าขาวสะอาดเกลี้ยงเกลาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็สีแดงนี่ทำให้เว่ยเยียนหรานรู้สึกแปลกใจมาก นางเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เข้าใจคืนนี้หวังเล่อซานดูต่างออกไป
ขณะนั้นเอง หวังฉีกล่าวออกมาว่า “คุณหนูใหญ่พวกเขากลับส่งท่านมาที่คุกหลวง! นี่มันเื่อะไรกันแน่ เหตุใด...ทำไมท่านหญิงถึง... แล้วเหตุใดท่านถึงได้กลายเป็ผู้ร้ายสังหารมารดาของตนได้”
เว่ยเยียนหรานถอนหายใจเบาๆ “ข้ากับท่านแม่ทะเลาะกันที่ริมสระบัวข้าโมโหมากจึงผลักท่านแม่ลงไปในสระ ส่วนเื่หลังจากนั้นก็คือข้ากลัวความผิดจึงผูกคอฆ่าตัวตาย ผลก็คือข้าไม่ตาย แต่กลับช่วยเหลือท่านแม่ไม่ทันนางถึงได้... เื่นี้ พวกแม่ชีในอาราม จือหลานสาวใช้ข้างกายท่านแม่ รวมถึงชวีเอ๋อร์สาวใช้ข้างกายข้าล้วนแต่เห็นกันทั้งนั้นและสามารถเป็พยานได้”
“นี่เป็เื่ที่พวกเขาแต่งขึ้นมา พวกเขาช่าง...จิตใจโเี้จริงๆ!” หวังฉีตบประตูห้องขังอย่างแรงดวงตาทอประกายดุดัน “ท่านหญิงยังตั้งครรภ์อยู่ด้วย ไม่นานก็ใกล้จะคลอดแล้ว เหตุใดพวกเขาถึงได้ใจดำเช่นนี้”
“ตอนนี้เว่ยเส่าชิงมีทั้งบุตรสาวบุตรชาย ประกอบกับเซียวถิงหลานยังเป็บุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่เซียวเมื่อเทียบกับท่านแม่ที่ไม่มีตระกูลใดสนับสนุนอยู่เื้ัแล้ว คิดว่าเซียวถิงหลานคงเอื้อประโยชน์กับอนาคตของเขามากกว่าดังนั้นเขาจึงไม่สนใจเด็กในท้องท่านแม่อีก!”เว่ยเยียนหรานกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย “น่าเสียดายก็แต่เด็กในท้องของท่านแม่ที่ยังไม่ได้ออกมาดูโลกคนนั้น”
“แต่ว่า!” เว่ยเยียนหรานกล่าวเสียงเย็น“แบบนี้ก็ดี!โลกที่สกปรกโสมมใบนี้หากเขาเติบโตขึ้นแล้วรู้ว่าบิดาของตนเองเป็หนึ่งในคนที่ทำร้ายมารดาของตนจนตายละก็จะให้เขาเผชิญหน้าอย่างไร มิสู้ให้เขาจากไปั้แ่ตอนนี้เสียยังดีกว่า”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
843
