ตอน 1 ที่ใต้สะพาน
เสียงน้ำไหลรินใต้สะพานเก่าดังคล้ายลมหายใจของใครบางคนที่หลับใหลอยู่ตรงนั้นมานาน เมฆาเดินช้า ๆ ไปตามทางปูนชื้นแฉะ กลิ่นโคลนตมและสนิมจากโครงเหล็กกัดจมูก แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงักคือเสียงหัวเราะแ่เบา... เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังจากใต้สะพาน
“อย่าเล่นตรงนั้น มันอันตราย” เขาพูดออกไปทั้งที่ยังไม่เห็นใคร
ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงกระทืบน้ำดัง แจะๆ แล้วเงาดำผุดขึ้นจากใต้น้ำ — รูปร่างเหมือนเด็กหญิงแต่ดวงตาเว้าโบ๋คล้ายหลุมมืด...!
เมฆาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาแค่รู้สึกแปลกใจเพียงเล็กน้อย
น้ำรอบตัวเริ่มเย็นจัดจนแสบผิว เงาดำนั้นหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้เป็เสียงหัวเราะสองเสียง—ซ้อนกันราวกับมีใครอีกคนอยู่ในร่างเดียว
“เธอเห็นฉันไหม...”
“เห็นทั้งสองคนหรือแค่คนเดียว...”
เมฆาก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย รวบรวมสมาธิ และเพ่งจิต ความทรงจำเก่ากลับมา —
คดีเด็กหายเมื่อสิบปีก่อน เด็กฝาแฝดที่ตกน้ำตายเพราะสะพานนี้พังครึ่งหนึ่งในคืนฝนตก แต่มีเพียงศพของ พี่สาว ที่ถูกพบ ส่วน น้อง หายไปไร้ร่องรอย
แสงไฟจากโทรศัพท์สะท้อนน้ำ เผยให้เห็นใบหน้าเด็กหญิงสองคนซ้อนกันอยู่ในเงาเดียว — ผมเปียเปียกแนบแก้ม ดวงตาเว้าเหมือนบ่อมืดที่ไร้ก้น
“ช่วยเราด้วย...”
“หรือจะอยู่แทน...”
เสียงสุดท้ายกลืนหายไปพร้อมกับมือเย็นเฉียบที่คว้าข้อเท้าเขาแน่น เมฆาใช้ตะกรุดกดลงบนผิวน้ำ แสงทองจากยันต์สาดวาบ เงาดำแผดเสียงแสบหูแล้วสลายหายไปในสายน้ำเชี่ยว
เมื่อเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงน้ำไหล และตุ๊กแกตัวหนึ่งที่ส่งเสียงร้องจากคานเหล็กเหนือหัว
เมฆาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เขียนข้อความสั้น ๆ ด้วยมือที่มั่นคง
“คดีเด็กหายสะพานเก่า — ิญญาสองดวงยังไม่แยกจากกัน... ต้องหาว่าใครเป็ตัวจริง ใครคือเงา”
เขาเงยหน้ามองแม่น้ำที่มืดลึกข้างหน้า แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ ว่า—
“คืนนี้ ผมเห็นผี... ที่กำลังหาฝาแฝดของตัวเอง...”
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
21K
