กามเทพน้อยสื่อรัก_End

        เมื่อถึงเวลาอันสมควร แบรี่ อรภา และเด็กชายดีออน ก็พากันร่ำลาเรติน่าและแองเจลล่า และได้เดินทางต่อไปยังบ้านเบลล่า ซึ่งเบลล่านั้นเป็นพี่สาวบิดาของแบรี่ หรือที่เรียกว่าป้านั้นแหละ บ้านของเบลล่า อยู่อีกเมืองหนึ่ง จึงต้องใช้เวลาเดินทางกันนานพอสมควรอยู่เหมือนกัน

        “คุณสนิทกับแองเจลล่ามากหรือคะ?”

        อยู่ๆ อรภาก็ร้องถามคนตัวโตที่นั่งอยู่ที่เบาะข้างๆ เธอออกมา อย่างอยากรู้ ระหว่างที่รถยนต์กำลังวิ่งอยู่บนท้องถนน คนตัวโตเมียงมองหน้าสวยเฉี่ยวนิดหนึ่ง

        “ไม่ได้สนิทกันมากหรอก แต่เอ๊ะ!!.. ที่ถามมานี้คุณกำลังหึงผมอยู่ใช่ไหม?” แบรี่ถามไปก็อมยิ้มไปด้วย อย่างรู้สึกขบขันแกมชอบใจ

        “ทำไมหรือคะ!!?.. ภาหึงคุณไม่ได้หรือคะ?”

        อรภาหันไปทำหน้าแง่งอน ใช้คำพูดตีรวนคนตัวโตอย่างเห็นได้ชัด แบรี่จึงคลี่ยิ้มกว้างออกมา และในใจคิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ตรงหน้านี้ ไม่มีหน้ากากที่จะมาปิดบังซ้อนเล้นความรู้สึกของตัวเธอเอาเสียเลย ไม่เหมือนกับคนบางคน ที่มีหน้ากากเอาไว้คอยสวมใส่ เวลาที่อยู่ในสังคม ซึ่งผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เขานี้ ใบหน้านั้นสื่อให้เขาได้รับรู้ ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเธอ ให้เขาเห็นได้ชัดเจน โดยไม่ต้องเดา

        เหมือนอย่างที่เธอกำลังแสดงถึงอารมณ์ความรู้สึก ที่เง้างอนหึงหวงอยู่ในตอนนี้

        “ได้สิครับ ทำไมจะหึงไม่ได้ล่ะฮึ!! คุณคือที่รักของผม มัมของดีออน แล้วทำไมจะหึงจะหวงผมไม่ได้ล่ะครับ มากกว่านั้นคุณก็ทำได้อยู่แล้ว ผมยอมทุกอย่าง”

        แบรี่พูดบอกพร้อมกับกระชับอ้อมแขนแกร่ง ให้แน่นเข้าไปอีก และยื่นจมูกไปคลอเคลียกับแก้มนวลเนียนใส

        “คุณน่ะ!!......” อรภาหันมาส่งค้อนให้คนตัวโต ทั้งแก้มนวลเนียนใสนั้น ก็แดงปลั่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

        “คุณน่ะอะไร!!??...... ก็จริง คุณมีสิทธิ์ที่จะหึงผม หวงผมอยู่แล้ว รวมถึงรักผมด้วย และผมก็อยากให้คุณรักผมทุกวันเลยด้วย ขอบอก!!” แบรี่บอกกล่าวคนตัวเล็กเบาๆ อย่างเย้าหยอก และให้พอได้ยินกันสองคน

        “บ้า!!......”

        อรภาได้ยินคำพูดอย่างนั้น ยิ่งหน้าแดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิมเข้าไปอีก จนลืมเรื่องที่เธอค้างคาใจ จนก่อเกิดเป็นความรู้สึกหึงหวงนั้นไปเลย

        “ไม่ได้บ้านะ ผมอยากให้คุณรักผมทุกวันจริงๆ” แบรี่กล่าวย้ำครั้ง ทั้งยังยักคิ้วหลิ่วตามาให้อย่างหยอกล้อเล่น

        “คุณน่ะ ชอบพูดอะไรสองแง่สองง่ามอยู่เรื่อยเลย” อรภาต่อว่าคนตัวโตอย่างไม่จริงจังนัก พร้อมกับช้อนสายตาอันหวานเชื่อม ขึ้นมามองสบสายตาคมกล้า อย่างยั่วยวน ท้าทาย

        “มองผมอย่างนี้ คอยดูเถอะถ้ากลับถึงบ้านกันเมื่อไร คุณไม่รอดแน่ทูนหัว ผมจะจัดให้หนักๆ เลย คอยดู!!”

        แบรี่เห็นท่าทางช้อนสายตายั่วยวน ของคนตัวเล็กนี้แล้ว ก็อยากจะจับคนตัวเล็กนอนลงไปบนเบาะที่นั่ง แล้วทำอะไรต่อมิอะไรให้หายอยากเป็นยิ่งนัก แต่ที่ทำได้ในตอนนี้ ก็คือต้องระงับ และควบคุมอารมณ์ความต้องการของเขาเอาไว้ จนกว่าจะได้กลับกันถึงบ้าน

        “อุ้ย!! กลัวจังเลยค่ะ” อรภายิ้มยั่ว ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวให้เห็นเลยแม้แต่น้อย กลับมองมาอย่างท้าทายซะงั้น

        “ฮึ!! ยั่งเก่งอย่างนี้ คืนนี้อย่าได้หลับได้นอนกันเลย” แบรี่คาดโทษมาทั้งคำพูดและแววตา

        “ไม่ทั้งอื้ออ!!......” อรภาเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินว่าจะไม่ได้นอนกันทั้งคืน แต่ก็พูดไม่จบประโยค ก็ถูกคนตัวโตก้มลงประกบปิดปากบางนุ่มนั้นไว้ ด้วยปากของเขาเสียก่อน

        ซึ่งแบรี่ก็จูบเอาจูบเอาอยู่อย่างนั้น เป็นนานสองนาน จนอรภาลืมคำพูดที่คั่งค้างจะพูดนั้นไปเลย

        “หวานจังที่รัก!!”

        แบรี่กระซิบบอกคนตัวเล็กที่ข้างใบหูเบาๆ อรภาอายหนักมาก ที่คนตัวโตชอบทำอะไรประเจิดประเจ่ออย่างนี้อีกล่ะ จึงได้แต่ก้มหน้างุด ซุกลงที่อกกว้างบึกบึนอย่างแอบหลบซ่อน

๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔