ในขณะที่ฝูงชนรอบกายที่อยู่ห่างออกไปกำลังกล่าวสรรเสริญถึงบรรพบุรุษทั้งสิบแปดชั่วโคตรของชายหนุ่มที่กำลังยืนหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่นั้นในที่สุดร่างของนายน้อยตระกูลเฟย ก็ค่อยๆหยุดเสียงหัวเราะลง พร้อมกล่าวพึมพำกับตนเองออกมาอย่างแ่เบาซึ่งมีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่ได้ยิน
“ข้า...ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งหนึ่งแล้ว...” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์อันหลากหลายมันเหมือนมีทั้งความสุข ความเศร้า และความคิดถึงรวมอยู่ภายในน้ำเสียงที่เปล่งออกมา
ถึงแม้จะมีความรู้สึกอันหลากหลายอยู่ภายในจิตใจแต่อารมณ์แห่งความสุขนั้นมีมากกว่าอารมณ์อื่นใด จนแสดงออกมาทางใบหน้าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
และที่ตัวเขาหัวเราะออกมาไม่หยุดนั้นหาใช่ว่าตัวเขาได้เสียสติ แต่เป็เพราะตนเองสามารถที่จะจดจำเื่ราวในอดีตก่อนที่จะเดินทางมาเกิดยังโลกใบนี้ได้แล้ว!
เนื่องจากจิติญญาของเขามีความแข็งแกร่งที่มากเกินไปยามเมื่อจิติญญาจะเข้ามาหลอมรวม กับร่างกายของทารกในครรภ์มันไม่สามารถกระทำได้ในทันทีอย่างที่ตนเอง้า
ดังนั้นเขาจึงต้องทำให้จิติญญาของตนหลับไหลลงไปเสียก่อน แล้วจึงค่อยพยายามที่จะหลอมรวมเข้ากับร่างกายของทารกอย่างช้าๆ และแบ่งจิติญญาส่วนหนึ่ง ซึ่งไม่มีความทรงจำในอดีต เพื่อให้ร่างกายที่ถือกำเนิดขึ้นมาสามารถที่จะดำรงชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างปรกติ
เพราะถ้าหากเขาไม่แบ่งจิติญญาบางส่วนทิ้งไว้ให้กับร่างของตน มันก็คงจะนอนเป็ผักอยู่บนเตียงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้แต่อย่างใด เสมือนกับร่างกายที่ไร้ซึ่งจิติญญาหากเป็เช่นนั้น เพียงเขาเกิดมาได้ไม่นานก็คงต้องตายไปอีกครั้ง
เมื่อเริ่มคิดถึงในเื่นั้นใบหน้าของเขาก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปเป็เศร้าสลดรู้สึกเสียใจกับ่เวลาที่ต้องสูญเสีย แต่เป็เวลาเพียงชั่วครู่ความรู้สึกดังกล่าวก็ค่อยๆจางหายไป
“ช่างมัน!ถึงอย่างไรก็ทำให้ข้า... สามารถเริ่มต้นใช้ชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง!!”
เขาได้กล่าวกับตนเองขึ้นมาภายในแต่ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดกับตนเองอยู่นั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นมาข้างๆตน ด้วยน้ำเสียงอันเป็กังวลขัดจังหวะเขาที่กำลังตกอยู่ในภวังค์
“นะนายน้อย...ท่านเป็อย่างไรบ้าง... ้าให้ข้าช่วยเหลือสิ่งใดหรือไม่?”
ตัวเขาค่อยๆหันหน้าไปตามเสียงที่ได้ยินก็พบเจอกับชายฉกรรจ์แลดูซื่อตรงผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างๆ ดูแล้วน่าจะอายุประมาน 35-40ปี รูปร่างสูงใหญ่กลางหลังสะพายดาบเล่มหนึ่งยาวประมาณ 6 ฉื่อ (ประมาณ1.4เมตร)แสดงใบหน้าเป็กังวลจ้องมองมายังตน
“คุณ... เป็ใครกัน?”เขาทำหน้าตาแปลกใจพร้อมกับเอียงศรีษะเล็กน้อยราวกับเจอคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
“ห่ะ? ข้า... คือเฟยซิ่ว! เป็ข้ารับใช้ของท่าน เหตุใดท่านจึงทำหน้าราวกับไม่รู้จักข้าเช่นนั้น?! ” มันรู้สึกงุนงงกับคำกล่าวที่ไม่คุ้นเคยที่ได้เรียกตัวมัน และท่าทีแปลกประหลาดของนายน้อย
"ั้แ่ท่านได้เดินออกจากบ้านมาในยามเช้าข้าก็ตามติดตัวท่านไม่ห่างแม้แต่น้อย เหตุฉไน ท่านจึงทำท่าหลงลืมได้รวดเร็วเช่นนี้?"
"และตัวข้านั้นอยู่กับท่านมาั้แ่ท่านยังเยาว์ติดตามไปทุกหนทุกแห่งไม่ว่าจะไปที่ใด แทบจะห่างแค่เพียงยามนอนและเข้าสุขาเรียกว่าเวลาที่ข้าอยู่กับท่าน มีมากกว่าที่อยู่กับบิดาท่านเสียอีก!ท่านอาจจะหลงลืมใครไปก็ได้แต่ก็ไม่ควรเป็ข้าไม่ใช่รึ?!"
มันอดคิดไม่ได้ว่านายน้อยของมันท่าทางจะเสียสติไปแล้วจริงๆ
“อะเอ่อ... เฟยซิ่ว?”เขายังคงรู้สึกสับสนอยู่บ้างเพราะดวงจิติญญาหลักของตน พึ่งหลอมรวมเข้ากับร่างกายเสร็จสมบูรณ์เมื่อครู่ซึ่งยังไม่ทันที่ตัวเขาจะได้หลอมรวม ความทรงจำของจิติญญาที่ได้ทิ้งไว้ในร่างั้แ่แรกเกิด
จากนั้นเขาจึงเริ่มหลับตาลงเพื่อหลอมรวมจิติญญาที่ได้ทิ้งเอาไว้ เพราะว่ามันเป็เพียงส่วนหนึ่งของจิตญญาณทำให้ใช้เวลาไม่นานนัก ในการที่จะหลอมรวมมันเข้ามา
ตอนนี้เขาเริ่มที่จะอ่านความทรงจำในอดีตที่ผ่านมาความเข้าใจในลักษณะการสนทนา ของผู้คนในโลกใบนี้ก็ค่อยๆถูกซึมซับเข้ามาด้วยเช่นกันและสิ่งแรกที่ตัวเขาต้องประหลาดใจเมื่ออ่านความทรงจำนั้นคือร่างกายและจิติญญาของตน กว่าจะหลอมรวมกันได้อย่างสมบูรณ์ ต้องใช้เวลาถึง 15ปี!
แต่เมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจหว่างคิ้วของเขาเริ่มที่จะย่นเข้าหากันเล็กน้อยในครู่ต่อมาก็ค่อยๆขมวดติดกันจนเป็ปม! เวลาผ่านไปอีกเพียงชั่วครู่หน้าตาของเขาก็บิดเบี้ยวอย่างถึงที่สุด ราวกับกลืนกินอุจจาระกองโตเข้าไป!!
“นะนี่... มัน...เป็ไปได้อย่างไรกัน?!”
“ทำไมตัวข้า... ช่าง...สารเลวบัดซบ ได้ถึงเพียงนี้?!!”
เสียงสั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อดังขึ้นมาตัวเขารู้สึกยากที่จะยอมรับมันได้ ว่าความทรงจำที่ตนเองพึ่งหลอมรวมเข้ามานั้น มันเป็ความทรงจำในอดีต ของจิติญญาที่ตนได้ทิ้งเอาไว้จริงๆ!!
หลังจากที่ได้เริ่มอ่านความทรงจำ15ปีที่ผ่านมาเขาก็รู้สึกว่าอยากจะนำจิติญญาดวงที่ตนพึ่งหลอมรวมเข้าไป แยกมันออกมาอีกครั้ง!แล้วใช้พลังทั้งหมดที่มี ะเิมันให้เป็ผุยผง! พร้อมทั้งเผามัน!ให้มันไม่สามารถกลับมาหลอมรวมกับตนเองได้อีก!!
แต่เขาไม่สามารถกระทำเช่นนั้นได้เนื่องจากเมื่อจิติญญาดวงนั้น ได้หลอมรวมเข้ากับตนเองอย่างสมบูรณ์แล้วก็ถือว่ามันเป็หนึ่งเดียวกันกับตน ไม่สามารถแยกเฉพาะส่วนใดส่วนหนึ่งออกมาได้
“บัดซบ!!ข้าแค่หวังให้เ้าใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแทนข้า...เพื่อที่ข้าหลอมรวมจิติญญาเสร็จสมบูรณ์เมื่อใดจะได้สามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างปรกติสุข แต่ดูสิ่งที่เ้ากระทำไว้ในอดีต!!ทำร้ายคนไม่มีทางสู้! ฉุดคร่าหญิงสาว! เอาเปรียบผู้คน! ถามจริง!!ทำไมเ้าถึงทำตัวเลวทรามได้ถึงเพียงนี้... จะเ้า..เป็ด้านมืดที่อยู่ภายในจิติญญาของข้าหรืออย่างไรกัน?!!”
เขานึกคิดขึ้นมากับตนเองอย่างเศร้าเสียใจหากย้อนเวลากลับไปได้ ตนจะต้องหาทางทิ้งจิติญญาที่มีความทรงจำของตัวเองส่วนหนึ่งเอาไว้หาใช่เพียงส่วนหนึ่งของจิติญญาที่ไร้มันสมองเช่นนี้!
ในตอนนี้เขาพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ลงเวลาผ่านไปชั่วครู่ เมื่อรู้สึกว่าใจเย็นลงแล้ว จึงได้ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความสะทกสะท้อนอยู่ภายใน
"ช่างเถอะ...เอาไว้คิดแก้ปัญหาในภายหลัง..." พร้อมนึกถึงนามของตนเองที่อยู่ในความทรงจำ
"ตัวข้าในตอนนี้ มีนามว่า เฟยจูเยว่ สินะ...”
เพราะมาถึงขั้นนี้แล้ว คงไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่ผ่านมาในอดีตได้ทำได้เพียงยอมรับมันแล้วอยู่อย่างสงบไม่สร้างชื่อเสียงที่เลวร้ายเพิ่มขึ้นไปมากกว่านี้
ซึ่งถ้าหากเป็เพียงเื่เข้าใจผิดก็ยังคงพอแก้ไขได้แต่นี่เป็สิ่งที่ส่วนหนึ่งของจิติญญาในอดีต เป็ผู้ลงมือกระทำลงไปอย่างตั้งใจมันก็เสมือนกับว่าเขาเป็ผู้ลงมือกระทำด้วยตัวเอง ไม่สามารถที่จะปฏิเสธในสิ่งที่ทำได้แม้แต่น้อย
10K
