[เรื่องสั้น]ผมได้รุ่นน้องหน้าสวยเป็นผัวงั้นหรอ!?

บทที่ 2

เ๱ื่๵๹ :: ผมได้รุ่นน้องหน้าสวยเป็๲ผัวงั้นเหรอ!?

.

.

.

" ไม่รู้ว่ะ...กูก็ไม่รู้ว่าไอ้โลมาคิดไงแต่...พวกเราจะให้ไอ้ซีไปรักกับมันไม่ได้นะเว้ย "

_____________________________________________

[ณ โรงอาหารคณะวิศวะ] 

" จะกินอะไร...เดี๋ยวพี่เลี้ยง " 

เสียงถามของซีเอ่ยดังขึ้นในขณะเดินเข้าโรงอาหาร...พร้อมมองมาทางใบหน้าสวยของรุ่นน้อยคนสนิท (ที่คิดไม่ซื่อ) ด้วยสีหน้าอ่อนโยนและมีความสุข...แต่เมื่อร่างบางของโลมาเห็นใบหน้าหล่อของซีทำสีหน้าอย่างออกมา...ร่างบางของโลมาก็อดทำสีหน้าหงุดหงิดขึ้นมา...จนร่างสูงของซีที่เห็นถึงกลับสะดุ้งเล็กน้อย

" ปะ...เป็๲อะไรเหรอโลมา? "

โลมาที่เห็นว่าร่างสูงของซีสะดุ้งพร้อมเอ่ยถามตัวเขาด้วยน้ำเสียงที่กึ่ง๻๠ใ๽เล็กน้อย ร่างบางก็เปลี่ยนสีหน้าเป็๲สีหน้าสดใสและยิ้มหวานให้ร่างสูง

ทันทีที่ซีเห็นใบหน้าสวยกลับมายิ้มหวานและทำหน้าสดใสเหมือนเดิมร่างสูงของซีก็ทำสีหน้าโล่งใจขึ้นทันทีพร้อมคิดอยู่ในใจด้วยความสงสัย

หรือน้องโลมาคนสวยจะ...ไม่ชอบให้กูยิ้มให้หรอ...มัน! มันดูโรคจิตแน่เลย! โถ่ไอ้ซีมึงนี้มันไม่ได้เ๱ื่๵๹เอาซะเลย! น้องเขาจะมองกูแปลกๆ หรือเปล่าเนี่ย!? ไม่ๆ ไม่นะ!

ถึงแม้ว่าร่างสูงของซีจะคิดอยู่ในใจก็ตาม...แต่การกระทำและสีหน้าที่ซีแสดงออกมาไม่ว่าใครหน้าไหนก็ดูออกทันทีว่าร่างสูงกำลังกระวนกระวายกับอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

" พี่ซีครับ...กินกระเพาหมูกรอบของโปรดพี่ดีไหมครับ "

ไม่ใช่ว่าโลมาจะไม่รู้ว่าตอนนี้ร่างสูงกำลังคิดมากเ๱ื่๵๹อะไรแต่ร่างบางก็แกล้งทำเป็๲ไม่รู้ไม่ชี้ พร้อมเปลี่ยนไปถามคำถามอื่นแทน

" อะ...อื้มเอาสิ "

ร่างสูงของซีเอ่กตะกุกตอบร่างบางเล็กน้อยก่อนที่ทั้งคู่จะไปซื้อข้าวมานั่งกินกันสองคน (คนเต็มโรงอาหารแต่ในสายตาซีมีแค่เราสอง) 

ในขณะที่ทั้งสองกำลังทานข้าวกันอยู่นั้นในหัวของซีก็มีคำถามและความกังวนตลอดเวลา...ร่างสูงของซีคิดในใจต่างๆ นานาไม่หยุดหย่อนจนมีแต่บรรยากาศเงียบเหงาไม่มีใครชวนใครคุยก่อน ซีไม่ได้ไม่สนใจเพียงแต่เขาคิดมากเ๱ื่๵๹เมื่อครู่เท่านั้น

ทางด้านโลมาที่เห็นร่างสูงคิดเ๱ื่๵๹ของตนอย่างกระวนกระวายจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว...ร่างบางของโลมาก็อดยิ้มขำอย่างเ๽้าเล่ห์เบาๆ ออกมาไม่ได้ พร้อมกินข้าวเงียบๆ ปล่อยให้ร่างสูงกังวลเ๱ื่๵๹ของตนเองต่อไปอย่างนั้น

" ละ...โลมา...ไม่ชอบที่พี่ยิ้มใส่เหรอ...ละ...หรือมันดูแปลกมากเลยใช่มั้ย!? "

เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนทั้งสองกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงของซีก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยถามร่างบางของโลมาไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ใจถึงก็กลัวคำตอบแต่อีกใจก็อยากรู้

" หึ...พี่ซีครับเอาหูมาใกล้ๆ ผมได้หรือเปล่าครับ "

" อะ...อื้ม "

โลมายิ้มขำพร้อมเอ่ยบอกร่างสูงของซีเล็กน้อย แน่นอนว่าร่างสูงทำตามอย่างรวดเร็ว ร่างกายสูงโปร่งเอนตัวลงเล็กน้อยพร้อมขยับใบหูไปใกล้ๆ ร่างบาง

" เพราะผมไม่อยากให้ใครเห็นรอยยิ้มของพี่ไงครับผมเลยหงุดหงิด..."

กึก...

" เฮ้ย!!? "

เมื่อโลมาเอ่ยจบริมฝีปากสวยของโลมาก็ได้ทำการกัดลงไปบนใบหูของร่างสูงเบาๆ ...ทำเอาร่างสูงของซีสะดุ้งตัวโหยงและอุทานออกมาเสียงดังลั่นด้วยความ๻๠ใ๽พร้อมรีบถอยตัวออกห่างร่างบางทันที...ทำเอาคนแถวนั้นต่างพากันหันมามองทั้งคู่เป็๲ตาเดียวด้วยความสงสัย

" ฮ่าๆ น่ารักจังนะครับ...ผมไปแล้วนะครับบ๊าย~ "

ร่างบางของโลมาที่เห็นปฏิกิริยาของซีแบบนั้นเขาก็อดขำไม่ได้ก่อนจะเอ่ยชมคนตรงหน้าเล็กน้อยพร้อมเอ่ยบอกลาร่างสูงและร่างบางของโลมาเดินออกไปทันที...ปล่อยให้ร่างสูงของซียืนนิ่งตัวแข็งทื่อใบหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียว

มะ!...มะ!...มะ!...เมื่อกี้! เมื่อกี้นี้! น้องโลมา...กะ...กะ...กัดหูกูด้วย!!?

อ๊ากกกกกก!!!

.

.

.

[ณ ห้องเรียน] 

" ก็คือ...น้องโลมาของมึงไม่อยากให้มึงยิ้มในที่สาธารณะและน้องก็มากัดหูมึง...มึงเลยเป็๲บ้าร้องลั่นโรงอาหารแล้วมึงก็วิ่งออกมางั้นสินะ... "

หงึก...หงึก...

ร่างสูงของซีพยักหน้าเบาๆ ....เพราะร่างสูงของซีพึ่งรู้ตัวว่าตนเองนั้นได้ทำการกระทำที่น่าอายที่สุดในชีวิตลงไปกับฝูงชนจำนวนไม่น้อยที่อยู่ณ โรงอาหารตอนนั้น....ร่างสูงจึงมานั่งเศร้าเสียใจและอับอายขายขี้หน้ากับเพื่อนสนิททั้งสองของตน...

ร่างสูงคิดว่า...อับอายก็อับอายเขินก็เขินแต่ก็รู้สึกดีด้วย...แต่ถึงแม้มันจะรู้สึกดีแค่ไหนตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากออกไปไหนและไม่อยากทำอะไรแล้ว

" อย่าคิดมากเลยมึง...แต่...โลมานี่ก็ทำเกินไปนะ "

" เฮ่อ...จริง...เห็นด้วยสุดๆ ...น่าสงสารจริงๆ เพื่อนกู "

ตอนนี้ทั้งสองเพื่อนสนิทถอนหายใจด้วยความสงสัยและหนักใจไปในเวลาเดียวกัน....เพราะทั้งคู่รู้ว่าร่างสูงเป็๲คนใสซื่อและตรงไปตรงมากับความรู้สึก...ผิดกับโลมาที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์แต่ดันเป็๲ ฮอตเนิร์ด ประจำมหาลัยไปซะได้

แถม...โลมายังเป็๲สายรุกอีกด้วย....ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะรู้ด้านมืดของโลมามากมาย....แต่เพื่อนรักทั้งสองคนนั้นก็ไม่คิดจะเอ่ยบอกร่างสูงเลยแม้แต่น้อย...เป็๲เพราะในใจของทั้งสองกลัวโลมานั่นเอง

" แต่ก็....แปลกนะที่โลมา...ทิ้งมึงแบบนั้น...น้องมันก็ดู...ไม่ได้สนใจมึงเท่าไหร่มั้ง...อาจจะ...แกล้งให้มึงเป็๲ตัวตลกไรงี้... "

เสียงนกเอ่ยบอกอย่างขาดๆ ถึงนกจะเอ่ยสุมไฟใส่ร่างสูงก็จริงแต่ในใจนกนั้นแอบกลัวอยู่ว่าที่โลมาทำแบบนั้นมันเป็๲เพราะอยากได้ร่างสูงไปเป็๲ของเล่นของตนเองหรือเปล่า...ทางด้านแนนเองก็คิดแบบเดียวกับนกเหมือนกัน

" หรือน้องโลมาอาจจะ...ทำแบบนี้กับคนอื่นด้วยหรือเปล่า...น้องเขาสดใสนี่..."

แนนเอ่ยพูดยุยงร่างสูงของซีออกไปเล็กน้อยเพื่อให้เพื่อนของตัวเองเกิดความเข้าใจผิดเล็กๆ ถึงแม้ว่าแนนจะคัดค้านความรักของทั้งสองแบบตรงๆ ไม่ได้...แนนจึงทำได้แค่การยุยงเล็กๆ แบบอ้อมๆ ที่ทำให้เพื่อนของเขาใจเสียเท่านั้นถึงมันจะเป็๲วิธีที่โหดร้ายหน่อยก็เถอะ

" นะ...นั้นสิน้องเขาอาจจะเฟรนลี่ก็ได้....อีกอย่างน้องโลมาก็ดูไม่ได้สนใจมึงขนาดนั้นเลยนะเว้ย....แบบมีแค่มึงคนเดียวที่เข้าหา...ละ...แล้วก็พยายามพูดคุยกับน้องมัน "

เฉกเช่นเดียวกับนกที่ก็พยายามยุยงจุดไฟเพิ่มให้เพื่อนสนิทของตนเองใจเสียมากขึ้นเล็กน้อยแบบอ้อมๆ ...ถึงแม้ว่าตนเองจะไม่ชอบเห็นเพื่อนสนิทอย่างซีเศร้าก็ตาม

และมันก็เหมือนได้ผลเมื่อจู่ๆ ซีที่กำลังจะหันไปเอ่ยต่อว่าเพื่อนอยู่นั้น....เขากลับย้อนนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา...เป็๲เ๱ื่๵๹จริงที่ตัวของร่างสูงเป็๲คนเข้าหาโลมาก่อนตลอดและบางครั้งร่างสูงเอ่ยถามคำถามออกไปโลมาก็จะเปลี่ยนคำถาม....หรือในตอนที่อยู่ด้วยกันก็ไม่ชวนตัวของเขาคุยเลยแม้แต่น้อย....ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะกินข้าวด้วยกันบ่อยครั้งก็ตาม....แต่ก็เป็๲ฝ่ายร่างสูงของซีที่ชวนคุยอยู่ตลอด

" กะ....ก็อาจจะเป็๲แบบนั้น...ก็ได้..."

ร่างสูงซีเอ่ยบอกเสียงอ่อน...จากตอนแรกใบหน้าสีแดงราวกับมะเขือเทศสุก...ตอนนี้กลับกลายเป็๲สีปกติ...ที่เพิ่มเติมก็คือสีหน้าที่มีความเศร้าหมองลงไปเล็กน้อย...แต่ถึงร่างสูงจะเศร้าใจยังไงเขาก็ยังชอบโลมาเหมือนเดิม

" แต่...ถ้าโลมาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับกูไปมากกว่านั้น....ก็....ไม่เป็๲ไรอย่างน้อยกูก็รู้จักคำว่ารักนะเว้ย..."

.

.

.

To be continue