”…เ้าแน่ใจนะว่าไม่มีอะไรจะบอกเรา?”เสียงของอาเทมอสดังขึ้น
ในความเงียบของค่ำคืนหลังจากออกจากหอคัมภีร์มาได้
พวกเขาตั้งแคมป์พักอยู่ใกล้ชายป่าด้านนอก
เรมี่ก่อไฟขึ้น แต่บรรยากาศในคืนนั้นกลับเต็มไปด้วยความเงียบที่แปลกประหลาด
โจบองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอาเทมอส หาวเสียงดัง ก่อนจะพูดเสียงยียวน
“เฮ้อ เ้าชายปีศาจ เ้ายังสงสัยข้าอีกเหรอ?
ข้าบอกไปแล้วว่าข้าแค่ดูรอบๆ ในหอคัมภีร์นานไปหน่อย”
อาเทมอสไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงจ้องมองโจบองอย่างนิ่งเงียบ
“เ้าอาจจะหลอกเรมี่ได้” อาเทมอสพูดเสียงเรียบ “แต่เ้าหลอกข้าไม่ได้”
โจบองทำหน้าตื่นใแบบโอเวอร์ “โอ้โห! ข้ารู้สึกเหมือนถูกกล่าวหาอย่างไร้เหตุผล!”
“เ้าเป็หมากวนๆ ก็จริง” อาเทมอสพูดต่อ
“แต่เมื่อครู่ ข้าเห็นสีหน้าของเ้าหลังจากที่ชายปริศนาพูดกับเ้า”
โจบองหยุดไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
“หืม? สีหน้าแบบไหนเหรอ? เ้าจะบอกว่าข้าใหรือกลัวงั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่นั้น” อาเทมอสขยับตัวเข้าใกล้โจบอง “เ้าดู… ลังเล”
“และข้าไม่เคยเห็นเ้าลังเลมาก่อนเลย”
โจบองเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ ตามเคย
“โอเคๆ ถ้าเ้าสงสัยข้าขนาดนั้น งั้นข้าจะบอกให้ก็ได้!”
เรมี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว “หืม? เ้าจะยอมพูดจริงๆ?”
“แน่นอน!” โจบองแสยะยิ้ม “ชายปริศนาคนนั้นบอกว่า…
‘เ้าน่ารักมาก ข้าอยากจะเลี้ยงเ้า’! ฮ่าๆๆๆ!”
เรมี่ถอนหายใจ “ข้าไม่น่าหลงกลเลยจริงๆ”
อาเทมอสยังคงจ้องโจบอง “เ้าเลี่ยงคำถามได้ดี…
แต่มันยิ่งทำให้ข้าสงสัยมากขึ้นเท่านั้น”
ขณะที่บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้น เรมี่ก็เปลี่ยนเื่
“พวกเราไปกันต่อเถอะ”
“ไปไหนล่ะ?” โจบองเอียงหัว
“มีสถานที่หนึ่งที่อาจให้คำตอบกับเราได้”
เรมี่หยิบแผนที่ออกมา
เขาชี้ไปยังสถานที่หนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในดินแดนต้องห้าม
“เมืองแห่งหมอกสีเงิน”
“ว่ากันว่าที่นั่นมีนักปราชญ์ที่เคยทำงานร่วมกับเทพ
และอาจรู้เกี่ยวกับ ‘หมาปีศาจแห่งพันธสัญญา’”
อาเทมอสพยักหน้า “นั่นเป็ที่เดียวที่เรามีข้อมูลตอนนี้…
มันอาจเป็กุญแจที่จะช่วยให้เราเข้าใจความจริงทั้งหมด”
โจบองฟังเงียบๆ ก่อนจะยิ้มออกมา
“โอเค! ฟังดูน่าสนุก! ไปกันเลย!”
หลังจากพักคืนนั้นพวกเขาก็เตรียมตัวเสร็จ
พวกเขาออกเดินทางสู่ ‘เมืองแห่งหมอกสีเงิน’
แต่ทันทีที่พวกเขาออกเดินทาง…
ที่หอคัมภีร์ที่ถล่มไปแล้ว มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวใต้เงามืด
ชายปริศนาที่หายตัวไป… ยังคงยืนอยู่ตรงที่เดิม
เขามองไปในทิศทางที่เรมี่, อาเทมอส และโจบองจากไป
”…ในที่สุด พวกเ้าก็มุ่งหน้าไปยังที่ที่ ‘พวกนั้น’ เฝ้ารอ”
ดวงตาใต้หน้ากากของเขาเปล่งแสงสีฟ้าราวกับกำลังเฝ้ามองอนาคต
“ถึงเวลาที่เ้าจะต้องตื่นขึ้นมาแล้ว… หมาปีศาจแห่งพันธสัญญา”
452
