เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        เมื่อเซียงหยุนเฟยเก็บฟืนกลับมา ก็ถามหลี่ชิงหนิงอย่างกระตือรือร้นว่าต้องทำอะไรอีก

        หลี่ชิงหนิงเสียบปลาทั้งสามตัว มองเซียงหยุนเฟยอยู่ครู่หนึ่ง เห็นสภาพเวทนาแล้ว ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "พี่หยุนเฟย ทำไมทำเลอะเทอะเช่นนี้”

        เซียงหยุนเฟยดึงเสื้อคลุมที่เปื้อนโคลนอย่างไม่สบายใจ เม้มปาก และพูดอย่างเขินอาย "เมื่อกี้เผลอล้ม ก็เลย…” ตอนเขาอุ้มฟืนมองไม่เห็นทางจึงสะดุดหินล้ม

        ระหว่างพูด เขารู้สึกว่าตัวเองหน้าแดง

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หลี่ชิงหนิงก็วางปลาไว้ข้างๆ ถามเขาอย่างเป็นกังวล "บาดเจ็บไหม เจ็บรึเปล่า” พลางเอื้อมมือไปแตะเสื้อคลุมของหยุนเฟย "ข้าดูหน่อย..."

        หลี่ชิงหนิงยังเด็กจึงขยับมือโดยไม่คิดมาก ทว่าเซียงหยุนเฟยนั้นไม่คิดมากไม่ได้ เขาได้รับการสั่งสอนว่า ไม่ควรปล่อยให้ผู้หญิงเห็นร่างกายง่ายๆ แม้จะเป็นเด็กหญิงอายุเพียงไม่กี่ขวบก็ตาม

        เขากระโดดถอยหนึ่งก้าว โบกมืออย่างรุนแรงและรีบพูดว่า เขาสบายดี และไม่ได้รับบาดเจ็บ...

        เมื่อเห็นท่าทีป้องกันตัว หลี่ชิงหนิงก็แสดงสีหน้าแปลกใจ "พี่กลัวอะไร ข้าไม่ได้จะกินพี่สักหน่อย”

        เขากระแอมเบาๆ “หนิงหนิง ไม่รู้หรือว่าผู้หญิงจะดูร่างกายของผู้ชายสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้”

        จือโม่นี่ก็จริงๆ เลย ไม่สอนสักหน่อย ดีนะที่เจอเขา ถ้าเป็นคนอื่นแล้วน้องขาดทุนขึ้นมาจะทำอย่างไร

        หลี่ชิงหนิงกะพริบตา นึกถึงสิ่งที่พี่ชายและพี่สาวสอนนางในใจ แล้วตัวสั่นทันที "ข้ารู้ แต่ลืมไปน่ะ” นางมองเซียงหยุนเฟยราวกับขอความช่วยเหลือ "พี่หยุนเฟย พี่... อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่ๆ นะ ถ้าพี่รู้ ข้าโดนลงโทษแน่" ถ้านางถูกลงโทษคัดตัวอักษรอีกคงแย่แน่

        เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของนาง เซียงหยุนเฟยก็ใจอ่อน "คราวนี้ข้าจะช่วยเก็บเป็นความลับ หากมีครั้งหน้าอีกละก็ ข้าจะไม่ช่วยแล้วนะ” เขาหยุดเล็กน้อย และกล่าวเสริม "ชื่อเสียงของผู้หญิงนั้นสำคัญมาก ถ้าดูร่างกายผู้ชายก็ต้องแต่งงานกับเขา เจ้าเข้าใจไหม"

        หลี่ชิงหนิงพยักหน้ารับ "โชคดีที่ยังไม่ดู ไม่งั้นคงต้องแต่งงานกับพี่แน่ๆ" พูดจบก็ตัวสั่นเล็กน้อย

        "..." เขาชักเสียใจที่ช่วยนางไว้ ทำอย่างไรดีนะ?

        เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าตน หรือเสน่ห์ของเขาลดลง เด็กคนนี้ถึงรังเกียจเขา

        "ข้าไม่ดีหรือ? แต่งงานกับข้าไม่ดีหรือ?"

        หลี่ชิงหนิงตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น "พี่แก่เกินไป... " เพื่อนร่วมชั้นพี่ใหญ่ แปลว่าอายุสิบหก นางเพิ่งสี่ขวบ มากกว่านางเท่าไรกันนะ

        นางนับนิ้ว อืม… แก่กว่านางสิบสองปี จิ๊ๆ แก่จริงๆ...

        "..." เซียงหยุนเฟยรู้สึกถึงคลื่นถาโถมในใจ โดนโจมตีจนไม่ไหวแล้ว

        เขาไม่พอใจจึงนั่งยองข้างนาง พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างจริงจัง "ข้าอายุเท่านี้กำลังดี สามีอายุมาก ภรรยาอายุน้อยถึงจะรักกันดี เข้าใจไหม”

        ทันทีที่เขาพูดจบก็รู้สึกเย็นวาบลงที่สันหลัง เขากลืนน้ำลาย หันหลังช้าๆ สบเข้ากับดวงตานิ่งๆ ของหลิวจือโม่

        "จือ... จือโม่ มาแล้วหรือ?” เขา... เขาคงไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม

        หลิวจือโม่มองเซียงหยุนเฟยนิ่งๆ "เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ ข้าได้ยินไม่ชัด พูดให้ฟังอีกครั้งทีซิ"

        เซียงหยุนเฟยชะงักค้าง กล่าวพลางหัวเราะกลบเกลื่อน "ไม่... ไม่มีอะไร" เมื่อเห็นหลิวจือโม่สีหน้ายังไม่เปลี่ยนก็พูดต่อ "เป็นการสอนหนิงหนิงว่าทีหลังเลือกสามีต้องเลือกดีๆ อย่าโดนหลอกน่ะ”

        "อืม..." หลิวจือโม่พยักหน้า และส่งไก่ที่จัดการแล้วให้เขา "ย่างได้แล้ว"

        เซียงหยุนเฟยรีบรับ หันกลับมาแล้วรู้สึกโล่งใจ รอดแล้ว

        “หนิงหนิง เด็กขนาดนี้ ทำไมถึงทำอะไรเป็นเยอะจัง” ตอนเขาสี่ห้าขวบทำอะไรเป็นบ้างนะ นึกๆ ดูแล้ว เหมือนจะไม่เป็นเลย?

        แย่จัง...

        หลี่ชิงหนิงพลิกปลาย่างอย่างระมัดระวัง ได้ยินแล้วก็ภูมิใจขึ้นมาอีกครั้ง "แค่นี้เองนะ ข้าทำได้เยอะกว่านี้อีก!" ถ้าเรื่องง่ายๆ ยังทำไม่เป็น นางจะเป็นพี่ใหญ่ได้ไง “ไว้กินเสร็จจะพาไปปีนต้นไม้จับนก"

        "เอาสิ เอาสิ..." เซียงหยุนเฟยพยักหน้าอย่างมีความสุข โชคดีที่เขากลับมากับหลิวจือโม่ ไม่เช่นนั้นเขาคงพลาดกิจกรรมสนุกๆ มากมาย

        "เอาล่ะ ไก่ย่างพี่ทาน้ำผึ้งได้แล้ว" หลี่ชิงหนิงดูไก่ย่าง ยื่นน้ำผึ้งให้ และสอนวิธีทาให้เซียงหยุนเฟย

        เมื่อมองไก่ย่างสีเหลืองทอง เซียงหยุนเฟยก็แทบจะน้ำลายไหล

        ดูน่าอร่อยมาก!

        “หนิงหนิง เมื่อไรจะกินได้”

        "รอเดี๋ยว…"

        หลี่ชิงหนิงหันปลาย่างในมืออีกครั้ง จากนั้นจึงวางบนจาน "ปลาย่างพร้อมแล้ว พี่หยุนเฟยลองชิมดูสิ" พูดเสร็จก็ฉีกกินเองเล็กน้อย กัดกินพลางพยักหน้า ฝีมือนางยังไม่ลดลง นางย่างได้เยี่ยมมาก

        เซียงหยุนเฟยก็เลียนแบบ และลงมือทันที "ฟู่… ร้อนๆ..." เขาพูดว่าร้อน แต่ยังไม่หยุดโยนปลาเข้าปาก "อร่อยนัก..."

        ดวงตาของเขาเป็นประกาย ปลาที่ย่างด้วยวิธีนี้อร่อยจริงๆ กรอบนอกนุ่มใน อร่อยกว่าปลาที่เขาเคยกิน

        "แน่นอนอยู่แล้ว..." หลี่ชิงหนิงวางปลาสองตัวบนจานอีกใบ เตรียมให้พี่ใหญ่เอาไปให้พวกพี่ๆ กิน

        เซียงหยุนเฟยเห็น และถามอู้อี้ว่าวางไว้นั่นทำไม

        หลี่ชิงหนิงกลอกตา "ข้ากับพี่คนละตัวก็อิ่มแล้ว ที่เหลือต้องให้พี่ๆ ข้ากินสิ” นางดูไก่ย่าง รู้สึกว่าได้ที่แล้วจึงเอาลงมาวางบนจาน

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียงหยุนเฟยรู้สึกละอายใจเล็กน้อย เขาไม่ได้คิดถึงคนอื่นเลย ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆ

        “ถ้าเช่นนั้น… ข้าจะเอาไปให้พี่เจ้าเอง”

        “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่ก็มา” หลี่ชิงหนิงฉีกน่องไก่ออกแล้วยื่นให้เขา “อันนี้ตัวที่พี่ย่าง รีบกินตอนร้อนๆ นะ”

        "อือ..." เซียงหยุนเฟยยิ้ม แล้วรับขาไก่มารีบกัด อาจจะเพราะย่างเอง เขาจึงรู้สึกว่ามันอร่อยเป็นพิเศษ

        ครั้งหน้าถ้ามีโอกาส เขาจะย่างแบบนี้อีก

        หลังจากกินอิ่ม หลี่ชิงหนิงก็พาเซียงหยุนเฟยไปปีนต้นไม้เพื่อจับนก

        การเดินทางมาชนบทครั้งนี้ทำให้เซียงหยุนเฟยสนุกมากจนไม่คิดจะจากไป ถ้าไม่ใช่เพราะต้องไปเรียนละก็ เขาก็ไม่อยากจากไปเลย

        เขาสัญญากับหลี่ชิงหนิงว่า คราวหน้าจะมาเที่ยวเล่นอีก

        หลี่ชิงหนิงพยักหน้า สัญญากับเขาว่าครั้งหน้าจะพาไปตกปลา

        เซียงหยุนเฟยได้ยินแล้วก็ตั้งตารอวันหยุดยิ่งกว่าเดิม

        "ถ้าเจ้าสอบบัณฑิตซิ่วไฉได้ ข้าอนุญาตให้เจ้าอยู่บ้านข้าครึ่งเดือน” หลิวจือโม่หย่อนเบ็ด ดูว่าเขาจะติดกับหรือไม่ “อยากเล่นอะไรกับหนิงหนิง ข้าก็จะไม่ห้าม”

        ความจริงแล้วเซียงหยุนเฟยฉลาดมาก ถ้าเขาใช้ความฉลาดในการเรียนก็คงจะสอบซิ่วไฉได้

        ทันทีที่ได้ยิน เซียงหยุนเฟยก็เริ่มมีกำลังใจ

        เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพยักหน้าตอบรับ “ตกลง...”

        เขาต้องพยายามสอบซิ่วไฉเพื่อเที่ยวเล่นให้ได้

        ปลาติดเบ็ดแล้ว...

        หลิวจือโม่ยิ้ม “อืม ตกลง..." หลังจากวันนี้ เซียงหยุนเฟยก็เข้าสู่วังวนการบ้านที่ไม่มีจบสิ้น

        บรรดาผู้อาวุโสของสกุลเซียงเห็นเซียงหยุนเฟยขยันขึ้นกะทันหัน จึงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น พากันถามไม่หยุดหย่อน

        "อยากให้ข้าสอบซิ่วไฉไม่ใช่หรือ ถ้าไม่ตั้งใจเรียนจะสอบได้อย่างไร” เซียงหยุนเฟยบิดข้อมือที่ปวดเมื่อยบนเก้าอี้พลางหัวเราะ

        เมื่อย่าเซียงได้ยินก็หัวเราะ “ดีเลย เฟยเอ๋อกำลังจะสอบซิ่วไฉ สั่งให้ในครัวทำอาหารที่เฟยเอ๋อชอบเพิ่ม บำรุงร่างกายหน่อย” ในที่สุดหลานชายก็รู้ว่าต้องตั้งใจเรียน นางมีความสุขยิ่งกว่าใครๆ

        เซียงหยุนเฟยกลอกตาก่อนจะลุกขึ้นนั่งข้างหญิงชรา "ท่านย่า ถ้าข้าสอบติด สัญญากับข้าอย่างหนึ่งได้หรือไม่"

        "ลองว่ามา” แม้ว่านางเซียงจะตามใจหลานก็ไม่ตกลงง่ายๆ

        ต้องรู้ก่อนที่จะพยักหน้า

        “ถ้าข้าสอบผ่าน ให้ข้าไปบ้านจือโม่ครึ่งเดือน ได้หรือไม่”

        "นานขนาดนั้นเลย ไม่ได้ๆ ย่าไม่เห็นเจ้าคงคิดถึงแย่” หลานชายไปสองวัน นางก็คิดถึงแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเดือนครึ่ง "บ้านจือโม่มีอะไรสนุก ทำไมถึงอยากไปขนาดนั้น”

        เซียงหยุนเฟยยักไหล่อย่างกวนๆ "จือโม่พนันกับข้า บอกว่าถ้าสอบผ่าน จะยอมให้ข้าอยู่บ้านเขาครึ่งเดือน ถ้าไม่ให้ข้าไป ข้าก็ไม่สอบแล้ว” เขาสอบซิ่วไฉ เพราะอยากไปเที่ยวเล่น หากไปไม่ได้ เขาจะสอบทำไมอีก

        ถึงว่าทำไมจู่ๆ หลานถึงฮึกเหิม แบบนี้นี่เอง

        หลานคงได้สหายดี ถึงคิดวิธีแบบนี้ให้หลานไปสอบซิ่วไฉ

        "ได้ ถ้าเจ้าสอบผ่าน ย่าจะยอมให้เจ้าไปบ้านจือโม่ครึ่งเดือน" เห็นแก่อนาคตของหลานชาย นางคิดถึงแค่ไหนก็ต้องยอมตกลง!

        เซียงหยุนเฟยหัวเราะ "ขอบคุณท่านย่า ข้าขอตัวไปอ่านหนังสือแล้ว” พูดจบก็วิ่งหายไป

        "เด็กคนนี้..." นางเซียงยิ้ม และส่ายหน้า

        สักวันนางคงต้องขอให้หลานชายพาเพื่อนร่วมเรียนมาทานข้าว เพื่อขอบคุณเสียแล้ว