(นิยายแปล) แฟนใหม่ใกล้ฉัน จับมือกันสู้เซิร์ก

        ตอนที่ 21 ท่านป๋ายในตำนาน

        หลังทานมื้อเช้าเสร็จ ป๋ายจิ่นก็เดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทิ้งถังอวี่ให้สู้รบกับโจ๊กเปล่าและไข่ดาวเพียงลำพัง ไม่นานก็กินหมด เขาเองก็ต้องออกไปข้างนอกเช่นกัน

        แม้จะบอกว่าวันนี้พักผ่อนได้ตามอัธยาศัย แต่ก็ต้องจัดการธุระให้เสร็จก่อน

        ธุระที่ต้องทำวันนี้คือ...

        รับชุดนักเรียนและข้อมูลเอกสารต่างๆ

        ตอนออกจากหอพักเขาส่งข้อความหาเฉิงเวย เมื่อวานพวกเขานัดกันแล้วว่าวันนี้จะไปเดินสำรวจรอบโรงเรียนด้วยกัน ในฐานะนักเรียนใหม่ การทำความรู้จักคุ้นเคยกับบริเวณโรงเรียนก็ถือเป็๞เ๹ื่๪๫จำเป็๞อย่างหนึ่ง เผื่อไว้ไม่ให้ถึงเวลาแล้วเกิดหลงทางขึ้นมา

        สถานที่รับชุดนักเรียนคือหอประชุมใหญ่ ตอนถังอวี่ไปถึงก็มีคนอยู่จำนวนมากแล้ว ดูท่าทางจำนวนคนที่ได้รับคัดเลือกเข้าโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งในครั้งนี้จะมีไม่น้อยทีเดียว

        เฉิงเวยยังไม่มา ถังอวี่จึงยืนรออยู่ข้างแถว แต่เพราะใส่หมวกทำให้คนอื่นมองเห็นหน้าเขาไม่ชัด อีกทั้งเมื่อเห็นผมสีน้ำตาลเข้มที่แพลมออกมาก็ยิ่งไม่มีใครอยากเข้าไปผูกมิตร แม้ถังอวี่จะมีบุคลิกท่าทางอย่างชนชั้นสูงก็ตาม คนทั่วไปที่เข้าเรียนในโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งมีจำนวนมาก ส่วนใหญ่ล้วนผมสีเทาเข้ม ขณะที่ส่วนน้อยเป็๞คนที่มีสีผมสว่างสดใสซึ่งเป็๞สัญลักษณ์ของชนชั้นสูง ทว่าผมสีน้ำตาลเข้มของเขาเมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คนกลับโดดเด่นไม่เหมือนใคร ไม่นับว่าเป็๞คนทั่วไปและก็ไม่ถือว่าเป็๞ชนชั้นสูง

        แน่นอนว่าทางฝั่งชนชั้นสูงเห็นเขาเป็๲คนทั่วไป ส่วนคนทั่วไปก็เห็นเขาเป็๲ชนชั้นสูง ด้วยเหตุนี้ ถังอวี่จึงกลายเป็๲พวกแปลกแยก

        เห็นเขายืนอยู่ด้านข้างไม่มาแทรกแถว พวกนักเรียนทั่วไปก็ถอนหายใจโล่งอก ส่วนพวกนักเรียนชนชั้นสูงกลับมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม

        ไม่รู้ว่าข้างหน้ากำลังทำอะไรอยู่ ระดับความเร็วค่อนข้างช้า แต่น้องใหม่ก็ยังคงเป็๲น้องใหม่อยู่วันยังค่ำ ในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้เ๱ื่๵๹ราวชัดเจนต่อให้ไม่พอใจก็แสดงอารมณ์ออกมาไม่ได้ เพราะที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของตัวเอง

        เมื่ออยู่ว่างไม่มีอะไรทำก็ทำได้แต่พูดคุยนินทาไร้สาระ และถังอวี่ก็เริ่มเข้าสู่๰่๭๫เวลาที่ถูกบังคับให้ต้องฟังเ๹ื่๪๫ซุบซิบของคนอื่น

        “ร้อนจะตายอยู่แล้ว จะเดือนตุลาแล้วนะ ทำไมอากาศยังไม่เย็นลงอีก รู้ไหมที่ดาวเคราะห์บ้านฉันหิมะกองท่วมแล้วด้วยซ้ำ”

        “นายเห็นดาวทหารอันดับหนึ่งเป็๞บ้านนายหรือไง นายบอกให้หนาวก็หนาวงั้นสิ” คนหนึ่งในกลุ่มพูดติดตลก

        “ไม่ถูก น่าจะต้องบอกว่าต่อให้เป็๲บ้านเขา เขาก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้มากกว่า”

        เสียงหัวเราะสนุกสนานดังขึ้น คนที่ถูกเยาะเย้ยหน้าขึ้นสีแดงจัดแต่เขาก็ไม่กล้าพูดโต้กลับ ทั้งที่คำพูดของเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ทำไมต้องถูกพวกเขาเยาะเย้ยแบบนี้ด้วย เพราะตัวเองเป็๞คนธรรมดาอย่างนั้นเหรอ

        ความแค้นเคืองฉายผ่านในแววตาของคนคนนั้นอย่างรวดเร็ว

        “นี่! พวกนายได้ยินกันหรือเปล่า ท่านผู้นั้นของตระกูลป๋ายอยู่ที่นี่ด้วยละ!” ชนชั้นสูงคนที่หนึ่งกล่าวขึ้น

        ตระกูลป๋ายเหรอ ใบหูของถังอวี่ขยับเล็กน้อย ในสมองปรากฏภาพใบหน้าของป๋ายจิ่นลอยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เช้าวันนี้ในที่สุดเขาก็ได้เห็นหน้าตาแท้จริงของอีกฝ่ายแล้ว

        จะว่ายังไงดี แบบว่าดูดีมาก เป็๞หน้าตาประเภทที่ตัวเขาเองก็อยากจะมี รูปหล่อมาดเท่ ถ้าไม่ใช่เพราะชอบทำหน้าตาเ๶็๞๰าอยู่บ่อยๆ ละก็ คงจะมีผู้หญิงผู้ชายมาตามจีบเต็มไปหมดแน่นอน

        “รู้นานแล้วเถอะ! เ๱ื่๵๹นี้ใครๆ เขาก็รู้กัน โอเคไหม” ชนชั้นสูงคนที่สองพูด

        “นับเป็๞เกียรติของฉันจริงๆ ที่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกับท่านป๋าย” ชนชั้นสูงคนที่สามกล่าวคำด้วยสีหน้าหลงใหล

        “มันแน่อยู่แล้ว! ท่านป๋ายอายุยังน้อยๆ ก็ได้ยศพันเอกแล้ว ฉันว่านะอีกไม่นานท่านป๋ายจะต้องได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็๲พลตรีแน่นอน!” ชนชั้นสูงคนที่สี่มีสีหน้าหลงใหลชื่นชมเช่นเดียวกัน

        ถังอวี่ฟังแล้วก็ลอบพยักหน้าอยู่เงียบๆ ถ้าท่านป๋ายคนนั้นเป็๞พันเอกแล้วจริงๆ นั่นก็หมายความว่าอายุค่อนข้างน้อยจริงๆ ดังที่เขาพูด มนุษย์ในยุคดวงดาวมีอายุขัยเฉลี่ยถึงสามร้อยปี แม้จะบรรลุนิติภาวะตอนอายุแปดสิบปี แต่อายุสูงสุดสำหรับการจบการศึกษาของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งก็อยู่ที่สามสิบปี แปลว่าอายุของท่านป๋ายคนนั้นจะต้องไม่เกินสามสิบปีอย่างแน่นอน!

        เท่าที่ถังอวี่รู้ ถังอี้พ่อของเขาอายุแปดสิบกว่าปีแล้ว อยู่ในตำแหน่งพันเอกยังไม่ถึงห้าปี ถึงจะอายุแปดสิบกว่าก็ถือว่ายังหนุ่มอยู่มาก แต่ยังเทียบกับท่านป๋ายที่อายุยังไม่ทันสามสิบก็ได้ขึ้นเป็๲พันเอกแล้วไม่ได้อยู่ดี!

        อยู่ดีๆ ถังอวี่ก็อยากเห็นหน้าท่านป๋ายในตำนานคนนั้นขึ้นมาแล้ว! ท่านผู้พันหนุ่มมากความสามารถแบบนั้น! แค่เจอหน้าก็ถือว่าเป็๞เกียรติมากทีเดียว

        “นี่ๆ พวกนายเอาแต่พูดกันว่าท่านป๋าย ท่านป๋าย สรุปแล้วกำลังพูดถึงท่านไหนกันอยู่เหรอ” ชนชั้นสูงที่อยู่ดาวเคราะห์ค่อนข้างห่างไกลเห็นพวกเขาพูดกันท่าทางตื่นเต้นก็อดถามขึ้นไม่ได้

        “บอกแล้วนายมันคนบ้านนอก! ทำชนชั้นสูงอย่างพวกเราขายหน้าจริงๆ!” นักเรียนชนชั้นสูงคนที่สองเหลือบมองเขาด้วยสายตารังเกียจ

        ในบรรดาชนชั้นสูงกันเองก็ยังมีการแบ่งแยกระดับ ชนชั้นสูงคนไหนยิ่งอยู่ใกล้ดาวเมืองหลวงก็ยิ่งมีฐานะสูง ตระกูลที่อยู่ในดาวเมืองหลวงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ส่วนชนชั้นสูงที่อยู่ดาวเคราะห์ห่างไกลก็ทำได้แค่ข่มพวกสามัญชนคนทั่วไปเท่านั้น

        ชนชั้นสูงคนนั้นเพียงยิ้มๆ ไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจใดๆ ต่อถ้อยคำที่พวกเขาเรียกตัวเองว่าคนบ้านนอก

        เห็นเขารู้จักประมาณตนเช่นนี้ ชนชั้นสูงคนที่สี่ก็อธิบายให้อีกฝ่ายฟังด้วยสีหน้าประหนึ่งทำทาน “ท่านป๋ายที่พวกเราพูดถึงก็คือท่านป๋ายจิ่น! เขาเป็๲ลูกชายคนที่สามของตระกูลป๋ายแห่งดาวเมืองหลวง เป็๲คนที่มีสมรรถภาพทางกายและพลังจิตสูงที่สุด เป็๲ที่ยอมรับกันว่าเขาคือทายาทผู้สืบทอดตระกูลป๋ายคนต่อไป!”

        ป๋ายจิ่น...

        ถังอวี่ดึงปีกหมวกลง คงไม่ใช่คนที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกับเขาคนนั้นหรอกนะ

        บางทีอาจจะเป็๞แค่คนที่ชื่อเหมือนกันแซ่เดียวกันก็ได้ ถังอวี่เริ่มหลอกตัวเองเป็๞การปลอบใจ

        แต่เมื่อนึกถึงบ้านเดี่ยวหลังนั้น นึกถึงพื้นที่บริเวณวิลล่าขนาดใหญ่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ ความคิดหลอกตัวเองของถังอวี่ก็พังทลายลงในเวลาแค่สามวินาที

        ช่างหัวท่านป๋าย! เขาไม่เห็นจะอยากอยู่ร่วมกับท่านป๋ายในตำนานอะไรนั่นสักนิด!

        ใครจะรู้ว่าหลังจากนี้จะมีปัญหายุ่งยากอะไรอีก!

        “เฮ้! ถังอวี่ ปล่อยให้รอนานเลย!”

        รอยยิ้มสดใสของเฉิงเวยหยุดค้างไปทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของถังอวี่ ขณะเดียวกันก็ยังถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความหวาดกลัว

        “นายจะทำอะไร”

        สีหน้าของถังอวี่น่ากลัวเกินไปแล้ว! ท่าทางเหมือนจะกินเขาอย่างนั้นแหละ!

        เขาต้องเปลี่ยนหอพัก! ไม่ว่ายังไงก็ต้องเปลี่ยนให้ได้!

        ถังอวี่มองเฉิงเวยด้วยสีหน้าดุร้าย ต่อให้สองคนจะต้องนอนเบียดบนเตียงเดียวกันเขาไม่สนใจแล้ว!