รักนี้ให้ช่างช่วยซ่อม

{ ตื๊ดๆ ตื๊ดๆ } เสียงของโทรศัพท์ที่กำลังสั่นพร้อมเสียงนาฬิกาปลุก
ผมลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ มองดูเวลาในโทรศัพท์ตอนนี้ 7.45น ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้3เวลา 7.00น , 7.30น , 7.45น ผมตื่นมาตอนเสียงนาฬิกาปลุกครั้งสุดท้าย ถ้าไม่ตื่นก็คงไม่ได้ไปเรียนแล้ววันนี้ ทำมันรู้สึกเพลียๆ ปวดตามร่างกายไปหมดเลย คงเป็นผลมาจากไปสุพรรณบุรีแน่เลย ไปอาบน้ำดีกว่าเดี่ยวไปเรียนไม่ทัน
" กิตตื่นยังเพื่อน ต้องไปหาไรกินอีกหิวแล้ว เดี่ยวไปเรียนไม่ทันหรอกเพื่อน " เสียงของจ้อยที่ตะโกนอยู่หน้าห้องพร้อมกับเสียงเคาะประตู
" เสร็จแล้วจ้อย รอแป๊บ " ผมรีบหยิบอุปกรณ์การเรียนหนังสือ เปิดประตูห้องเจอจ้อยกำลังยืนรออยู่ ผมปิดประตูล็อคห้อง
" กิตถามไรหน่อย " ผมกำลังเดินอยู่ข้างถนน จ้อยก็หันมาถามผม
" ฮืมม ถามไรจ้อย "
" เมื่อวานตอนดึกมึงไปทำอะไรกับอัญมาวะ กลับเข้ามานอนพร้อมกัน " คำถามของจ้อยทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง
" ไม่ได้ทำอะไรเลยจ้อย แค่นั่งคุยกันฟังเพลง แค่นั้นเอง " ผมรีบตอบจ้้อย เหมือนจ้อยกำลังทำหน้าสงสัย
" อ๋อๆ ไม่มีไรหรอกแค่อยากรู้เฉยๆ มึงคิดไงกับอัญวะ "
" เพื่อนกันไง จะให้ผมคิดอะไรไปได้อีก จ้อยกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่นะ "
" แค่สงสัยเฉยๆเอง อย่าคิดมาก " พวกเราเดินคุยกันจนถึงร้านขายขนมปังแซนวิส มีหลายรสชาติให้เลิอกผมหยิบแซนวิสใส้ทูน่าน้ำสลัด ยื่นเงินไปจ่ายให้กับแม่ค้า
ผมกับจ้อยหยิบแซนวิสขึ้นมารับประทานขณะเดินไปโรงเรียนเพราะไม่มีเวลาแล้ว พวกผมก็มาถึงห้องเรียน
" อรุณสวัสดิ์ค่ะกิต นึกว่าจะไม่มาแล้ว " ผมกำลังจะนั่งที่โต๊ะ อัญก็หันมาทักทายผม
" ทำไมคิดงั้นละ ว่าผมจะไม่มา "
" ก็นึกว่าเพลียมาไม่ไหว แต่อย่างกิตคงสบายอยู่แล้ว " อัญพูดพร้อมกับยิ้มให้ผม วันนี้ทำไมอัญอารมณ์ดีแปลกกว่าทุกวัน
" ดีกิต " เป็นคำทักทายของภูมิที่กำลังอ่านหนังสืออะไรสักอย่างอยู่
" ดีภูมิ วันนี้มีอะไรต้องส่งอาจารย์ไหม "
" ไม่มีนะกิต กำหนดส่งรายงานอาทิตย์หน้า "
ขณะที่กำลังนั่งคุยกันอยู่อาจารย์ก็เดินเข้ามา
" นั่งที่ให้เรียบร้อย "
{ อ๊อดๆ } เสียงที่ออกมาจากลำโพง เป็นของบอกหมดคาบเรียน
" วันนี้พอแค่นี้ อยู่ปีหนึ่งตั้งใจเรียนกันหน่อยมันมีแต่วิชาพื้นฐาน พอขึ้นปีสองก็จะเป็นพวกปฏิบัติ พยายามเก็บคะแนนในช่วงปีหนึ่งให้เยอะๆ แล้วก็พรุ่งนี้ไม่ต้องมาเรียนนะ ครูยกคลาสแต่จะสั่งงานไว้ให้ทำมาส่งอาทิตย์หน้า แยกย้ายได้ "
หลังจากอาจารย์สั่งงานเสร็จ พวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน วันนี้มีเรียนแค่คาบเช้า พวกเพื่อนๆก็ต่างแยกย้ายกลับบ้าน
" แจ่มจัดเลยวะยม ยกคลาสไม่มีเรียนพรุ่งนี้ วันนี้กูไปนอนบ้านมึงนะอยากเล่นเกมส์ " เสียงของจ้อยที่กำลังคุยกับยม
" เจอกันพรุ่งนี้นะ กิต อัญ ภูมิ " ยมกล่าวลาก่อนเดินกลับไปพร้อมจ้อย
" เจอกันเพื่อน " จ้อยโบกมือลา กระโดดไปกอดคอยมแล้วก็เดินออกจากห้องเรียน
" พรุ่งนี้ไม่มีเรียนดีเลย อยากนอนพักแบบหลับยาวๆเลย " ผมหันไปพูดกับภูมิและอัญ
" ใช่ๆ อยากหลับยาวๆเลย แต่ต้องตื่นมาช่วยที่บ้านอีก " อัญพูดด้วยอาการเหมือนจะดีใจ แต่ก็ทำหน้าหดหู่
" ผมก็เหมือนกัน ต้องตื่นมาช่วยงานที่บ้าน ผมกลับก่อนนะกิต อัญ " ภูมิพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องเรียน
" กลับบ้านดีๆนะอัญ "
" ไว้เจอกันใหม่ นะกิต "
ผมกำลังเดินออกจากตึกสาขาเห็นจ้อยกับภูมิยืนรออยู่ พวกนั้นรอใครอยู่นึกว่ากลับกันไปแล้ว ผมกำลังเดินเข้าไปหาเห็นพี่บาส พี่เต้ พี่จักรยืนอยู่กับภูมิและจ้อย
" กำลังรออยู่เลยน้องกิต เจอกันที่หอนะ เดี่ยวพวกพี่ตามไป ให้ภูมิกับจ้อยไปรอที่ห้องด้วย " พี่บาสเดินเข้ามาหาผมจับไหล่ผม ผมมองที่หน้าของพี่บาส สีหน้าจริงจัง ความตึงเครียดในตอนนั้นทำเอาผมเหงือไหลออกมา หรือพวกเราทำอะไรผิดไป
" วันนี้รุ่นพี่นัดที่หอเหรอครับ ให้ไปตามพวกเพื่อนๆกลับมาไหมครับ "
" เปล่าไม่ได้นัด แค่พวกเอ็ง3คนเท่านั้น วันนี้ได้เจอกันแน่ " พี่เต้พูดพร้อมกับยิ้มแบบตัวร้ายสุดๆ ทำเอาผมขนลุกเลยในตอนนั้น
" ครับพี่พวกผมไปรอที่หอนะครับ "
ผมเดินกลับห้องมาพร้อมภูมิกับจ้อย
" จ้อยไปทำอะไรผิดมาเปล่านิ หรือพวกเราทำอะไรผิดตอนอยู่สุพรรณบุรี " ผมหันไปถามจ้อย
" ยังไม่ได้ทำอะไรเลย "
พวกเรานั่งคุยเล่นนั่งรอ จนเผลอหลับกัน รู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเสียง
{ ก๊อกๆ ก๊อกๆ } เสียงเคาะกำลังดังขึ้นที่ประตูห้อง
" เห้ยทำไรกันอยู่วะ เรียกแล้วไม่เปิดประตูไอ้พวกนี้นิิ " เสียงของพี่เต้ที่กำลังตะโกนอยู่หน้าห้อง
ผมรีบลุกไปเปิดประตู ในตอนนั้นยังรู้สึกสลึมสลืออยู่เลย เปิดประตูมาเห็นพี่บาส พี่เต้ พี่จักรยืนอยู่หน้าห้อง
" ขอโทษครับรุ่นพี่ พอดีเผลอหลับกันครับ " ผมรีบกล่าวขอโทษพวกพี่ๆ
" ไม่่เป็นไรๆ พวกเอ็งสามคนรีบไปล้างหน้าแล้วมาเจอที่หลังหอ " หลังจากที่พี่บาสพูดเสร็จผมก็รีบไปปลุกภูมิกับจ้อยให้ไปล้างหน้า
หลังจากทำธุระกันเสร็จก็มุ่งหน้าเดินไปหลังหอ เห็นพวกพี่ยืนรออยู่ในมือกำลังถือเหล้าหนึ่งแบน
" มานั่งตรงนี้ครับน้องๆ ที่พี่สามคนเรียกน้องมาวันนี้ คือพวกพี่จะปล่อยของที่พวกพี่ได้รับมาแค่สามคน ในแต่ละรุ่นจะส่งมอบใครรุ่นต่อไป พวกเพื่อนน้องก็ไม่มีสิทธ์ที่จะไปทำกับรุ่นต่อไปเพราะไม่ได้รับมามีแค่น้องสามคนเท่านั้นที่ปล่อยได้ พี่จะปล่อยเฟืองสามให้กับน้อง จะรับไหมครับ "
ผมหันไปมองหน้าจ้อยกับภูมิ ไม่มีใครพูดอะไรกัน ส่วนตัวผมคิดว่ามันการที่พวกพี่ๆได้เลือกพวกเราแล้วมันเป็นความรู้สึกว่ารุ่นพี่เชื่อมั่นในตัวเรา
" รับครับ " ผมพูดออกไปด้วยความมั่นใจ
" รับครับ "
" รับครับ " หลังจากผมพูดออกไปภูมิกับจ้อยก็พูดตามผม
" โอเคครับเป็นอันว่าน้องๆจะรับเฟืองสามนะครับ น้องสามคนกินเหล้านี้ให้หมดแบน 10วินาที " พี่บาสส่งขวดเหล้ามาให้ผม ฝาของขวดได้ถูกเปิดออกมาแล้ว กลิ่นของเหล้าลอยมาเตะจมูก
" เตรียมตัวนะครับ เริ่ม " หลังจากพี่บาสสั่งเริ่มผมก็รีบกระดกเหล้า
" รักเพื่อนแค่ไหนกินแค่นั้น ถ้ากิตรักเพื่อนน้อยกินน้อย เพื่อนคนสุดท้ายก็รับงานหนักต้องกินให้หมด " พี่จักรพูดมาหาผม คำพูดนั้นทำให้ผมกระดกเหล้าไปถึงครึ่งแบน จ้อยหยิบขวดกระดกต่อจากผม
" 5 4 3 ... " เสียงพี่บาสกำลังนับถอยหลัง ขวดเหล้าตอนนี้อยู่ที่ภูมิกำลังกระดกอย่างไว
" 2 1 0 .. " หลังจากสิ้นเสีียงของพี่บาส เหล้าในขวดก็หมดพอดี อาการผมในตอนนี้รู้สึกร้อนจากใบหน้าไปถึงท้องเลย ผมหันไปมองหน้าจ้อยกับภูมิ ก็เริ่มแดงกันแล้ว
" กิตถอดเสื้อ นอนลงกับพื้น "
" ครับพี่ " ผมถอดเสื้อ แล้วก็นอนหงายมองฟ้า
" ภูมินอนค่อมกิต ทำเหมือนเฟืองสองจับขาเพื่อนให้แน่น " ภูมินอนหลังเอาเท้ามาอยู่ตรงไหล่ผม ผมจับขาภูมิไว้
" จ้อยขึ้นไปค่อมภูมิเอาหัวหันไปทางกิต กอดให้แน่นอย่าให้หลุดทั้งสามคน " ความรู้สึกของผมในตอนนี้ หนักมากต้องรับน้ำหนักของเพื่อนอีกสองคน ผมหันไปมองพี่บาสเดินห่างออกไปประมาณ 300เมตร
" กลิ้งมาหาพี่ อย่าให้หลุดกลิ้งมาเรื่อยๆ "
พวกผมกลิ้งไป จังหวะกลิ้งคนที่อยู่ล่างสุดจะเจ็บมากต้องรับน้ำหนักเพื่อนแล้วต้องโดนหินที่อยู่ตามพื้นทิ่มหลัง ข้อศอกต้องไถลไปกับพื้น ถึงจะเจ็บขนาดนั้นแต่ทำไมยิ่งกลิ้งพวกเรายิ่งกอดกันแน่น มันเหมือนกับว่าพวกเรากำลังเจ็บด้วยกัน เหนื่อยด้วยกัน ไม่มีใครบ่นว่าหนักสักคน ไม่มีคนพูดว่าเจ็บเลย พวกเรากลิ้งไปจนถึงพี่บาส
" เยี่ยมมากครับน้องๆ เฟืองสามมีคนน้องสามคนในรุ่นที่รับ มันคือความภาคภูมิใจที่พวกรุ่นพี่ส่งมอบให้เรา น้องสามคนต้องรักกันให้มากๆ เพื่อนเจ็บเราก็ต้องเจ็บ เพื่อนลำบาคเราก็ต้องช่วยเพื่อน ความสามัคคีจะเป็นพลังให้น้องๆผ่านอุปสรรคไปได้ วันนี้พอแค่นี้แหละ อย่าลืมไปล้างแผลกันด้วย แยกย้ายได้ครับ "
หลังจากพวกรุ่นพี่แยกย้ายกลับ พวกผมก็นั่งกันอยู่หลังหอสามคน มองหน้ากัน
" แมร่งโครตเจ็บเลยวะเพื่อน แต่กูมีความสุขนะเว้ยที่ได้อยู่กับพวกมึง โชคดีจริงๆที่มาเรียนที่นี้ ได้เจอพวกมึง " จ้อยพูดขึ้นมา ผมหันไปมองหน้าจ้อย หน้าแดงมากน่าจะเมาได้ที่
" จ้อยเมาแล้ว ไปอาบน้ำนอนเลย มาๆกิตช่วยกันแบกจ้อยไปห้องหน่อย " ภูมิลุกขึ้นหิ้วปีกจ้อยด้านซ้าย ผมลุกขึ้นหิ้วปีกจ้อยด้านขวา ลากจ้อยเข้าห้องของจ้อย
" จ้อยอย่าลืมอาบน้ำ แผลที่แขนกับข้อศอกอย่าลืมล้างด้วย เจอกันใหม่จ้อย "
" ผมกลับก่อนนะกิต เจอกันใหม่เพื่อน "
" กลับไหวแน่นะภูมิ นอนห้องผมก็ได้นะ "
" ไม่เป็นไรๆ พรุ่งนี้ต้องช่วยงานที่บ้านด้วย "
" โอเคเพื่อนเดินทางปลอดภัยครับภูมิ " หลังจากกล่าวลาภูมิก็เดินออกจากหอโบกแท็กซี่กลับ
ผมเดินเข้ามาในห้อง เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างแขน ตอนน้ำโดนแผลแสบจนอยากจะร้อง หลังจากล้างเสร็จก็เดินออกจากหอ ผมจะออกไปซื้ออะไรรับประทานร้อนๆให้สร่างเมา ผมก็เจอร้านขายก๊วยเตี๊ยวเนื้อ ผมเลยสั่งก๊วยเตี๊ยวเส้นเล็กน้ำตกเนื้อมารับประทาน หลังจากรับประทานเสร็จก็กลับห้องมาอาบน้ำแล้วก็เข้านอน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 20 รุ่นสู่รุ่น

นิยายแนะนำ

รักนี้ให้ช่างช่วยซ่อม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 20 รุ่นสู่รุ่น

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้