เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        คุณย่าหลิวได้ยินดังนั้นก็พลันตะโกนด้วยความโกรธ “คิดจะไปก็ลองดูสิ!หากวันนี้แกคิดจะไป ก็ไม่ต้องกลับมาให้เห็นหน้าอีก!”

        เซียวหยวนซินตั้งใจจะไปอยู่บ้านกองผลิตของน้องชายสักสองสามวันแต่พอได้ยินที่คุณย่าหลิวพูดเช่นนั้น ตาของเธอก็แดงก่ำด้วยความโกรธใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวทำท่าทีเฝ้ารอดูละครฉากใหญ่

        ซูเจียวเจียวเห็นเซียวหยวนซินแสดงความหวาดกลัวออกมาจึงเอื้อมมือไปจับมือของเธอ จึงสัมผัสได้ว่าฝ่ามือของเซียวหยวนซินเย็นเฉียบเธอส่งยิ้มให้กำลังใจเซียวหยวนซิน จากนั้นก็หันไปหัวเราะกับคุณย่าหลิว“ไอ๊หยา พูดแบบนี้ใครไม่รู้ก็คงนึกว่าตระกูลหลิวของคุณวิเศษวิโสขนาดไหน!เก่งขนาดนี้ทำไมไม่ขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะคะ? คุณจะบอกว่าไม่ให้พี่หยวนซินกลับมาก็กลับมาไม่ได้เลยเหรอคะ?ในเมื่อคุณเอาแต่ใจและเผด็จการขนาดนี้แล้วจะให้ลูกชายคุณแต่งงานออกไปทำไมคะ? คุณก็อยู่กับลูกชายคุณไปตลอดชีวิตเลยสิ!จะได้ไม่ต้องไปทารุณรังแกลูกสาวบ้านอื่น!”

        คุณย่าหลิวโกรธจนหน้าเขียว“แก แก...”

        ราวกับนึกอะไรออกเธอจึงสูดลมหายใจลึก แล้วกล่าวว่า “ตระกูลเซียวมีภูมิหลังต่ำต้อยหากมิใช่เพราะเฉิงเหว่ยลูกชายฉันละก็เซียวหยวนซินจะมีวาสนาได้แต่งเข้าตระกูลหลิวของฉันหรือ? ไม่แน่ว่าป่านนี้คงยังขึ้นคานไร้คู่!ตระกูลเช่นนั้น ตระกูลหลิวของฉันไม่อยากได้หรอกนะ!”

        ซูเจียวเจียวหัวเราะเยาะ“คุณไม่ต้องพูดจาไร้สาระแบบนั้นหรอกค่ะ! พฤติกรรมของบ้านคุณเชื่อว่าสิบหมู่บ้านนี้คงรู้กันหมดแล้วกระมัง? ทุกคนคงรู้ว่าคุณจู้จี้จุกจิกปากร้าย และชอบกลั่นแกล้งลูกสะใภ้ ถึงได้ไม่มีใครยอมยกลูกสาวมาให้แต่งงานด้วยพี่หยวนซินของฉันโดนพวกคุณหลอกเข้าให้แล้วค่ะ!”

        “อีกอย่าง พี่หยวนซินของฉันไม่ได้แย่เลยสักนิด พี่หยวนซินหน้าตาดีขยันทำงาน กตัญญูรู้คุณ มีข้อดีเต็มไปหมด ถ้าเลิกกันไปจริงๆคงมีคนมาสู่ขอไม่รู้ตั้งเท่าไร ผู้หญิงไม่เคยต้องกลัวว่าจะไม่ได้แต่งงานมีแต่ผู้ชายเท่านั้นแหละค่ะที่หาเมียไม่ได้”

        เซียวหยวนซินได้ฟังซูเจียวเจียวพูดชมตัวเองมากมายก็รู้สึกหน้าแดงเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าในสายตาของน้องสะใภ้ เธอจะดีถึงเพียงนี้

        เซียวหยวนหมิงมองซูเจียวเจียวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนในอดีตเจียวเจียวก็เคยชมเขาแบบนี้เช่นกัน!

        “พี่หยวนซิน พวกเราไปกันเถอะค่ะ” ซูเจียวเจียวส่งยิ้มให้เซียวหยวนซิน

        เซียวหยวนซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น เธอตัดสินใจที่จะยืนหยัดสักครั้งจะไม่ยอมอดทนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว!

        “ที่รัก!” เมื่อหลิวเฉิงเหว่ยเห็นว่าภรรยาและลูกของตนตั้งท่าจะกลับบ้านเดิมจริงๆก็ร้อนใจขึ้นมาทันที รีบเอื้อมมือไปจับมือเซียวหยวนซินแต่กลับถูกเซียวหยวนหมิงขวางไว้

        เซียวหยวนซินมองเขาด้วยสายตาผิดหวังก่อนจะไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วเดินไปกับซูเจียวเจียว

        เซียวหยวนหมิงหิ้วของที่นำมากลับไป

        หลิวเฉิงเหว่ยยังคิดจะตามไปแต่ถูกคุณย่าหลิวดุเสียงดัง “ห้ามตามไป!แค่ผู้หญิงคนเดียว! อยากจะกลับก็ปล่อยให้กลับไปเลย!”

        คุณย่าหลิวมองหลิวเฉิงเหว่ยที่ดูเหมือนคนไร้วิญญาณแล้วก็ด่าว่า “ดูท่าทางแกสิ ไม่มีอนาคตเลยสักนิด!หล่อนเป็นเมียแก จะหนีไปไหนได้? อีกไม่กี่วันหล่อนก็จะกลับมาเอง!”

        สมัยนี้แทบไม่มีใครหย่าร้างกันเลยผู้หญิงคนไหนที่หย่าร้าง จะถูกคนในหมู่บ้านพูดถึงไปทั่ว ไปที่ไหนก็โดนดูถูก

        ตระกูลเซียวก็มีภูมิหลังไม่ดีอย่างเซียวหยวนซินจะกล้าที่จะไม่กลับมาหรือ?

        ถ้าเธอไม่กลับมาจริงๆก็จะเป็นเพียงรองเท้าเก่าขาดๆ ที่ไร้ค่า!

        ผู้หญิงคนหนึ่งที่พาลูกไปด้วยจะแต่งงานใหม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นเชียว?

        เมื่อครู่เธอก็แค่ถูกยุวชนซูคนนั้นพูดจาหลอกล่อเท่านั้น!

        คุณปู่หลิวหน้าดำคร่ำเครียดอารมณ์ขุ่นมัวอย่างเห็นได้ชัด “ปล่อยให้เธอกลับไปพักผ่อนสักสองสามวันก็คงดีวันนี้เธอกลับทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงขั้นกล้าต่อปากต่อคำกับพวกเราแล้ว”

        ดังนั้นเมื่อซูเจียวเจียวเสนอให้เซียวหยวนซินกลับไปอยู่บ้านพ่อแม่สักสองสามวันเขาก็ไม่ได้ห้าม

        ขาไปง่ายดายขากลับแสนลำเค็ญ ถึงเวลานั้นคงไม่ใช่เพียงการพักพิงชั่วคราวอีกต่อไป

        ใบหน้าของพี่สะใภ้ใหญ่หลิวเผยความสะใจออกมา

        ...

        ขณะเดียวกันซูเจียวเจียวและเซียวหยวนหมิงก็พาเซียวหยวนซินและหลิวหยวนหยวน มุ่งหน้ากลับบ้านพัก

        ซูเจียวเจียวเพิ่งจะรู้ว่าหยวนหยวนเป็นชื่อเล่นที่เซียวหยวนซินตั้งให้ชื่อจริงของหยวนหยวนคือหลิวจาวตี้ เธอรู้สึกว่าชื่อนี้ไม่เพราะจึงได้ตั้งชื่อเล่นให้ลูกสาว ด้วยเหตุนี้จึงถูกคนในครอบครัวสามีตำหนิอยู่บ่อยครั้ง

        ตลอดทางเซียวหยวนซินค่อนข้างหงอยเหงา เธอหันกลับไปมองเป็นพักๆ จึงพบว่าสามีของเธอหลิวเฉิงเหว่ยไม่ได้ตามมาเลย

        ซูเจียวเจียวเห็นดังนั้นก็ปลอบโยนเธอเบาๆ สองสามคำ

        หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายนั้นก็เลยเวลาอาหารกลางวันไปนานแล้ว ตอนนี้น่าจะประมาณบ่ายโมงหรือบ่ายสองโมง

        ตอนนี้ไม่มีของกินติดตัวซูเจียวเจียวจึงทำได้แค่แกะลูกอมให้หลิวหยวนหยวนกิน

        เซียวหยวนซินเห็นว่าเป็นลูกอมนมกระต่ายขาวก็รีบห้าม “เด็กผู้หญิงไม่ต้องให้ลูกอมแพงขนาดนั้นหรอกเสียดาย...”

        เธอยังพูดไม่จบก็ถูกซูเจียวเจียวขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

        “พี่หยวนซินคะ ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นล่ะ? เด็กผู้หญิงแล้วยังไง?เด็กผู้หญิงไม่ใช่คนเหรอคะ? มันก็แค่ลูกอมเม็ดเดียวเองขนาดพี่เป็นแม่ของหยวนหยวนยังคิดอย่างนี้แล้วคนอื่นจะเห็นความสำคัญของเด็กคนนี้ได้อย่างไรกัน?”

        เซียวหยวนหมิงมองเซียวหยวนซินด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งพี่สาวที่เขารักจะพูดคำพูดเช่นนี้ออกมา...

        เซียวหยวนซินขอบตาแดงก่ำน้ำตาไหลออกมาทันที “ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนี้ ฉันแค่คิดว่าลูกอมมันแพงเกินไป...”

        ยิ่งกว่านั้นคุณย่าหลิวก็คอยพูดกรอกหูเธอทุกวันว่าเด็กผู้หญิงไม่มีประโยชน์ เป็นพวกผลาญเงินให้ของดีกินแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องแต่งออกไปอยู่บ้านคนอื่นมีแต่ลูกชายเท่านั้นที่มีประโยชน์ ในอนาคตจะอยู่ดูแลยามแก่เฒ่าจนวาระสุดท้าย

        ดังนั้นเธอได้ยินบ่อยๆจึงเผลอพูดออกไป

        ซูเจียวเจียวถอนหายใจแผ่วเบาพลันรู้สึกตัวว่าเมื่อครู่ตนเองจริงจังเกินไปแล้ว “พี่หยวนซินคะฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าพี่นะ ฉันแค่รู้สึกว่าเด็กผู้หญิงก็สำคัญไม่แพ้กันตอนนี้ประเทศเราก็ส่งเสริมความเท่าเทียมทางเพศไม่ใช่เหรอคะ? ผู้หญิงที่เข้มแข็งยังสามารถค้ำฟ้าได้ครึ่งหนึ่งเลยนะคะ! อีกอย่างถ้าไม่มีพวกเราผู้หญิงผู้ชายจะแต่งงานมีลูกได้อย่างไรคะ? พี่ว่าจริงไหม?”

        เซียวหยวนซินเองก็อ่านหนังสือมาบ้างตั้งแต่เด็กแต่แนวคิดของเธอยังล้าหลังมากไม่เหมือนซูเจียวเจียวที่ผ่านการบ่มเพาะแนวคิดจากยุคหลังจึงมีแนวคิดที่ก้าวหน้ากว่ามาก

        แต่ตอนนี้เธอฟังคำพูดของซูเจียวเจียวดวงตาก็พลันสว่างขึ้นมาก ใช่แล้ว! ผู้หญิงเราไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ชายเลย!

        “ฉันจะไม่พูดคำพูดแบบนี้อีกแล้ว หยวนหยวนเป็นลูกสาวแท้ๆ ของฉันฉันจะรักเธอให้ดี”

        ซูเจียวเจียวก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม“ดีแล้วค่ะ”

        “น้องสะใภ้ เธอดีกับฉันจริงๆ” เซียวหยวนซินมองซูเจียวเจียวด้วยความซาบซึ้งใจ

        ยุวชนจากเมืองคนนี้ไม่เหมือนใครเลยคารมคมคายเจรจาเฉียบคม ไม่กี่ประโยคก็ทำให้แม่สามีตัวร้ายของเธอพูดไม่ออกแถมยังคอยชี้แนะเธออีกด้วย

        อาหมิงได้ภรรยาที่เก่งกาจแบบนี้ดีจริงๆ!

        ต่อไปเธอจะไม่ต้องกังวลเรื่องของอาหมิงอีกแล้ว

        ซูเจียวเจียวแกะลูกอมอีกเม็ดให้เซียวหยวนซินกิน

        ทันทีที่ลูกอมเข้าปากรสหวานก็กลบความขมปร่าในปากไปจนหมด ทำให้ความรู้สึกโดยรวมดีขึ้นเล็กน้อย

        เธอเคยกินลูกอมแค่ครั้งสองครั้งตอนเด็กๆหลังจากนั้นหลายปีก็ไม่เคยกินอีกเลย หลังจากแต่งงานเข้าตระกูลหลิวเธอก็กินน้ำตาลทรายแดงแค่สองชามตอนอยู่ไฟหลังจากนั้นก็ไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของน้ำตาลอีกเลย

        ซูเจียวเจียวแกะลูกอมอีกเม็ดให้เซียวหยวนหมิงกินเซียวหยวนหมิงหน้าบึ้งตึง ไม่พูดอะไร ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

        คุณปู่หลิวกลับถึงบ้านก็ล้มตัวลงนอนพักทันทีแล้วบอกให้คุณย่าหลิวรีบทำอาหาร

        คุณย่าหลิวจึงเรียกสะใภ้ใหญ่ไปทำอาหารสะใภ้ใหญ่ได้ยินว่าจะให้ทำอาหาร ก็พลันไม่พอใจขึ้นมาทันที“แม่คะ ฉันก็ทำงานมาทั้งเช้า ไม่ได้พักหายใจเลยให้สะใภ้สี่ไปทำเถอะค่ะ...”