“อันดา” แม่ทัพหยางใที่เห็นอันดารีบเข้าไปช่วยคนตามสัญชาตญาณของแพทย์อาสา ทุกครั้งเป็เธอทำโดยอัตโนมัติ ไม่สนใจว่าคนที่ช่วยจะเป็ใคร แต่หน้าที่ของแพทย์นั้นไม่อาจปล่อยให้ใครตายไปต่อหน้า
“หยุดเืก่อน ตาอีกข้างต้องล้างด้วย” อันดาห้ามเืและให้คนไปเอาน้ำมาเพิ่มอีก เธอแอบหมดน้ำอมฤตหนึ่งหยดเพื่อรักษาาแฉกรรจ์จะงอยปากของเหยี่ยวนั้นคมกว่ามีดเสียอีก
“เกิดบ้าอะไรขึ้นมา พวกเ้าเสียงดังจนไปรบกวนพวกข้า กรี๊ด!” เด็กสาวที่เดินออกมาอาละวาดถึงกลับกรี๊ดจนหมดสติไป ดีที่มีชายหนุ่มอีกคนรับร่างของไว้
“หลันเอ๋อ หลันเอ๋อไปนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมา” ชายหนุ่มคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่ามีมีดที่จ่อคอหอยเอาไว้แล้ว เป็สิบสี่ที่มาถึงแล้วนั่นเอง
“เ้าหนูเ้าไปอยู่กับท่านแม่ทัพ ถ้าพวกเ้าแตะต้องเ้าหนูนี่ ไอ้นี่ตาย!” สิบสี่ร้องเตือน
“อ้อ” อันดาเพิ่งรู้สึกตัวว่าวิ่งมาท่ามกลางศัตรู
“พวกเ้าเป็โจรเหรอ มือปราบสวี พวกท่านกระจอกถึงเพียงนี้เชียวหรือ คนไม่กี่คนยังปราบไม่ได้” ชายที่ถูกมีดจ่อคอหอยยังไม่หยุดพล่าม
“ระวังคำพูดของท่านด้วยคุณชายเฉียน ท่านกำลังพูดถึงชินอ๋อง แม่ทัพหยางเจียจุ้นอยู่นะ” มือปราบสวี
"ท่านอ๋องปีศาจน่ะหรือ" แค่ได้ยินว่าคนที่เขาปรามาสเป็ใคร ของเหลวก็ไหลผ่านกางเกงออกมา
“ท่านน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ” อันดาหันไปถามโดยลืมไปว่าทำผิดอะไรไว้
“ในโลกนี้ก็มีที่เ้านี่แหละ ที่ไม่กลัวข้า หลังจากนี้เราต้องคุยกันหน่อยแล้ว” แม่ทัพหยางรู้สึกว่าเ้าเด็กนี่ต้องปรามบ้างแล้ว
“อ้อ” อันดาหัวหด ลืมไปว่าทำอะไรไว้
“ท่านอ๋อง โปรดไว้ชีวิตพวกข้าด้วย พวกข้าแค่มาเที่ยวตามคำเชิญไม่ได้ตั้งใจลบหลู่ท่าน” คุณชายเฉียนขาอ่อนแรงทรุดลงไปคุกเข่าขอชีวิต
“ใครเป็เ้าของที่นี่” แม่ทัพหยาง
“นาง นางชื่อจื้อหลันฮวาเป็ลูกสาวของท่านเ้ามือจื้อลี่ิ ข้าเป็แค่เพื่อนของนางมาเที่ยวเล่นที่นี่ ไม่ได้ตั้งใจทำกับพวกนางอย่างนั้น” คุณชายเฉียนโพล่งออกมาเหมือนปัดความผิด
“พวกนาง?” อันดา
“พวกเขากวาดต้อนหญิงชาวบ้านมาสร้างความบันเทิงให้ตนเอง” มือปราบสวีแจ้ง เพราะพวกเขาไม่เห็นด้วยแต่พูดอะไรไม่ได้
“จับสองคนนี้ไว้ก่อน” แม่ทัพหยางพูดจบแล้วก็เดินเข้าไปด้านใน
ทิ้งให้สิบสี่กับอาเฟยเฝ้าเหล่ามือปราบและชายหญิงสองคนที่เพิ่งออกมา มีเพียงอันดาที่เดินตามเข้าไป
สิ่งที่ทั้งคนเห็นคือการที่มีเหล่าชายหญิงที่แต่งตัวดี นั่งหัวเราะแล้วยืนดูเหล่าหญิงสาวที่ยืนอยู่บนแผ่นเหล็กร้อนแล้วโดดไปโดดมา น่าสงสาร แต่มีเสียเชียร์ว่า
“เต้นสิ พวกเ้าเต้นแบบนางรำไม่เป็ก็ต้องเต้นอย่างนี้ นี่พวกข้าช่วยแล้วนะ เร่งไฟหน่อยสิ” ชายคนหนึ่งหัวเราะเสียงดังในขณะที่มีคนงานลำเลียงฟืนใส่เตาที่วางแผ่นเหล็กเอาไว้
ปัง! เป็อันดาที่ยิงยืนไปที่เตา
“เอาฟืนออกมา พาพวกนางลงมา” อันดาะโลั่น
“พวกเ้าเป็ใคร” สิ้นเสียงนั้นคนที่ปรี่เข้ามาก็หน้าหงายพร้อมมีดบินปักที่หน้าผาก
“กรี๊ดดด! ว้าย! เ้าหน้าที่” เสียงโหวกเหวกโวยวายพวกที่นั่งดูก็ไปรวมกองเพราะอันดาชี้ปืนไปที่พวกนาง
“พวกเ้าลงมาเองไหวมั้ย” อันดาเดินไปประคองผู้หญิงที่อยู่บนแผ่นเหล็กเธอสั่งให้คนงานหยิบแผ่นไม้วางพาดเพื่อเป็ทางเดินให้ลง
“ใน่า ประชาชนเดือดร้อน อดมื้อกินมื้อพวกเ้ายังเอาพวกนางมาทำร้ายอย่างนี้ ยังมีความเป็คนอยู่หรือไม่” อันดาโกรธหน้าแดง ผู้หญิงที่เดินลงมาแทนยืนไม่เป็ เธอต้องประคองให้พวกนางไปนั่งแล้วหยิบสเปรย์ออกมาจากกระเป๋าแล้วฉีด หยิบแจกให้พวกนางผลัดฉีดให้กัน
“พวกเ้าเป็โจรหรือ รู้หรือไม่ว่าพ่อข้าเป็ใคร” หญิงนางหนึ่งอายุไม่น่าจะมากกว่าอันดาเลย
“เ้าเมืองล่ะสิ” อันดาตอบ
“ถ้ารู้แล้วก็รีบขอโทษข้าพวกข้าซะ เ้าฆ่าเพื่อนข้ารู้หรือไม่เขาเป็ลูกชายของนายด่านเลยนะ” จื้อเหมยฮวาตวาด
“ข้าขอเตือนนะ เ้าสงบปากเอาไว้ดีกว่าถ้าไม่อยากโดนเจาะหน้าผากอย่างเ้านั่น” อันดายืนกอดอก เด็กผู้หญิงคนนี้หน้าคล้ายกับคนที่อยู่ข้างนอก แน่นอนว่าเป็พี่น้องกัน แต่จะเป็แฝดหรือไม่ก็ไม่แน่ใจ แต่ที่รู้ๆ อายุแค่นี้ทำไมจึงมีจิตใจโเี้อีก
“พ่อหนุ่ม” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียกเธอแ่เบา
“ท่านน้ามีอะไรหรือ” อันดา
“ช่วยลูกๆ ของพวกเราด้วย พวกเขาถูกขังอยู่ในกรง” หญิงคนนั้นพูดไปก็ร้องไห้ไป
“เดี๋ยว” แม่ทัพหยางหยุดอันดาไว้ก่อน
“มีอะไร” อันดา
“รอไปพร้อมกัน” แม่ทัพหยาง
“แล้วคนพวกนี้ล่ะ” อันดา
แม่ทัพหยางผิวปากเรียกอาเฟยเข้ามา
“ดูคนพวกนี้ไว้ ใครขยับจิกลูกตาออกมาเลย” แม่ทัพหยางสั่ง
“อาเฟย คนพวกนี้ถูกรังแกอย่าทำอะไรพวกนางนะ” อันดาสำทับชี้ไปที่กลุ่มหญิงชาวบ้านที่ถูกทำร้าย อาเฟยทำหน้าเหมือนรับรู้
เป็จริงอย่างที่แม่ทัพเป็ห่วง หน้าห้องมีคนเฝ้า เขาจึงจัดการให้พวกนั้นหมดสติและเปิดห้องเข้าไป เป็ห้องโล่งแต่มีกลิ่นเหม็นสาบ ที่อยู่กลางห้องมีกรงเหมือนใช้ขังสุนัขกรงใหญ่ หากแต่ในนั้นไม่ใช่สุนัขแต่เป็เด็กๆ ที่ร้องไห้ เมื่อเห็นมีคนเข้าไปพวกเขาก็ส่งเสียงเห่าเหมือนสุนัข
ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้อันดาอยากจะเดินไปจิกกบาลคนชั่วพวกนั้นเด็กๆ อยู่ในสภาวะหวาดกลัวและดูเหมือนขาดน้ำ
“ไอ้พวกชั่ว!” อันดาโกรธจนน้ำตาไหล
“เด็กๆ กำลังกลัว” แม่ทัพหยางเตือนสติเธอ หลังจากนั้นก็เดินไปฟันกุญแจขาด
“เด็กๆ ใจเย็นๆนะ พวกเรามาช่วย แม่ของพวกเ้าอยู่ข้างนอก เดี๋ยวค่อยๆ เดินออกมา” อันดาค่อยๆ ลำเลียงเด็กเดินออกมา มีเด็กผู้หญิงที่สะอื้นดูเหมือนพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย
“แม่จ๋า” เด็กผู้หญิงพูดจบก็ล้มลง อันดาเข้าไปรับตัวไว้ทัน เด็กน้อยตัวร้อนจี๋
“พวกเ้าค่อยๆ เดินตามไปไม่ต้องห่วงนาง” แม่ทัพหยางเข้ามาอุ้มเด็กน้อยที่ลมหายใจรวยริน
“เอานี่นะ” อันดารินน้ำออกจากขวดหยกสีเขียว เด็กที่ตัวซีดกลับเริ่มมีลมหายใจที่สม่ำเสมอแล้ว
“เราออกไปกันเถอะ” แม่ทัพหยางออกมา สิ่งที่เจอคือหยวนอิงและทหารที่แม่ทัพมีคำสั่งให้ตามมา
“มาได้เร็ว จับไอ้คนพวกนี้ไปเข้ากรง ถ้าโวยวายก็ฆ่าทิ้งเสีย” แม่ทัพหยางสั่ง
ส่วนเด็กๆ เมื่อออกมาพบเห็นแม่ที่นั่งเจ็บกันอยู่ก็วิ่งเข้าไปหาแม่ และเหล่าแม่ๆ ก็ลืมเจ็บโผไปหาลูกๆ ของพวกนาง ภาพที่อยู่เบื้องหน้านั้นช่างะเืใจ อันดายืนน้ำตาร่วง
“อย่างน้อยพวกเ้าก็ได้เจอแม่แล้วล่ะนะ” อันดาหันหลังให้ทุกคนพยายามเงยหน้าเพื่อไม่ให้น้ำตาร่วงลงมา
“พาพวกนางออกไปก่อน ลูกสาวเ้าเป็ไข้ให้ยาเบื้องต้นไปแล้วไม่ต้องห่วง หยวนอิงพาพวกนางไปพัก ที่นี่น่าจะยังมีอาหารออยู่ให้พวกพ่อครัวทำอาหารให้พวกเขา ทำอาหารดีๆ” แม่ทัพสั่งแล้วหันหลังตามอันดาไปเพื่อเป็สัญญาณให้ทุกคนออกไป
“เ้าใจอ่อนเกินไป นี่เป็เื่ที่มักจะเกิดขึ้นเมื่อมีคนชั่วครองอำนาจ เ้าก็ผ่านมาหลายที่ทำไมยังทำใจไม่ได้” แม่ทัพหยางยืนข้างหลังเธอ
813
