หลังจากตกลงกับซีห่าวเรียบร้อยแล้ว เย่ซวนก็เดินดูของต่างๆต่อ ขนาดของเมืองเทียนจินมีขนาดใหญ่มาก ทำให้มีพื้นที่ในการขายของมีมากเช่นกัน ถ้าแวะดูทุกร้านใช้เวลา 3-4 วันถึงจะดูครบ
ในที่สุดเย่ซวนก็เดินมาจนสุดถนนสายนี้ ระหว่างทางเย่ซวนเจอของที่เขาสนใจอยู่เยอะมากแต่ติดอยู่ตรงที่เขาไม่มีเงินเลย ทำให้เขาเดินผ่านไปเฉยๆ ถนนเส้นนี้เป็ส่วนหนึ่งของย่านการค้าเมืองเทียนจินเท่านั้น ยังเหลือตรงใจกลางที่เป็ที่ตั้งสนามประลองยุทธ และ ถนนอีกสามสาย ที่เขายังไม่ได้เดินดู และไม่คิดจะไปดูในตอนนี้ด้วย
'กลับไปหาพี่หยวนก่อนดีกว่า'
เย่ซวนเตรียมที่จะหันหลัง เพื่อที่จะเดินย้อนกลับไปทางเดิม แต่เมื่อหันหลังกลับ เขาก็ชนเข้ากับหญิงชราคนหนึ่งเข้า หญิงชราคนนั้นเกือบที่จะหงายหลัง แต่ยังดีที่เย่ซวนจับแขนของนางเอาไว้ได้ทัน
"ขอโทษด้วยๆ" เย่ซวนพูดซ้ำ ก่อนที่จะยกมือคารวะ
"ท่านาเ็ตรงไหนมั้ย" เย่ซวนมองสำรวจร่างกายของหญิงชรา
"ข้าไม่เป็อะไร" นางยิ้มให้เย่ซวน
ก่อนที่สายตาของนางจะมองไปที่พื้น เย่ซวนเลยมองก้มมองตาม เขาเห็นหมั่นโถวสองลูกตกอยู่ที่พื้น ซึ่งตอนนี้มันเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษดิน คงไม่สามารถนำมากินได้แล้ว
"ข้าขอโทษจริงๆท่านยาย"
"ไม่เป็อะไรๆ ข้าโชคไม่ดีเอง" นางยิ้มตอบเย่ซวน สายตาที่อบอุ่นของนางทำให้เย่ซวนยิ่งรู้สึกผิด
เมื่อเย่ซวนสังเกตหญิงชราตรงหน้าดีๆ นางใส่แค่เสื้อฝ้ายบางๆเท่านั้น กางเกงของนางมีรอยปะเต็มไปหมด แม้นางจะยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลา แต่ใบหน้าของนางบ่งบอกได้ว่า นางผ่านเื่ยากลำบากมาเยอะมาก
"เดี๋ยวข้าจะชดใช้ให้เอง" เย่ซวนรีบตอบ
แต่เขาลืมไปว่าเขาไม่มีเงินเลย
"ท่านยายรอข้าอยู่ที่นี่ก่อนนะ"
"เดี๋ยวข้ากลับมา"
เย่ซวนพูดจบไม่รอฟังคำตอบของหญิงชรา เขาก็รีบวิ่งกลับไปหาโม่หยวนทันที เย่ซวนเกือบที่จะใช้เหยียบจันทรา แต่นึกขึ้นได้ เฟิ่งจิวเคยเตือนเอาไว้ว่าเขาไม่ควรใช้วิชายุทธของตัวเองในเมืองแห่งนี้ถ้าไม่จำเป็
เมื่อหญิงชราเห็นเย่ซวนจากไป นางก็ส่ายหัวก่อนก้มลงไปเก็บหมั่นโถวบนพื้นขึ้นมาแล้วปัดเศษดินออก แม้ปากของนางยังคงยิ้มอยู่แต่สายตาของนางกลับดูเศร้าเป็อย่างมาก
ก่อนที่นางจะหันหลัง แล้วเดินจากไป ตอนแรกนางคิดจะรอเย่ซวน แต่นางกลัวว่าสามีและหลานที่บ้านของตนจะหิว นางเลยตัดสินใจไม่รอ
...
ด้านของเย่ซวนหลังจากมาถึงตรงแผงขายของ ของโม่หยวน เย่ซวนก็เล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้โม่หยวนฟังก่อนที่จะขอยืมเงิน เมื่อโม่หยวนได้ฟังเขาก็รีบหยิบเงินให้เย่ซวนทันที
เย่ซวนไม่รู้ว่าโม่หยวนให้เงินเขามาเท่าไหร่ เพราะเขารีบกลับไปหาหญิงชรา
เมื่อเย่ซวนกลับมาที่เดิมหญิงชราก็ไม่อยู่แถวนั้นแล้ว เขาเลยเดินเข้าไปถามพ่อค้าที่อยู่ใกล้ๆ เขาบอกว่าเห็นนางเดินตามถนนเส้นนี้ไปจากนั้นก็ไม่รู้แล้ว
เย่ซวนเลยเดินตามถนนไปเรื่อยๆแต่ก็ยังไม่เห็นนาง เมื่อเขานึกถึงสายตาของนางที่มองหมั่นโถวสองลูกนั้น ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่ดี เย่ซวนกลับมาตรงที่เดิมก่อนที่เขาจะเดินไล่หาทีละซอย
จนเวลามืดค่ำเขาก็เดินมาจนสุดของกำแพงเมืองแล้วแต่ก็ยังหาไม่เจอ แต่เมื่อเย่ซวนกำลังจะหันหลังกลับ เขาก็เจอกับหญิงชราคนนั้นอีกครั้ง นางเดินออกมาจากซอยเล็กๆข้างกำแพงเมือง
เย่ซวนกำลังจะเดินเข้าไปหานาง แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นเสื้อผ้าของของดูสกปรกมากกว่าที่เจอตอนที่เจอเขาซะอีก ที่แขนมีรอยแผลอยู่ 3-4 จุด สภาพของนางตอนนี้เหมือนโดนคนทำร้ายมา
"ท่านยาย" เย่ซวนรีบเดินเข้าไปหานาง
"ท่านเป็อะไรมั้ย" เขาถามด้วยความเป็ห่วง
เมื่อได้ยินเสียงของเย่ซวน จากใบหน้าที่เศร้าหมองของนาง นางก็ยิ้มตอบเย่ซวนทันที
"พ่อหนุ่มนี้เอง" นางยื้มตอบ เมื่อเย่ซวนเดินเข้ามาใกล้ เย่ซวนก็เห็นรอยฝ่ามือที่ใบหน้าของนาง
"ท่านโดนใครทำร้ายมา" คิ้วของเขาเริ่มขมวดเข้าหากัน
"ฮ่าๆ ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่โดนพวกขอทานแย่งหมั่นโถวไปเท่านั้นเอง" นางยังคงยิ้มตอบเย่ซวน
ระหว่างทางที่นางกำลังจะเดินกลับบ้านกลับถูกพวกกลุ่มขอทานเดินเข้ามาขวางเอาไว้ พวกมันพยายามที่จะแย่งชิงหมั่นโถวของนางแต่นางไม่ยอม พวกมันเลยลงมือทำร้ายนาง
"ท่านจะไปหาหมอมั้ย" เย่ซวนพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไรหรอกพ่อหนุ่ม"
"ข้าต้องรีบกลับบ้านไปดูสามีและหลานข้า"
"เดี๋ยวข้าไปส่งท่านเอง" เย่ซวนพูดขึ้น
"ได้" นางพยักหน้ารับ พร้อมกับเดินนำเย่ซวนไปที่บ้านของนาง
"นี้เงินค่าหมั่นโถวของท่าน" เย่ซวนยื่นเงินให้กับนาง
เมื่อหญิงชราเห็นจำนวนเงินนางก็ใ
"ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก" นางมองเงิน 1 ตำลึงเงินในมือเย่ซวน
"หมั่นโถวแค่สองลูกมันไม่ได้มีค่าขนาดนั้น" นางรีบปฏิเสธ
ขณะที่เย่ซวนกำลังจะพูดเพื่อให้นางยอมรับเงิน ก็ถูกขอทานกลุ่มหนึ่งขวางหน้า
"ถ้าเ้าไม่เอาข้าเอาเอง" ชายหัวหน้าขอทานพูด
"พวกเ้าได้หมั่นโถวไปแล้วยังจะเอาอะไรอีก" นางมองพวกขอทานตรงหน้า
"ยายแก่ฮุ่ย เ้าหุบปากของเ้าซะ"
"ไม่งั้นข้าจะตบปากเ้าอีก" ชายหัวหน้าขอทานพูด พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาทางด้านเย่ซวนกับหญิงชรา
"เ้าเอาเงินมาซะไม่งั้นอย่าหวังว่าจะรอดไปจากที่นี้ได้" ชายหัวหน้าขอทานชี้ไปทางเย่ซวน ก่อนที่เขาจะแบมือเพื่อให้เย่ซวนส่งเงินให้
"เ้าเป็คนตบท่านยาย ?" เย่ซวนถามขึ้น
"ใช่ข้าตบเอง ฮ่าๆ" ชายหัวหน้าขอทานทำสีหน้าภูมิใจ
"พวกเ้าเป็คนแย่งหมั่นโถวไปจากนางและรุมทำร้ายนาง ?" เย่ซวนมองขอทาน 5 คนตรงหน้า
"ฮ่าๆ พวกเ้าดูเ้านี้สิ" หัวหน้าขอทานหัวเราะ
"ใช่เป็พวกข้าเอง เ้าจะทำไม"
"งั้นเหรอ" เย่ซวนพยักหน้า ก่อนที่จะเดินตรงไปหาพวกขอทาน
"พวกเ้าอยู่ไปก็รังแต่จะทำร้ายคนอื่น" เย่ซวนพูดจบ
เขาก็ใช้เหยียบจันทรา ไปตรงหน้าของขอทานทั้ง 5 ทันที และใช้ออกด้วยวิชา ฝ่ามือพิษเย็นจันทรา ใส่หน้าอกของคนทั้ง 5 ก่อนที่พวกนั้นจะลงไปนอนกองที่พื้นทันที
'จากนี้ไปทุกคืนพวกเ้าจะเกิดอาการเ็ป'
'จันทราเต็มดวงเมื่อใด อาการเ็ปของพวกเ้าก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเป็เท่าตัว เย่ซวนคิดในใจ ก่อนที่เขาก็เดินไปจูงแขนของหญิงชราเดินผ่านพวกนี้ไปทันที
เย่ซวนทิ้งให้พวกขอทานทั้ง 5 นั้นนอนสลบไม่ได้สติอยู่แบบนั้น ถ้าโชคร้ายหากพวกนั้นตื่นมาตอนกลางคืน พวกมันจะรู้สึกถึงความเ็ปขั้นรุนแรง แต่ถ้าตื่นมาตอนเช้าก็ถือว่าพวกมันยังโชคดีไปอีก 1 วัน แต่เมื่อถึงเวลากลางคืน คือฝันร้ายของพวกมันทั้ง 5
เย่ซวนใช้เวลาชั่วพริบตา จนหญิงชรามองตามไม่ทันนางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่ดีๆพวกขอทานทั้ง 5 ก็ลงไปนอนกองกันอยู่ที่พื้นแล้ว
"ท่านยายบ้านของท่านอยู่อีกไกลมั้ย" เย่ซวนถามขึ้นเมื่อเดินมาได้สักพัก
"อีกไม่ไกลแล้ว" นางตอบเย่ซวนก่อนที่จะชี้ไปยังบ้านไม้เก่าๆที่อยู่ด้านหน้า
มันเป็บ้านไม้หลังเล็กๆที่พออยู่อาศัยได้ มีเพียง 1 ห้องนอนเท่านั้นสภาพของมันถูกลมพัดแรงๆก็น่าจะพังลงมาแล้ว บ้านหลังนี้ มีนาง ฮุ่ยหวง สามีของนาง มู่หยาง และ หลานสาวของนาง ฮุ่ยเหมย
...
จบไปอีกตอนแล้วนะครับ
ขอบคุณสำหรับการติดตามมากๆครับ
เดี๋ยวผมจะมาอธิบายค่าเงินให้ภายหลังนะครับผม
3K
