ค.ศ. 2049 เกาะทางใต้ของประเทศไทย
ฟุ่บบบบ.............................
แสงสว่างเป็เส้นสายจากท้องฟ้า พุ่งลงสู่พื้นดิน ณ พื้นทรายขาวสะอาดสุดสายตา ภายในลำแสงนั้นปรากฏบุคคลหนึ่ง ชายหนุ่มผมสั้นที่พบเห็นได้ทั่วไป ผิวสีแทนค่อนไปทางขาว จมูกคมเป็สัน ตาสองชั้นเรียวยาวเหมือนนก ริมฝีปากโค้งเข้ารูปกับโครงหน้าเป็เหลี่ยมมุมตามสไตล์หนุ่มยุโรป พร้อมกับเส้นผมสีดำประกายน้ำตาลอ่อน ที่ไม่ต้องบอกก็เดาได้ทันทีว่าไปย้อมมา
นี่ก็คือ ไรเซล ชัชชน แบร์นารด์ (Rizel Bernard) หนุ่มลูกครึ่งไทย - ฝรั่งเศส อายุ 23 ปี ผู้พึ่งก้าวผ่านประตูมิติกลับสู่โลกอันเป็บ้านเกิดของตัวเองได้อีกครั้ง
"อา" ไรเซลลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงคลื่นทะเล และสายลมอันแสนสงบ หมู่สกุณาขับขานบรรเลงเป็บทเพลงออเครสต้า สำหรับคนที่มองหาความสงบท่ามกลางธรรมชาตินี่คงเปรียบได้กับ์เลยทีเดียว
"หัวปวดตุบๆ ให้ตายเถอะ.... นี่เราหลับไปนานแค่ไหนกันวะเนี่ย" ตื่นขึ้นมาก็ด่ากราดตามสเต็ปชายปากหมา ผู้ไม่เคยเกรงใจใคร ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบท่ามกลางธรรมชาติให้หายวับไปกับตา
"ทำไมความทรงจำมันเลือนลางแบบนี้!! เ้ามนุษย์เขียวนั่น ไหนมันบอกว่าความจำจะยังอยู่ครบถ้วนตามสัญญาไง แล้วทำไมจำอะไรไม่ได้ซักอย่างวะ คอยดูเถอะไอ้หัวขวด ถ้าตรูหายมึนหัวแล้วความจำยังไม่กลับมาละก็ พ่อจะกลับไปเผาคอลเลคชั่นไม้เท้าสุดรักและบ้านของเอ็งให้วอดเลยคอยดู๊ววววว............" บ่นอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็หันมองรอบกาย เบื้องหน้าเป็ทะเลไกลสุดลูกหูลูกตา เื้ัอุดมสมบูรณ์ไปด้วยหมู่มวลแมกไม้และบรรดาสรรพสัตว์ที่จ้องมองด้วยความงงงวย
"อาาา....... นี่มันช่างสงบร่มรื่นและบรรยากาศดีเสียนี่กะไร นี่ประเทศไทยมีที่แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย" หน้ามือเป็หลังมือ ไรเซลชื่นชมธรรมชาติประหนึ่งคำสบถที่ผ่านมาสลายกลายเป็ลมตดที่ลอยไปตามคลื่นทะเล
"เฮ้ออ..... สงสัยคงต้องเดินเล่นยืดเส้นยืดสายซักหน่อย ร่างกายจะได้หายปวดเมื่อยซักที ป่าแถวนี้เองก็รกทึบ คงไม่ใช่ว่าจะต้องมาติดแหงกท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรคนเดียวนี่หรอกนะ" ไรเซลยืนขึ้นด้วยท่าทางี้เีก่อนจะเดินเข้าไปในป่าด้วยท่าทางคาดหวัง
"เวลาที่นั่นผ่านไปหลายสิบปี ไม่รู้ที่นี่จะยังเป็เวลาเดิมเหมือนที่ไอ้หัวล้านนั่นบอกรึเปล่า ถ้าเจอคนไว ๆ ก็ดีสินะ" ลึกเข้าไปด้านในประกอบไปด้วยพรรณไม้หลายชนิดและสัตว์ป่าตัวน้อยอย่างอุดมสมบูรณ์ สองชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดก็พบแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านต้นไม้หนาทึบ
"ฮ่า ๆ ๆๆๆ .... ผ่านป่ามาไวขนาดนี้ นี่เราก็ไม่ได้ถูกส่งมาที่แปลก ๆ สินะ.... หุหุหุ" ไรเซลหัวเราะร่าด้วยอารมณ์ชื่นมื่นเสมือนกับว่าเดินเล่นอยู่ดีๆ ก็เจอแบงค์พันตกอยู่ตรงหน้าก็ไม่ปาน "แล้วนี่มันแถวไหนกันหว่า ติดทะเลแบบนี้คิดว่าน่าจะอยู่แถวอ่าวไทยรึเปล่าวะ" เดินผ่านทิวป่าตรงหน้าก็พบกับสายลมแสนสดชื่นและเสียงคลื่นซัดสาด
"อา....... สดชื่นจริง ๆ ลมอ่อน ๆ หอบพัดกลิ่นน้ำทะเลอันสดชื่น และเสียงนกนางนวลร้องกา กา นี่เราโผล่มาแถวหาดที่ไหนซักที่สินะ...
.
.
หืม...... เดี๋ยวก่อนมันมีที่ไหนกันวะที่จะผ่านป่าทึบแล้วมาเจอทะเลเนี่ย นี่มันแปลกชัด ๆ" พูดจบไรเซลก็เดินเร่งสปีดกลับเข้าป่าชนิดที่ว่าไม่เหลือเค้าลางชมธรรมชาติเมื่อตะกี้ซักนิด
"ฟู่ววว... เมื่อกี้เราคงเหม่อไปหน่อยสินะ ถึงได้หลงป่าจนกลับไปทางเดิมซะได้ ทีนี้ต้องตั้งใจซักหน่อย ไม่งั้นละก็ได้เสียเวลาอยู่นี่ทั้งวันแน่" เดินอย่างตั้งใจ ในที่สุดก็ผ่านผืนป่าเขียวชะอุ่มได้อีกครั้ง
"เอาละเหวย.. รอบนี้ไม่พลาดแน่นอน เดินผ่านข้างหน้านี่ก็พ้นป่าแล้ว... สวัสดีชาวโลก... หนูกลับมาแย้วววววว!!!" ไรเซลวิ่งผ่านพุ่มไม้ตรงหน้า พร้อมอ้าแขนเต็มที่เพื่อกอดรับอิสรภาพที่รอคอยมาแสนนาน...... ทว่า เบื้องหน้ากลับมีเพียงสายลมและแสงแดด เสียงคลื่นหวิว ๆ ประกอบกับเสียงนกร้องอันเสนาะหู
"เชี่ย!!!!!!"
"นี่มันเื่บ้าอะไรกันวะเนี่ย ตูมันใจอย่างหนักเลยว่ารอบนี้ไม่ได้หลงแน่นอน และไอ้หาดทรายแสนงามนี่มันอะไรวะ" บ่น บ่นๆ และบ่นอีกครั้ง ไรเซลทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่จะตัดสินใจอีกครั้ง
"ช่างเถอะๆ ผู้ชายอารมณ์ดีแบบเราต้องไม่มาหัวเสียกับเื่ขี้หมู ขี้หมาแบบนี้ เอาเป็ว่ารอบนี้เดินเล่นเลาะหาดทรายสีขาวนี่ละกัน" ไรเซลปล่อยอารมณ์หงุดหงิดก่อนเดินลัดเลาะไปตามชายหาด จากเช้าเปลี่ยนเป็สาย จากสายเปลี่ยนเป็บ่าย ด้วยเสบียงผลไม้ที่เข้าไปเด็ดเป็ครั้งคราว ไรเซลเดินทางอย่างต่อเนื่องมาได้ 6 ชั่วโมงแล้ว ทางข้างหน้ายังคงเป็หาดทรายเหมือนดังเก่า
"เฮ้อออ... นี่มันจะยาวไปถึงไหนวะเนี่ย เราเองก็มั่นใจเื่เดินทางอยู่หรอกนะ แต่นี่มันก็น่าจะผ่านมาได้ 20 กว่ากิโลแล้ว ไม่ใช่ว่าจะต้องเจออะไรอย่างอื่นนอกจากหาดทรายบ้า ๆ นี้แล้วเหรอวะ" ความอดทนอันน้อยนิด ในที่สุดก็เริ่มขาดผึง ไรเซลเริ่มเดินจ้ำอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้บ้าตัวเขียวเอ้ย ไอ้หัวล้าน เอ็งนะเอ็ง บังอาจเอาท่านพ่อเอ็งคนนี้มาส่งในที่แปลก ๆ ซะได้ เดี๋ยวคอยดูเถอะ ถ้าพ่อคนนี้ได้เจอเอ็งละก็ พ่อจะตบหัวล้าน ๆ นั่น ประทับรอยฝ่ามืองามสง่าไว้กลางกระหม่อมเอ็งเลยคอยดู ..........
.
.
.
.
...... หืมมมม.. ความจำเราเริ่มกลับมาแล้วนี่หว่า คิด ๆ ดู น่าจะกลับมาได้ 40 เปอร์เซ็นแล้วมั้งเนี่ย นี่ก็แสดงว่ามันจะค่อย ๆ คืนมาสินะ ชิส์.. รอดตัวไปนะเอ็ง" ไรเซลยังคงเดินต่อเนื่องจนถึงพลบค่ำ "บ้าเอ้ย!! นี่มันไม่มีย่างอื่นนอกจากทรายเลยรึไงวะ อ๊ากกกกก !! ข้าเกลียดทราย!! ....
...
.....
...... นั่นมัน... ทำไมไอ้นั่นมันดูคุ้น ๆ วะ" ไรเซลเดินดุ่ม ๆ มาข้างหน้าก่อนจะถึงโขดหินน้อย ๆ อันล้านเลี่ยน "อืมมมม.... รอยคล้ำ ๆ ได้รูปนั่น ริ้วอันเป็เอกลักษณ์นั่น ทำไมมั่นช่างเหมือนรอยเกิบนิกกี้ แอร์ ของก๊อปเกรดพรีเมี่ยมลิมิเต็ดอิดิชั่น ที่เราใส่ตอนนี้จังเลยวะ" ไรเซลเพ่งพิเคราะห์ร่องรอยอันคุ้นเคยก่อนที่จะหันมองรอบข้างเป็ครั้งแรก... คุ้นตา นี่มันช่างคุ้นตาจริง ๆ รอบ ๆ นี้มันช่างคุ้นตาจริง ๆ หรือจะเป็พลังแฝงสินะ พลังที่ทำให้เราคุ้นเคยสถานที่รอบตัวได้ไวขึ้น รอยเด็ดบนกิ่งไม้ รอยประทับสีเหลืองอันแห้งกรังนั่น ยิ่งนึกดูก็ยิ่งคุ้นเคย
"ก็บ้าแล้วววว!! นี่มันเดินวนเป็วง หายนะแล้วโว้ย ลงอีหรอบนี้ นี่ตูมาติดเกาะแน่นอนพันล้านเปอร์เซ็นแล้วโว้ยยยย......................... แม่มม....."
.
.
.
.
.
"ไอ้ล้านเชี่ยเอ้ยยยยยยยยย!!!!!!"
9K
![[จบ] ยอดหมอพลิกแผ่นดิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712286654_96103049.webp)
