ตอนที่ 1 สวย รวย โสด...และบทลงโทษจาก์
"เฌอลิลิน! ยัยคุณหนูขี้เซา ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ"
แรงเขย่าที่หัวไหล่ทำให้ฉันที่กำลังสัปหงกคาโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะบริหารต้องสะดุ้งสุดตัว จนหน้าผากเกือบจะโขกกับกองชีทเลคเชอร์ที่วางระเกะระกะ ฉันค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองค้อนเ้าของเสียงอย่างหงุดหงิดพลางจัดทรงผมหน้าม้าที่แตกกระจายให้เข้าที่
ภาพแรกที่เห็นจนชินตาแต่ก็ไม่เคยชินใจสักที คือใบหน้าหล่อละมุนระดับทำลายล้างของ 'ซันนี่' เพื่อนสนิทที่พระเ้าตั้งใจปั้นมาเพื่อหลอมละลายผู้หญิงทั้งโลก แต่ดันใส่ซอฟต์แวร์ผิดประเภทมาให้ซะงั้น! เขาอยู่ในชุดนักศึกษาเชิ้ตขาวสะอาดกริบ พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นลำแขนขาวสะอาดที่ฉันเคยแอบมองแล้วถอนหายใจทิ้งเป็ร้อยรอบ
"งื้อออ ซันนี่อ่า...ขออีกห้านาทีไม่ได้เหรอ เมื่อคืนเฌอปั่นซีรีส์ดึกไปหน่อยง่ะ" ฉันทำเสียงอ้อนเลเวลสิบ พลางทำตาปริบๆ ใส่คนตรงหน้า หวังว่าความสวยระดับดาวมหาลัยจะช่วยให้เขาใจอ่อน
"ไม่ได้! ตื่นมาดริ๊งก์กาแฟเดี๋ยวนี้เลย ยัยเด็กดื้อ" ซันนี่ไม่หลงกล เขาพูดพลางยื่นแก้วลาเต้ไม่หวานเ้าประจำมาจ่อที่ปาก "ถ้าเข้าเรียนสายแล้วโดนเช็กชื่อขาด อย่ามานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งให้ฉันปลอบนะ เฌอก็รู้ว่าอาจารย์สมศรีแกดุอย่างกับอะไรดี"
"ชิ! บ่นเป็พ่อคนที่สองเลยนะยะ" ฉันรับแก้วกาแฟมาดูดดังซวบ "ขอบใจนะซัน แกนี่มันนางฟ้าในร่างเทพบุตรชัดๆ! ถ้าแกไม่บอกว่าเป็เกย์นะ ฉันจะจับแกทำผัว... เอ๊ย! ทำแฟนั้แ่วันแรกที่เจอแล้วเนี่ย!"
ซันนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่สวยคมนั่นวูบไหวเหมือนมีพายุเล็กๆ อยู่ข้างใน ก่อนจะเปลี่ยนเป็ยิ้มอ่อนโยนตามสไตล์ "เพ้อเจ้ออีกแล้วนะเฌอ รีบกินแล้วรีบไปเรียนเถอะ เดี๋ยวฉันไปจองที่นั่งให้"
เหอะ! ดูสิคะทุกคน...ผู้ชายที่สุภาพ อ่อนโยน ใจดี และดูแลฉันดีชนิดที่ว่าแทบจะอุ้มไปเรียนได้คงทำไปแล้ว แต่เขากลับชอบผู้ชายด้วยกัน! (น้ำตาจิไหล)
ถ้าจะถามว่าชีวิตของฉัน 'เฌอลิลิน' มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ก็ไม่หรอกค่ะ ฉันน่ะสวย รวย (มากกก เพราะคุณพ่อเป็เ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้แหละ) แถมยังครองตำแหน่งดาวมหาลัยมาตอนปี 1 ใครๆ ก็คิดว่าฉันต้องมีผู้ชายรุมล้อมเป็กองทัพ ซึ่งมันก็จริง...แต่ผู้ชายเ่าั้มีแต่พวก 'ห่ามๆ' หรือไม่ก็พวก 'หื่นกาม' ที่หวังผลประโยชน์กันทั้งนั้น
ภาพจำของผู้ชายในหัวฉันมันติดลบมาั้แ่จำความได้ รุ่นพี่หน้าม่อที่ชอบข่มเหงผู้หญิง รุ่นน้องนิสัยนักเลงที่ชอบใช้กำลัง หรือแม้แต่ญาติฝั่งพ่อที่แสนจะเลวร้าย จนฉันตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่า 'ถ้าหาผู้ชายดีๆ ไม่ได้ ชาตินี้ฉันขออยู่บนกองเงินกองทองคนเดียวดีกว่า!'
จนกระทั่งตอนที่เรียนอยู่ปี 1 ฉันดันไปประกาศกร้าวกลางมหาลัยด้วยความรำคาญรุ่นพี่กากๆ ที่มาตามจีบว่า...
"ถ้าต้องคบกับ ‘ชายแท้’ แบบพวกพี่เฌอไปแต่งงานกับควายดีกว่า!" ยังไม่จบเพียงเท่านั้นนนน ฉันยังะโลั่นไปอีกว่า “ ฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย ฉันชอบเกย์!”
และนั่นแหละค่ะ บทลงโทษจาก์ (หรือความซวยก็ไม่รู้) หลังจากฉันปะทะคารมกับรุ่นพี่และสาดคำด่าเ่าั้จบ ซันนี่ หนุ่มสุดฮอตที่เพิ่งได้ตำแหน่ง ‘เดือนมหาลัย’ พร้อมกับตำแหน่งดาวของฉันมาหมาดๆ ก็เดินเข้ามาหาฉันที่ม้านั่งหินอ่อน แล้วกระซิบว่า...
"ผมก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงน่ะ ผมขอเป็เพื่อนกับเฌอได้ไหม?"
จำได้ว่าเค้าพูดอะไรทำนองนั้น แต่วินาทีนั้นหัวใจฉันเหมือนโดนสิบล้อทับ มันทั้งโล่งใจที่ได้เจอผู้ชายดีๆ และใจสลายไปพร้อมกันที่เขา 'กินกันเอง' แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อฉันลั่นวาจาไปแล้ว ฉันเลยยอมให้ซันนี่เข้ามาอยู่ใน Safe Zone ในฐานะ 'เพื่อนสนิท (สาว) ' ั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา
"เฌอ...เฌอลิลิน! เหม่ออะไรเนี่ย กาแฟจะหกใส่เสื้อแล้วนะ!" เสียงซันนี่ดึงสติฉันกลับมา
"อุ๊ย! แย่แล้วววว" ฉันรีบประคองแก้ว "ซันนี่อ่า...ทำไมแกต้องหล่อขนาดนี้ด้วยนะ ฉันละนอยด์จริงๆ ที่แกไม่ชอบชะนีอย่างฉันเนี่ย"
ฉันบ่นอุบอิบพลางมองตามแผ่นหลังกว้างของซันนี่ที่เดินนำไปทางตึกเรียน เขาเดินหลังตรง สง่าผ่าเผย ลมพัดผมของเขาปลิวไหวนิดๆ จนเหมือนฉากในซีรีส์เกาหลี
"พูดอะไรนะเฌอ?" เขาหันกลับมาเลิกคิ้วถาม
"ปะ...เปล่า! บอกว่าวันนี้แดดร้อนเนอะ ร้อนจนอยากจะวีน!" ฉันรีบเดินตามไปติดๆ พยายามสลัดความคิดบ้าๆ ที่อยากจะะโกอดแผ่นหลังกว้างนั่นใจจะขาด
รู้ทั้งรู้ว่ารักเขามันไม่มีทางเป็ไปได้ แต่ใจเ้ากรรมมันดันไม่รักดี ทุกครั้งที่เขาดูแล ทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ หรือทุกครั้งที่เขาทำตัวแสนดีกว่าผู้ชายคนไหนในโลก ใจฉันมันก็สั่นเป็เ้าเข้าทุกที
นี่มันคือคำนิยามของคำว่า 'อกเกือบหัก' ของจริงเลยล่ะ แอบรักเพื่อนสนิทที่คิดว่าเป็เกย์...มันจะมีอะไรน่าเศร้าไปกว่านี้อีกไหมนะ?
"เดินเร็วๆ สิเฌอ มัวแต่เดินบิดเป็นางเอกมิวสิควิดีโออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวเช็กชื่อไม่ทันจริงๆ นะ" ซันนี่หันมากวักมือเรียกพลางหัวเราะร่วน
"เออรู้แล้วน่า! เดินตามอยู่นี่ไงไอ้คุณชายซันนี่!" ฉันะโตอบพลางวิ่งเหยาะๆ ไปหาเขา ภายใต้รอยยิ้มแสนดีนั่น ฉันเหมือนจะเห็นซันนี่กำลังแอบขำกับท่าทางกระฟัดกระเฟียดของฉันอยู่ หน็อย! ไอ้เกย์หล่อเอ้ย
ชีวิตในมหาลัยปี 2 ของฉันมันมีแต่ความสับสนและวุ่นวายแบบนี้แหละค่ะ แต่ที่แน่ๆ คือฉันไม่มีทางยอมให้ใครมาทำร้ายหรือมาวุ่นวายกับ 'เพื่อนสาว' สุดหล่อของฉันคนนี้เด็ดขาด! แต่ใครจะไปรู้ว่าความลับที่ฉันแอบรักเขา ที่เหมือนกับสลักะเิเวลา...มันจะปะทุออกมาตอนไหนกัน!