ตอนที่ 16 แล้วค่อยเจอกันนะ 2
ร้านกาแฟที่สนามบินจังหวัดเชียงใหม่
ประตูแก้วบานใสเปิดออกพร้อมกับเสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้นผู้จัดการร้านวางมือจากเอกสารตรงหน้าทันทีเมื่อเห็นว่าผู้ที่เดินเข้าร้านมาคือคุณนันทิศกับคุณนวลหงส์ผู้จัดการร้านและพนักงานที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันยกมือไหว้
“ไม่เป็ไรจ้ะทำงานกันต่อเถอะ” คุณนันทิศกล่าวทักทายอย่างอบอุ่นพร้อมกับเหลียวมองดูรอบ ๆร้านด้วยความพอใจกับการตกแต่งจากฝีมือหลานสาวแต่เมื่อมองหารินอารีไม่พบก็เลยแปลกใจนิดหนึ่ง “แล้วยายรินไปไหนละ”
“ออกไปกับแฟนั้แ่เช้าแล้วค่ะ”
“...”คุณนันทิศนิ่งอึ้งพร้อมกับหันไปมองน้องสาวที่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของผู้จัดการร้านพร้อมๆ กัน “เหรอ... เออเดี๋ยวขอกาแฟสองแก้วที่ด้านนอกนะ”
“ได้ค่ะคุณนันทิศ”
คุณนันทิศกับคุณนวลหงส์เดินออกจากร้านไปที่โต๊ะด้านนอกทันทีเมื่อได้ที่นั่งเรียบร้อยก็รีบปรึกษากันเกี่ยวกับเื่ของรินอารี
“พี่ค่ะหรือว่ายายรินจะจดจำเื่ทั้งหมดได้แล้ว” สีหน้าคุณนวลหงส์บ่งบอกถึงความกังวลใจ
“แต่พี่ว่าไม่นะถ้าแกจำได้อย่างแรกที่จะทำคือกลับไปที่ไร่และไปที่เรือนแก้วของแกเพราะที่นั่นเป็ที่ที่แกรักมาก”
“แล้วใครกันแน่ที่ไปกับยายรินหรือว่าจะเป็ตาภัทร”
“คงไม่ใช่ตาภัทรหรอกเพราะทางนั้นเห็นบอกว่าอีกสองวันถึงจะกลับ”
“แล้วพี่คิดว่าเป็ใครคะเพราะน้องก็ไม่เห็นยายรินบอกสักครั้งเลยว่าแกมีแฟนแล้ว”
“ไม่รู้เหมือนกันเื่มันชักจะเริ่มยุ่งๆ เข้าแล้วละสิ” คุณนันทิศถอนหายใจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“เดี๋ยวพี่จะลองถามบุญเรือมกับนกแกดูแต่แน่ใจนะว่ายายรินยังไม่มีแฟนก่อนที่แกจะจำอะไรไม่ได้”
“น้องแน่ใจค่ะเพราะแกไม่เคยเล่าเื่ผู้ชายหรือบอกว่ามีแฟนกับน้องเลย”
“...”คุณนันทิศนิ่งครู่หนึ่ง “แล้วคิดว่ายายรินเป็เด็กที่ดื้อหรือเปล่า”
“...”คุณนวลหงส์นิ่งเงียบ...
ไร่องุ่นเทพธาวัลย์
“แกแน่ใจนะ”น้ำเสียงคุณฐิติวัสส์เคร่งขรึม“งั้นจับตาดูไว้อย่าให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียวเลยนะเดี๋ยวฉันจะเข้าไป”
“ครับนาย”
“มีอะไรเหรอคะ”คุณธาวัลย์สังเกตเห็นสีหน้าสามีที่เริ่มผิดปกติหลังจากรับสายโทรศัพท์เมื่อครู่
“ตาหนู”
“ตาหนูเป็อะไรเหรอคะคุณ”
“เปล่าหรอกแต่ผมว่าเราต้องมีเื่ให้ได้เผชิญหน้ากับพวกไร่ส้มนั่นอีกแล้วล่ะ”
“มีอะไรอีกละค่ะคราวนี้”สีหน้าของคุณธาวัลย์เริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินสามีเอ่ยถึงคนที่ไร่ส้ม
“เอาไว้ผมจะเล่าให้ฟังระหว่างทางที่เราไปรับตาหนูกลับก็แล้วกัน”...
ห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง
ทันทีที่รินอารีวางจานคะน้าหมูกรอบสองจานลงบนโต๊ะน้ำฟ้าก็ตักเอาผักจากจานของหล่อนใส่จานของตัวเองจนหมดและตักเอาเนื้อหมูกรอบใส่ไว้ในจานของหล่อนทำให้รินอารียิ้มแก้มปริ
“ทำแบบนี้บ่อยๆรินก็รักตายเลยสิ” ยิ้ม “นี่ถ้าน้ำมีน้องสาวรินเชื่อว่าคงต้องรักพี่ชายมากแน่ ๆเลยล่ะ”
“...” น้ำฟ้านิ่งครู่หนึ่งเหมือนกำลังจะหลุดปากพูดอะไรออกมาแต่ก็หยุดมันเอาไว้ได้ก่อนจะพูดหยอกล้อรินอารี“ให้รางวัลไง”
“รางวัล”รินอารีตีสีหน้างง
“ใช่จากวันที่แย่สุด ๆ ของน้ำฟ้ารินอารีทำให้มันเป็วันที่ดีที่สุดได้ ขอบใจนะ” ยิ้ม
“ไม่เอา”รินอารียิ้ม “อย่ามาหวานตอนนี้สิ คนเต็มห้าง อายเขานะ”
“แล้วชอบหรือเปล่าละ”
“รัก”รินอารีพูดออกเสียงกระซิบ
น้ำฟ้าอมยิ้มแล้วหันมองไปทางอื่นพร้อมกับตักข้าวคำแรกรินอารีเองก็ยิ้มอย่างอาย ๆกับคำพูดของตัวเองเมื่อครู่หล่อนแก้ความเขินอายด้วยการตักข้าวคำแรกเหมือนกับน้ำฟ้า
“หิวน้ำ”ทานข้าวไปได้สองคำรินอารีก็พูดขึ้นพร้อมกับยิ้ม ๆ“ว่าแล้วเชียวต้องลืมอะไรสักอย่าง”
“เขาก็ลืมเหมือนกัน”
“จะให้รินเป็คนไปซื้อเหรอคะ”รินอารีทำตาใสแป๋ว “เขาเป็ผู้หญิงนะ”
“...”น้ำฟ้าอมยิ้ม “ครับ งั้นเ้าหญิงรินอารีรอแป๊บหนึ่งนะครับ”
น้ำฟ้าลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินได้สองเก้าแต่ถูกรินอารีจับชายเสื้อเอาไว้ทำให้เขาหยุดเดินแล้วหันมองดูหล่อนด้วยความสงสัย
“อะไร”
“พี่ฟ้าคะ”ทำตาใส ๆ ซึ้ง ๆ “พี่ชายอย่าไปนานนะคะ เขาคิดถึง”
“นี่รินอารีจะทำให้รักเข้าไปอีกถึงไหน เท่าที่มีน้ำก็รักไปหมดแล้วนะ” ยิ้ม
เจอคำพูดเมื่อครู่ของน้ำฟ้ารินอารีได้แต่ก้มหน้ามองดูจานข้าวปล่อยชายเสื้อน้ำฟ้าพร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเอง
“ว่าแต่เขาตัวเองก็ทำปากหวานเหมือนกันแหละ”...
รินอารีก้มหน้าก้มตาทานอาหารของตัวเองพร้อมกับแอบตักเอาเนื้อหมูที่จานข้าวของน้ำฟ้าแล้วยิ้มอย่างอารมณ์ดีแต่หล่อนก็ต้องสะดุ้งใเมื่อมีใครมายืนอยู่ข้าง ๆ
“อ้าวมาเร็วจัง” รินอารีพูดพร้อมเหลียวมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆตอนแรกหล่อนคิดว่าเป็น้ำฟ้าที่แอบมาจับผิด
“ริน...”
“ป้าลุง...แม่”
“รินมาทำอะไรที่นี่เหรอ” คุณนันทิศแสร้งถาม
“อ้อ...คือ รินมาทานข้าวกับเพื่อนค่ะ” รินอารีตอบแบบอึกอัก
“แล้วเพื่อนไปไหนล่ะ”
“ปะไปซื้อน้ำค่ะ” รินอารียิ้มแหย ๆ “แล้วป้าลุงกับคุณแม่มาทำอะไรเหรอคะ”
“มาทำธุระจ๊ะ”คุณนวลหงส์ตอบยิ้มอย่างรู้ทันบุตรสาว “ให้แม่นั่งด้วยได้ไหม”
“ได้สิคะเดี๋ยวเพื่อนรินเขาก็มาแล้ว”
บรรยากาศที่โต๊ะอาหารของรินอารีเริ่มเงียบหล่อนไม่กล้าบอกกับมารดาและป้าลุงของหล่อนว่าเพื่อนที่มาด้วยเป็ผู้ชายแถมยังตกลงคบกันได้ไม่ถึงอาทิตย์แม้ใจจริงอยากจะบอกว่าน้ำฟ้าเป็เหมือนคนที่รู้สึกว่ารู้จักกันมานานหรืออีกใจหล่อนอยากจะโกหกไปเลยว่าน้ำฟ้าคือเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันที่เกาหลี แต่ท้ายสุดหล่อนก็ได้แต่นิ่งเงียบ
คุณนันทิศอยากจะถามบุตรสาวไปตรงๆ ว่ามากับแฟนหรือเปล่า แต่ก็ยังสงวนท่าทีดูว่าเื่มันเป็ยังไงมายังไง
“สวัสดีครับ”ทันทีที่มาถึงน้ำฟ้ายืนถือขวดน้ำ เขาไม่ได้ยกมือไหว้เพียงแต่กล่าวสวัสดีเพราะมือสองข้างถือขวดน้ำกับแก้ว
“นี่ไงคะน้ำฟ้าเพื่อนของริน” รินอารีรีบออกตัวก่อน “น้ำนี่ลุงกับแม่ของริน”
“สวัสดีครับ”น้ำฟ้ารีบวางขวดกับแก้วแล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
“จ๊ะสวัสดีจ้ะ” คุณนันทิศรับไหว้ด้วยรอยยิ้ม
“จ๊ะ”คุณนวลหงส์รับไหว้ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเมื่อเห็นท่าทีที่สุภาพของน้ำฟ้า“นั่งก่อนสิ”
“ครับ”
น้ำฟ้าเลื่อนเก้าอี้กำลังจะนั่งแต่แล้วต้องหยุดชะงักเสียก่อนเมื่อมีชายหนุ่มแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำสองคนเดินตรงเข้ามาหา
“คุณหนูครับคุณท่านให้มาเรียกครับบอกว่ามีเื่ด่วนมากครับที่โรงพยาบาล”
“...” น้ำฟ้านิ่งเงียบแสดงสีหน้าเคร่งเครียดทันทีเขาหันไปสบตารินอารี “รินเดี๋ยวน้ำต้องไปก่อนนะ พอดีมีเื่ด่วนผมขอตัวก่อนนะครับ” ประโยคสุดท้ายน้ำฟ้ากล่าวลาคุณนวลหงส์กับคุณนันทิศด้วยท่าทีที่สุภาพ
“จ๊ะไม่เป็ไรจ้ะ” คุณนวลหงส์กับคุณนันทิศตอบรับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“รินน้ำไปก่อนนะ”
“อือ...แล้วค่อยเจอกันนะ” ยิ้ม
“อือ...แล้วค่อยเจอกัน”...
2K
