"หมอเย่สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีค่ะ"
"หมอวันนี้หมอเย่มาเช้าจังเลยนะคะ"
"มีเคสด่วนหรอคะหมอเย่"
"ไม่มีหรอกครับหมอเย่ของพวกเราไม่ได้มาเช้าหรอกแต่เมื่อคืนหมอเย่นอนที่โรงพยาบาลต่างหาก"
"อ้าวอีกแล้วหรอคะหมอเย่ ไม่กลับบ้านเลยหรอ"
"อ๋อพอดีทำวิจัยดึกไปหน่อยค่ะพี่ซินฟาง"
"ค่ะหมอเย่ต้องพักผ่อนบ้างนะคะ"
"ค่ะ พี่ซินฟางขอตัวก่อนนะคะมีตรวจคนไข้ต่อค่ะ"
ฉันชื่อเย่หลินหลินเป็หมอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลชื่อดังในประเทศ ฉันอายุ37 ปี ฉันเรียนจบหมอั้แ่อายุ 20 ปีฉันใช้เวลาในการรักษาคนไข้มาเกือบจะครึ่งชีวิตของฉัน ฉันไม่เคยมีแฟนเลยสักสักคนตลอด่อายุ17 ปีที่ผ่านมา หลังจากที่ฉันเรียนจบฉันก็ได้มาประจำที่โรงพยาบาลทันทีเนื่องจากฉันเก่งมากฉันเรียนปริญญาตอนอายุ 15 ปีและเรียนจบปริญญาตอนอายุ 20 ปีเท่านั้นเอง และเรียนปริญญาโทไปด้วยและ จากนั้นมาฉันใช้ชีวิตไปกับการวิจัยเพื่อผลิตยาที่ใช้ในการรักษาโรคมากมายและการรักษาคนไข้อย่างบ้าคลั่ง จนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนจะมีคนชอบบอกฉันเสมอว่าให้ฉันหาความสุขให้ตัวเองบ้าง ทำงานหนักไปก็ไม่ดีหรอกแต่สำหรับฉันความสุขของฉันคือการทำงาน ฉันเป็หมอที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ทั้งฝีมือในการรักษาที่เทพถึงขั้นที่เรียกว่าหมอมือ์เพราะคนไข้ของฉันแทบจะทุกคนที่ฉันรักษาจะรอดชีวิตทุกรายและฉันยังมีการวิจัยผลิตยาใช้รักษาโรคต่างๆอีกมากมายหลายชนิดทั้งยาเด็กยาผู้ใหญ่ ชีวิตฉันตอนนี้มันครบแทบทุกอย่างมีเงินทอง มีบ้านมีคนคอนโดหรูใจกลางเมืองมีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีหน้าตาที่สวยแต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันขาดคือความรักฉันขาดความรักมาั้แ่เด็กเนื่องจากตัวฉันเองถูกพ่อแม่เอามาทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ทำให้ฉันไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่ฉันโตขึ้นมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่ฉันเป็คนที่เรียนเก่งมากจนทำให้ฉันได้รับทุนเรียนฟรี จนจบปริญญาตรี พอเรียนจบก็ทำงานเลยไม่มีเวลาให้กับตัวเองไม่มีคนรักเหมือนคนอื่นเขาอายุก็ 37 แล้วไม่เคยมีคนรักแต่ฉันก็มีความฝันอยากจะแต่งงานเหมือนผู้หญิงคนอื่นเขาบ้าง แต่ดูจากฉันตอนนี้แล้วมันคงยาก เนื่องด้วยฉันก็อายุมากแล้วชีวิตวัยรุ่นของฉันหมดไปกับการเรียนและการรักษาค้นคว้าวิจัย
"สวัสดีค่ะเป็ยังไงบ้างคะ"
"อาการวันนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ"
ฟางซือซือ พยาบาลผู้ช่วยของเย่หลินหลิน
"ั้แ่ที่คุณหมอเย่ ผ่าตัดให้ก็ดีขึ้นมากแล้วล่ะค่ะ"
"งั้นหมอขอดูแผลหน่อยนะคะซือซือเปิดแผลเลย แผลแห้งเร็วดีนะคะ เดี๋ยวให้พยาบาลล้างแผลให้ก่อนนะคะ หมอขอตัวไปตรวจคนอื่นก่อนนะคะ"
"ขอบคุณค่ะสวัสดีดีค่ะหมอเย่"
"สวัสดีค่ะคุณยายเป็ยังไงบ้างคะวันนี้"
"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ตอนนี้คุณยายอยากออกจากโรงพยาบาลมากเลยค่ะ ยายคิดถึงลูกคิดถึงหลาน"
"ฮ่าๆๆ ถ้าคุณยายอยากออกก็ต้องรักษาตัวให้หายดีก่อนนะคะคุณยาย ซือซืออีก 2 วันให้คุณยายเริ่มทำกายภาพได้เลยนะเพราะแผลคุณยายหายดีแล้ว"
"ค่ะคุณหมอ"
"คุณยายคะหมอขอตัวก่อนนะคะ อดทนอีกหน่อยนะคะเดี๋ยวก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลไปอยู่กับลูกกับหลานแล้วนะคะ"
"ขอบคุณค่ะคุณหมอ"
หลังจากที่ฉันตรวจคนไข้เสร็จฉันก็ขึ้นไปที่ห้องวิจัยต่อฉันมีเคสคนไข้ในมือมากกว่า 50 เคสแต่จะเป็เคส VIP ซะส่วนใหญ่ก็อย่างที่พูดว่าฝีมือการรักษาของฉันมันเทพขนาดไหนแต่ฉันก็รักษาคนไข้ทั่วไปด้วย ไม่ใช่รักษาเฉพาะคนมีเงิน
"อ้าวหมอตรวจคนไข้เสร็จแล้วหรอครับ"
"เสร็จแล้วคะหมอหวัง"
หลังจากนั้นฉันก็เข้าไปในห้องวิจัยซึ่งเป็ห้องที่มีทุกสิ่งทุกอย่างครบวงจร
"เย่หลินหลิน"
"ผอ. มีอะไรหรอคะ"
"ยาตัวใหม่ที่คุณวิจัยออกมาแล้วใช้ทดลองกับสัตว์ ผลปรากฏว่ามันสามารถผลิตเซลล์ในการรักษาได้ด้วยตัวเอง"
"ค่ะแล้วไงต่อ"
"ตอนนี้ผมกำลังติดต่อทางกรมอนามัยเพื่อที่จะบรรจุยาให้เป็ยาสามัญประจำโรงพยาบาลและใช้ในการรักษาโรคได้"
"คะมีอะไรอีกไหมคะ"
"ไม่มีแล้ว"
"ล่ะงั้นหนูขอทำงานต่อก่อนนะคะ "
"ตอนบ่ายมีผ่าตัดอีกคุณพักผ่อนบ้างนะหมอเย่"
"ค่ะ"
" คุณเป็หมอที่เก่ง ที่มีฝีมือทางการรักษาและการวิจัยถ้าเกิดคุณเป็อะไรไปคนไข้อีกหลายคนที่รอการรักษาจะทำยังไง"
" หมอมันไม่ได้มีคนเดียวทั้งประเทศมีนิคะ"
"แต่คนเก่งอย่างคุณมันหาได้ยากนะ"
"ค่ะดิฉันจะดูแลตัวเองดีๆค่ะ"
" งั้นผมขอตัวก่อนนะ"
หลังจากนั้นหลังจากนั้นฉันก็ลงมือวิจัยยาต่อ
" ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง"
มองไปที่นาฬิกาปลุก ที่ฉันเป็คนตั้งไว้เองฉันตั้งไว้ประมาณ 13:00 น เพราะฉันมีเคสผ่าตัดต่ออีก 2 เคส แล้วฉันก็เดินออกไปจากห้องวิจัย ห้องวิจัยนี้เป็ห้องวิจัยของโรงพยาบาลที่มีระบบรักษาความปลอดภัยดีมากกว่า จะเข้าไปถึงห้องวิจัยของฉันต้องผ่านการรักษาความปลอดภัยถึง 8 ชั้น ซึ่งเื่นี้เป็สิ่งที่ดีเพราะการวิจัยยามันต้องมีความลับคนในตัว
"หมอเย่คนไข้คนนี้ไม่อยากผ่ากับคุณหมอเย่ค่ะ"
"คนไหน"
"คุณจางเฉินค่ะ"
"ฉันเคยมีคนไข้คนนี้ด้วยหรอ"
"เคสนี้เป็เคสที่คุณหมอเซียวขอให้คุณหมอเย่ผ่าตัดให้ค่ะ"
"ให้เขารอก่อนฉันจะผ่าตัดคนไข้คนอื่นก่อน ฉันไม่ชอบอะไรที่มันน่ารำคาญ"
"ค่ะเดี๋ยวดิฉันจะไปบอกทางครอบครัวคนไข้ให้นะคะ"
" เริ่มเลยไหมคะ"
"เริ่มเลย"หลังจากที่ฉันเปลี่ยนชุดแล้วฉันก็เข้ามาในห้องผ่าตัดฉันใช้เวลาผ่าตัดเนื้องอกในสมองซีกซ้ายภายในเวลาแค่ชั่วโมงครึ่งก็เสร็จ
"หมอเย่คะอีก1ชั่วโมงจะผ่าตัดอีกเคสเดี๋ยว ดิฉันไปเตรียมอาหารให้ที่ห้องทำงานนะคะ้าอะไรเพิ่มไหมคะ"
"ไม่ล่ะไปเถอะ"
ฉันเปิดเข้าไปในคอมพิวเตอร์ แล้วก็ทำงานที่ค้างเอาไว้ นึกแล้วก็อยากกลับไปเป็เด็กอีกครั้ง อยากไปเล่นบ้างแต่ดูจากงานของฉันแล้วคงเป็ได้แค่ฝัน
"ขออนุญาตค่ะหมอเย่อาหารค่ะ"
"ขอบคุณค่ะ"
"งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ ถ้ามีอะไรก็โทรเรียกได้เลยนะคะ"
"ขอบคุณค่ะ"
ฉันมองดูอาหารของฉันคือสลัดผักออแกนิกอกไก่เป็ อาหารประจำของฉัน ฉันลงมือกินอาหารประมาณ 10 นาทีก็เสร็จ แล้วก็เดินออกจากห้องไปที่ห้องผ่าตัดต่อ
"หมอเย่คะเคสนี้ค่อนข้างยาก"
"หมอเซียวเลยขอเข้ามาช่วยค่ะ"
"อนุญาต"
"ค่ะ"
"เย่หลินหลินฉันฝากด้วยนะ"
"ทำไมไม่ผ่าเองล่ะเป็เคสของตัวเองไม่ใช่หรอ" เซียวฉีเป็เพื่อนรุ่นเดียวกันกับฉันตอนเรียนคณะแพทย์ศาสตร์ ฉันเรียนจบก่อนและมาประจำการที่โรงพยาบาลนี้ก่อน อีก 2 ปี ต่อมาเขาก็มาประจำการที่โรงพยาบาลเดียวกับฉัน
"เคสนี้ค่อนข้างยากฉันไม่เคยผ่านเคสแบบนี้มาก่อน ฉันเชื่อมือเธอ ว่าเธอทำได้"
"งั้นเริ่มเลยดีกว่า มีด "
แล้วฉันก็ผ่าตัดเสร็จ ใช้เวลาประมาณ2 ชั่วโมงครึ่ง เป็เคสที่ค่อนข้างนานและยากพอสมควรแต่มันก็ผ่านไปได้ด้วยดี
"เย่หลินหลินไปกินข้าวกันฉันอยากตอบแทนเธอนะ"
"ไม่ล่ะเถอะ"
"เอาเถอะให้เลี้ยงหน่อยเถอะนะ"
"ก็บอกว่าไม่ไง"
" จะไปไหนเนี่ย"
"ฉันจะขึ้นไปดูเอกสารเื่การวิจัยยาให้เสร็จ งานวิจัยยาตัวใหม่ออกมากำลังจะบรรจุเป็ยาที่ใช้ในการรักษาโรคน่ะ"
"เธอคิดค้นวิจัยได้อีกแล้วหรอ"
"ใช้งั้นฉันขอตัวก่อนนะ"
เย่หลินหลินมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองเป็เวลาเกือบ 1ทุ่มกว่า เมื่อเข้าไปในห้องวิจัยดูเอกสารหลายๆอย่างเกี่ยวกับการประกอบการผลิตยา เธอใช้เวลาทำงานไปประมาณ 3ชั่วโมงเป็เวลาประมาณ 4 ทุ่มกว่าๆแล้วเลยคิดว่าควรกลับไปนอนคอนโดดีกว่า เพราะแทบจะไม่ได้กลับไปนอนคอนโดเลยด้วยซ้ำกลัวมันจะน้อยใจกลับไปหามาหน่อยดีกว่า
230
