ระบบค้นหาสมบัติ : เปิดกล่องลับสู่พลังวิวัฒนาการ

        หยกจักรพรรดิเนื้อแก้วถูกหลิวเยว่หรูล็อกเก็บไว้ในตู้เซฟขนาดใหญ่ ในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์มือถือของหลินเฟิงก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินจากธนาคาร

        [ธนาคารการเกษตรแห่งประเทศ Z] บัญชีหมายเลขลงท้าย 9527 ของท่าน ทำรายการโอนเงิน จำนวน 40,000,000.00 หยวน สำเร็จเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม เวลา 14:13 น. ยอดเงินคงเหลือ 40,410,817.73 หยวน]

        เพียงแค่พริบตาเดียว ตัวเขาก็กลายเป็๲เศรษฐีสิบล้านแล้วเหรอ? หลินเฟิงยังคงรู้สึกเหมือนกับว่ามันยังไม่ใช่เ๱ื่๵๹จริงสักเท่าไหร่เลย

        "หลินเฟิง คืนนี้คุณว่างไหมคะ?" หลังจากหลิวเยว่หรูจัดการธุระเสร็จ ก็เอ่ยถามหลินเฟิงขึ้นมาทันที

        "ว่างครับ" หลินเฟิงกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่นแล้วตอบกลับไปอย่างเหม่อลอย

        "ฉันขอเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อได้ไหมคะ?" หลิวเยว่หรูเอ่ยปากชวนหลินเฟิง

        "อ้อ ได้ครับ" หลินเฟิงพยักหน้าตอบกลับ

        "หึ ๆ พวกเรามาแอดวีแชตกันไว้ดีไหมคะ ถึงเวลาจะได้ติดต่อกันสะดวก"

        "อ้อ"

        หลังจากเดินออกมาจากร้านเครื่องประดับหลิวซื่อ หลินเฟิงก็รู้สึกสับสนขึ้นมาเล็กน้อย ในมือมีเงินตั้งมากมายขนาดนี้ ตกลงแล้วควรจะใช้จ่ายยังไงดีนะ?

        จริงสิ! ส่งเงินกลับไปให้พ่อกับแม่ก่อนดีกว่า! พวกท่านประหยัดมัธยัสถ์เลี้ยงดูเขามาจนโต ลำบากมาทั้งชีวิต ก็สมควรจะได้เสวยสุขบ้างแล้ว

        ดังนั้นหลินเฟิงจึงวิ่งตรงไปที่ธนาคารการเกษตรแห่งประเทศ Z แล้วโอนเงินสองล้านหยวนเข้าบัญชีธนาคารของแม่

        ไม่ใช่ว่าหลินเฟิงงกไม่อยากโอนเงินให้พวกท่านเยอะ ๆ แต่เขาแค่กลัวว่าพ่อกับแม่จะ๻๠ใ๽กับเงินก้อนโตนี้ แล้วคิดไปว่าลูกชายของพวกท่านไปทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีอะไรมา!

        ด้วยความไม่วางใจ หลินเฟิงจึงรีบโทรศัพท์หาแม่ของตัวเองทันที ในสายเขาโกหกไปว่าตัวเองถูกรางวัลที่หนึ่ง เงินสองล้านหยวนนี้ตั้งใจจะเอามามอบให้พวกท่าน

        ภายใต้การคาดคั้นของแม่ หลินเฟิงกัดฟันแน่นและรับประกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเงินก้อนนี้เป็๲เงินรางวัลที่ได้จากการถูกลอตเตอรี่จริง ๆ เขาต้องหว่านล้อมอยู่นานกว่าจะทำให้แม่เลิกกังวลใจได้

        สุดท้าย แม่ก็หัวเราะร่วนแล้วพูดว่า "เงินสองล้านนี้เดี๋ยวแม่จะเก็บเอาไว้ให้แกก่อน รอให้แกแต่งเมียในอนาคตเมื่อไหร่ พวกเราค่อยเอาออกมาใช้ก็แล้วกัน!"

        หลินเฟิงถึงกับพูดไม่ออก

        หลังจากวางสายจากแม่แล้ว หลินเฟิงก็เดินทางมายังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

        แม้ว่าสิทธิ์ในการเปิดหีบสมบัติของวันนี้จะถูกใช้ไปจนหมดแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้เป็๲อุปสรรค เขาทำการเก็บรวบรวมหีบสมบัติเอาไว้ เพื่อจะได้เก็บไว้เปิดในวันพรุ่งนี้

        หลังจากการกวาดซื้อของครั้งใหญ่ หลินเฟิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยม๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า โทรศัพท์มือถือแบรนด์ในประเทศที่อยู่ในกระเป๋าก็ถูกเปลี่ยนเป็๲โทรศัพท์ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด ในมือทั้งสองข้างก็หิ้วถุงน้อยใหญ่เต็มไปหมด

        เ๱ื่๵๹พวกนี้ล้วนไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญก็คือในที่สุดหลินเฟิงก็ตัดสินใจที่จะเป็๲ 'คนลามก' แล้ว!

        อ้อ ไม่สิ เขาตัดสินใจที่จะลงมือกับบรรดาผู้หญิงที่มีหีบสมบัติติดตัวต่างหาก!

        อืม... ก็ยังไม่ถูกอยู่ดี สรุปก็คือเขาตัดสินใจที่จะลงมืออย่างเด็ดขาด แล้วกวาดเก็บหีบสมบัติพวกนั้นอย่างบ้าคลั่ง!

        เขารวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาหญิงสาวคนหนึ่ง จากนั้นก็เข้าไปทักทายเธอด้วยท่าทีที่งุ่มง่ามสุด ๆ

        "เอ่อ สวัสดีครับคนสวย!" หลินเฟิงเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

        แต่ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายกลับเหนือความคาดหมายของหลินเฟิง เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะเป็๲ประกายวาววับแล้วพูดว่า "พี่ชายคะ ขอแอดวีแชตหน่อยได้ไหมคะ?"

        "เอ่อ ได้ครับ" หลินเฟิงล้วงโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาอย่างงง ๆ จากนั้นก็กดเปิดแอปพลิเคชันวีแชต

        "ว้าว! ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดนี่นา!" หญิงสาวร้องอุทานออกมา แต่เมื่อเธอสังเกตเห็นนาฬิกาข้อมือบนข้อมือของหลินเฟิง เธอก็ถึงกับเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่!

        "นี่ นี่มันนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ใช่ไหมคะ?"

        "พระเ๽้า! พี่ชายคะ คุณรวยจังเลย!"

        "พี่ชายคะ คุณขาดแฟนหรือเปล่าคะ?"

        "พี่ชายคะ คุณจะไปไหนน่ะ?"

        "นี่ อย่าเพิ่งไปสิคะ!"

        หลินเฟิงถูกน้องสาวผู้แสนจะกระตือรือร้นคนนี้ทำให้๻๠ใ๽จนต้องวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง การเข้าไปทักทายครั้งแรกกลับต้องจบลงด้วยความล้มเหลว

        ผู้หญิงสมัยนี้เป็๲ฝ่ายรุกกันขนาดนี้เลยเหรอ? ความรักนวลสงวนตัวหายไปไหนหมด? ให้ตายเถอะ! เพื่อหีบสมบัติ ต่อให้ต้องหน้าด้านขนาดไหน เขาก็ต้องลุย!

        หลังจากทบทวนความผิดพลาด หลินเฟิงก็ตัดสินใจที่จะลองดูใหม่อีกสักตั้ง

        หลินเฟิงปรับอารมณ์ของตัวเองให้สงบลง จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินตรงไปหาหญิงสาวคนเมื่อครู่นี้อีกครั้ง

        "เอ๊ะ? พี่ชายคะ เมื่อกี้นี้คุณไปไหนมาเหรอ?" เมื่อหญิงสาวเห็นหลินเฟิงเดินกลับมา บนใบหน้าของเธอก็เบ่งบานไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจทันที

        "ขอโทษทีครับ พอดีเมื่อกี้นี้มีธุระด่วนนิดหน่อย"

        "คุณยังไม่ได้ให้วีแชตฉันเลยนะคะ"

        "ช่างเ๱ื่๵๹วีแชตไปก่อนเถอะครับ ผมขอเลี้ยงกาแฟคุณสักแก้ว เป็๲ไงครับ?"

        "เอาสิคะ!"

        "ไปกันเลย!"

        ด้วยเหตุนี้ หลินเฟิงจึงพาหญิงสาวคนนี้มาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ทันทีที่ทั้งสองคนนั่งลง หญิงสาวก็แทบจะรอไม่ไหวรีบแอดหลินเฟิงเป็๲เพื่อนในวีแชตทันที

        หลินเฟิงฝืนใจคุยกับหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดจุดประสงค์ของตัวเองออกไปตรง ๆ "เอ่อ ผมขอจับผมของคุณหน่อยได้ไหมครับ?"

        "ได้สิคะ!" แม้ว่าหญิงสาวจะรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธคำขอของหลินเฟิง

        ดังนั้นหลินเฟิงจึงรวบรวมความกล้าเอามือไปวางบนผมหางม้าของหญิงสาว ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นข้างหู

        ถูกต้องแล้ว บนเส้นผมของหญิงสาวมีหีบสมบัติทองแดงเกาะติดอยู่หนึ่งใบ ที่หลินเฟิงต้องอ้อมค้อมมาตั้งไกล ก็เพื่อที่จะเก็บหีบสมบัติใบนี้ไปนี่แหละ!

        [ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์หลินเฟิง ได้รับหีบสมบัติทองแดง 1 ใบ]

        เมื่อหีบสมบัติทองแดงถูกเก็บเข้าไปในช่องเก็บของของระบบอย่างราบรื่น หลินเฟิงก็รีบเรียกพนักงานมาเช็คบิลจ่ายเงินทันที จากนั้นก็พูดกับหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิดว่า "ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมมีธุระต้องไปจัดการ ขอตัวก่อนนะครับ"

        "อ้าว? จะไปแล้วเหรอคะ? ฉันยังไม่รู้ชื่อของคุณเลยนะ" หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าตัดพ้อ

        "หึ ๆ พวกเราแอดวีแชตกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ? เอาไว้ค่อยคุยกันในวีแชตก็แล้วกัน!" หลินเฟิงหัวเราะกลบเกลื่อน จากนั้นก็รีบชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

        ส่วนเ๱ื่๵๹วีแชตเหรอ? ไร้สาระน่า! ทันทีที่หลินเฟิงเดินออกจากร้านกาแฟ เขาก็ลบอีกฝ่ายออกจากรายชื่อเพื่อนทันที

        แม้ว่าหญิงสาวคนนี้จะอายุยังน้อย แต่หน้าตาก็ไม่ได้ถือว่าสวย แถมหน้าอกก็ไม่ใหญ่ ไม่ใช่สเปกของหลินเฟิงเลยสักนิด! ดังนั้น หลินเฟิงจึงบล็อกเธอไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

        การเข้าไปทักทายครั้งที่สอง หลินเฟิงเลือกพี่สาววัยสามสิบกว่าคนหนึ่ง เพราะบนหมวกของอีกฝ่ายมีหีบสมบัติทองแดงเกาะติดอยู่ บริเวณนี้ไม่ใช่จุดอ่อนไหว ค่อนข้างจะลงมือได้ง่ายกว่า

        หลินเฟิงเดินตรงเข้าไปหาพี่สาวคนนี้ จากนั้นก็เอ่ยถามอย่างมีมารยาทว่า "สวัสดีครับพี่สาวคนสวย ไม่ทราบว่าช่วยถอดหมวกบนหัวใบนี้มาให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ?"

        "เอ่อ มีอะไรเหรอ?" พี่สาวคนนั้นดูเหมือนจะตอบสนองช้าไปสักหน่อย

        "คืออย่างนี้ครับ ผมอยากจะซื้อหมวกให้น้องสาวสักใบ แต่เลือกซ้ายเลือกขวาก็ยังไม่ถูกใจสักที และบังเอิญในตอนนั้นเอง ผมก็เห็นพี่สาวใส่หมวกใบนี้สวยมาก ก็เลยอยากจะขอดูสักหน่อยครับ"

        คำพูดของหลินเฟิงนี้ไม่มีข้อบกพร่องใด ๆ เลย และพี่สาวผู้ใจดีคนนี้ก็ถอดหมวกของตัวเองออก แล้วยื่นส่งมาให้ที่มือของหลินเฟิง

        และแล้ว หลินเฟิงก็สามารถเก็บหีบสมบัติทองแดงไปได้อย่างราบรื่นอีกหนึ่งใบ

        หลังจากเก็บหีบสมบัติได้สองใบติด ความมั่นใจของหลินเฟิงก็เพิ่มสูงขึ้น เขาเพ่งสายตากวาดมองสถานการณ์รอบ ๆ อีกครั้ง จู่ ๆ ในระยะสายตาก็ปรากฏแสงสีเขียวอันคุ้นเคยขึ้นมาอีกกลุ่ม

        บนม้านั่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล มีหญิงสาวสวมชุดเดรสสีแดงคนหนึ่งนั่งอยู่ ในตอนนี้เธอกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ ทำให้มองเห็นหน้าตาของเธอไม่ชัดเจน แต่จากรูปร่างที่อกเป็๲อก เอวเป็๲เอวของเธอแล้ว ก็สามารถคาดเดาได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องเป็๲คนสวยอย่างแน่นอน!

        หีบสมบัติทองแดงเกาะติดอยู่บนรองเท้าส้นสูงที่เท้าซ้ายของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอนั่งไขว่ห้าง แล้วเผยให้เห็นเท้าซ้ายที่โผล่ออกมาจากใต้กระโปรงล่ะก็ หลินเฟิงก็คงจะมองไม่เห็นหีบสมบัติใบนี้แน่ ๆ

        หลินเฟิงกลอกตาไปมา เขาจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อย จากนั้นก็เดินเข้าไปหาพร้อมกับรอยยิ้มประดับบนใบหน้า และนั่งลงข้าง ๆ หญิงสาวชุดแดงทันที

        เมื่อ๼ั๬๶ั๼ได้ว่ามีคนมานั่งอยู่ข้าง ๆ หญิงสาวชุดแดงก็เงยหน้าขึ้นมามองหลินเฟิงแวบหนึ่ง พอพบว่าคนที่มานั่งข้าง ๆ เป็๲ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา หญิงสาวชุดแดงก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มพินิจพิจารณาหลินเฟิงด้วยความสนใจ

        จนกระทั่งถึงตอนนี้ หลินเฟิงถึงเพิ่งจะมองเห็นหน้าตาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน รูปร่างของหญิงสาวชุดแดงนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าดีเยี่ยม แต่บนใบหน้ากลับแต่งหน้าจัด ทำให้เธอดูมีความเป็๲สาวกร้านโลกอยู่หลายส่วน!

        "คนสวยครับ ขอทำความรู้จักหน่อยได้ไหมครับ?" หลินเฟิงฝืนหน้าด้านเข้าไปทักทาย

        หญิงสาวชุดแดงไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำ เพียงแค่มีแววตาดูถูกพาดผ่านก้นบึ้งของดวงตา ดูเหมือนว่ากำลังเยาะเย้ยวิธีการเข้ามาทักทายแบบโง่ ๆ ของหลินเฟิง

        หลินเฟิงลูบจมูกตัวเองด้วยความกระอักกระอ่วน ชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงต่อไปดี

        แต่ในตอนนั้นเอง สายตาของหญิงสาวชุดแดงก็บังเอิญไปตกลงบนนาฬิกาข้อมือของหลินเฟิง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที ตามมาด้วยการสับเปลี่ยนเป็๲รอยยิ้มอันยั่วยวน

        "สุดหล่อคะ คุณอยากจะมาเป็๲เพื่อนกับฉันเหรอคะ?" น้ำเสียงของหญิงสาวชุดแดงนั้นออดอ้อนสุด ๆ หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

        "ใช่ครับ ไม่ทราบว่าผมจะมีเกียรติได้เป็๲เพื่อนกับคุณหรือเปล่าครับ?" หลินเฟิงพูดทั้งที่ขัดกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจ

        หญิงสาวชุดแดงปิดปากหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็จ้องมองหลินเฟิงเขม็งแล้วถามว่า "คุณอยากจะมาเป็๲เพื่อนแบบไหนกับฉันล่ะคะ?"

        "เอ่อ คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่อยากจะเป็๲เพื่อนธรรมดากับคุณเท่านั้นเอง" หลินเฟิงถูกอีกฝ่ายจ้องมองแบบนี้ ในใจก็เหงื่อตกไม่หยุด

        "แค่เพื่อนธรรมดางั้นเหรอคะ?" ก้นบึ้งดวงตาของหญิงสาวชุดแดงมีรอยยิ้มเยาะเย้ยพาดผ่าน เธอเปลี่ยนมาทำสีหน้าตัดพ้อแล้วพูดว่า "คุณไม่อยากจะทำความรู้จักกับฉันให้ลึกซึ้งกว่านี้หน่อยเหรอคะ?"

        บ้าเอ๊ย! หลินเฟิงสบถในใจ หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็๲ผู้หญิงหากินจริง ๆ

        ถ้าใช่ล่ะก็ แล้วเขาจะมามัวเสียเวลาทำความรู้จักไปทำไม? ถามราคาไปตรง ๆ เลยไม่ดีกว่าเหรอ?

        แน่นอนว่าเป้าหมายของหลินเฟิงก็คือหีบสมบัติทองแดงใบนั้น ตัวเขาเองไม่ได้มีความสนใจในผู้หญิงประเภทนี้เลยจริง ๆ