ทหารที่ยืนดูอยู่ต่างใ ที่ท่านแม่ทัพรับลูกธนูตรงหน้าโดยมิหลบเลยแม้แต่น้อย แต่ที่ตลกร้ายยิ่งกว่าสตรีในชุดทหารแคว้นหยางิตรงหน้ากลับกล้ายิงท่านแม่ทัพของพวกเขา นางคงมิพ้นได้ตายดีเป็แน่เสียอย่างเดียวนางมีใบหน้าที่งดงามแต่กลับมิมีสมองแต่ดันต้องมาเจอแม่ทัพปีศาจเสียนี่
เฟิงฉินปัดป้องลูกธนูด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนมือหนาจะปัดธนูของนางออก แต่ในมือบางอีกข้างกลับถือมีดขนาดเล็กไว้
"ถ่อยออกไปข้า..แทงจริงๆนะ!" ด้วยความตื่นตระหนกเธอแทงมีดไปด้านหน้าดวงตาหลับปี๋
"หากเ้าจะฆ่าผู้ใดควรมุ่งมั่นให้มากกว่านี้!" มือหนาจับคางบางที่หลับตามิยอมมองอะไรเลย จนเขาตีเข้ามือของเธอด้วยความแรง
"โอ้ย!.." เค่อฉิงปล่อยมีดขนาดเล็กลงทันทีด้วยความเจ็บ ในความคิดตอนนี่ได้แต่ขอโทษท่านตาซิงอีน้อยอยู่ในใจเพราะสอนอะไรนางกลับนำมาใช้จริงมิได้สักอย่างรู้อย่างนี้นางอยู่ในป่าแบบเดิมไม่ดีกว่าหรือ
"ข้าบอกให้เ้ามอง!" มือหนาบีบเข้าคอบอบบางตรงหน้าเค่อฉิงลืมตามองด้วยความหวาดกลัว
เ้าหมีตรงหน้าคิดจะฆ่าเธอเลยหรือ เค่อฉิงคิดในใจด้วยความกลัวตายน้ำตาใสร่วงหล่นจนคนตัวหนาถึงกับปรับเปลี่ยนสีหน้ามิทัน
"ฮึก..ฮือ..ฮือ.."
เหล่าทหารที่เห็นสตรีตรงหน้าหลั่งน้ำตาใส่ท่านแม่ทัพพวกเขาต่างใอีกรอบ นางจะมิถูกตัดหัวเสียบประจานเลยหรือทหารทั้งหมดต่างคิดไปเช่นนั้น
"ข้าบอกให้เ้าหยุดร้อง!..มิเช่นนั้นข้าจะส่งเ้าให้ทหารในค่าย"
มือบางรีบปาดน้ำตาออกทันทีเสียงสะอื้นดังออกมาเล็กน้อย เฟิงฉินชกหมัดเข้าตรงต้นไม้ข้างๆเค่อฉิงด้วยความโมโห ทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากเพื่อกลั่นเสียงสะอื้น
เขาเป็อันใดทำไมต้องใจอ่อน ให้สตรีนางนี้เฟิงฉินคิดในใจเขาควรจะบีบคอนางให้ตายๆไปเสียมากกว่าแต่นี่กลับใจอ่อนเสียนี่! เฟิงฉินนึกโกรธตนเองก่อนจะหันไปจ้องสตรีที่ทรุดลงตรงหน้า
ทหารทั้งสิบนายต่างคิดว่าตนเองตาฝาดสตรีตรงมิถูกฆ่าทิ้งแถมยังมีชีวิตอยู่นี่พวกเขากินอันใดผิดกัน ทำไมถึงเห็นท่านแม่ทัพเพียงแค่ชกต้นไม้ แม่มิกลับฆ่านาง!
ก่อนร่างของเค่อฉิงจะลอยขึ้นพาดบ่ากว้างของเฟิงฉิน เธอพยายามดิ้นขัดขืน
"หากเ้ามิยอมหยุดข้าจะทิ้งเ้าให้ทหารพวกนั้น" เฟิงฉินกล่าวออกมา มือของนางหยุดลงทันทีก่อนจะทำตัวนิ่งสงบ ยอมโดนแบกกลับค่ายแต่โดยดี
เหล่าทหารที่ตามรองแม่ทัพมาติดๆ ต่างแปลกใจกับภาพตรงหน้า
"ท่านแม่ทัพแบกผู้ในมา?" พวกเขาต่างคิดด้วยใบหน้าที่ถูกเส้นผมยาวบดบังทัศนียภาพในการมองเห็นจึงมิรู้ว่าเป็สตรีหรือบุรุษ
รองแม่ทัพฉินหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความใกับการที่แม่ทัพแบกศัตรูกลับค่ายหรือว่าตนตาฝาดแต่คงมิใช่แล้วท่านแม่ทัพจะแบกทหารแคว้นหยางิเข้าค่ายมาทำไมหรือว่า!
ไม่นานจนถึงค่ายเหล่าทหารที่ติดตามท่านแม่ทัพออกไปเริ่มกลับเข้ามาในค่าย ทหารยามต่างใกับสตรีผู้หนึ่งที่สวมชุดทหารแคว้นหยางิ ถึงใบหน้าจะเห็นมิชัดแต่คงไม่พ้นต้องเป็สตรีของท่านแม่ทัพเป็แน่
"พวกเ้ามองอะไรกันอยากมีตาไว้ดูอยู่หรือไม่!" เสียงตวาดดังออกมาจนคนที่ถูกพาดใส่บ่ายังใ ทหารโดยรอบก้มหน้าลงต่ำด้วยความเกรงกลัว
"ตุ๊บ..โอ๊ย.." เค่อฉิงถูกวางลงอย่างไม่มีความปราณี ร่าบางแอ่นตัวด้วยความเจ็บเ้าหมีั์ตรงหน้าเธอไม่ถนอมสตรีสักหน่อยเลยหรือ?
"เ้าเป็ใครทำไมถึงอยู่ใกล้ค่ายของข้า!" เฟิงฉินหยิบดาบจี้บริเวณรำคอระหงส์
"ข..ข้า..คือข้าแค่ผ่านทางมาเฉยๆคะ"
"โกหก!..ชุดของเ้ามันเป็ชุดของทหารแคว้นหยางิเ้าคิดจะหลอกข้าหรือ?" เฟิงฉินมองดวงตากลมโตเขามิเชื่อสตรีนางนี้เลยแม้แต่น้อย
"ข้าพูดจริงชุดนี้ข้าแค่ไปเจอเท่านั้น" เค่อฉิงเริ่มลนลานสมองประมวลผลไม่ทันเสียงหวานตะกุกตะกักกล่าวอะไรไม่ถูก
เฟิงฉินมองสตรีตรงหน้า หรือว่าจะเป็เล่ห์เหลี่ยมของนางกัน ในหัวเขาคิดถ้าหากเป็ทหารของแคว้นหยางิแต่คงมิมีผู้ใดส่งสตรีมาทำหน้าที่แทนบุรุษ การเจอกันครั้งที่สี่หรือนางจะต้องมีอะไรมากกว่าที่เขาคิด เฟิงฉินคิดในใจ
"ข้าคิดว่าเ้าจะฉลาดกว่านี้เสียอีก..ทหารนำเสามามัดนางไว้" ยังไงเฟิงฉินมิเชื่อสักเท่าไหร่นักแต่การที่สตรีตรงหน้ากลับทำให้เขาฝันเห็นภาพนางมันก็แปลกแล้ว
"ท่าน!..ท่านอย่ามัดข้านะ" เค่อฉิงเธอลุกขึ้นด้วยความใกับคำพูดของบุรุษตรงหน้า เธอจึงพยายามจะวิ่งหนีแต่ข้อมือบางถูกมือหนาจับไว้เสียก่อน
"เ้าคงมิอยากถูกบุรุษเป็หมื่นสับเปลี่ยนหมุนเวียนใช้ร่างกายของเ้าใช้หรือไม่" เฟิงฉินที่คว้าข้อมือของนางไว้ทันกล่าวออกมา ก่อนที่ทหารจะขุดดินและนำเสามาปักไว้หน้ากระโจม
"หยุดข้ามัดเอง" เฟิงฉินแย้งเชือกจากทหารตรงหน้าก่อนจะนำสตรีนางนี้ไปมัดไว้
"ข้าเจ็บนะเบาๆหน่อย.."
เค่อฉิงกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจข้อมือบางของเธอถูกบุรุษร่างหมีตรงหน้ามัดแน่นไม่ถนอมสตรีเลย
"ใครจะไปรักบุรุษผู้ใจหยาบกระด้างเช่นนี้!" เค่อฉิงบ่นอุบ แต่ก็ทำให้บุรุษร่างหนาที่กำลังหันหลังหันขวับกลับมาหาเธออย่างรวดเร็ว
"ข้าว่าข้าควรจะตัดลิ้นของเ้าโยนใส่กองไฟดีหรือไม่?"
เค่อฉิงกัดริมฝีปากบางก้มหน้าลงทันที เฟิงฉินที่นึกโมโหสตรีตรงหน้าเสียมิได้ เขาหรือมิมีสตรีรัก สตรีทั่วแคว้นต่างอยากมาเป็ภรรยาเขาแล้วนางเป็ผู้ใดใจกล้าท้าทายเขาผู้นี้!..
จบตอน..
2K
