ไอ้เชจะเป็ลูกเขยกำนัน
ตอนที่ 5. จำใจ ไม่ได้ยินยอม
สามวันหลังจากเหตุการณ์ที่สนามมวย... คำตอบจากศูนย์บริการก็ส่งมาถึง หน้าจอแตกไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ปัญหาคือ Face ID ใช้งานไม่ได้ และทางศูนย์ไม่รับซ่อม
ค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนเครื่องใหม่อยู่ที่ 35,700 บาท ยังไม่รวมภาษี
ถึงไอ้เชมันจะรวย แต่คนที่รวยคือเตี่ยมัน สองเดือนก่อนเตี่ยก็จ่ายค่าทำขวัญสุชัยไปหลายหมื่น ครั้งนี้ถ้าไอ้เชมันไปขอเงินสี่หมื่นใน่ปิดเทอมที่ไม่ต้องจ่ายค่าแป๊ะเจี๊ยะอะไร นอกจากเตี่ยจะไม่ให้แล้ว อาจโดนตีอีกต่างหาก
“ขอกงกับม่ามึงสิ” ไอ้ชาติเสนอไอเดีย
“กูเพิ่งขอไปเมื่อวาน บอกว่าจะลงติวกับพวกมึง”
“เออ ก็มีเงินนี่ เอาออกมาใช้สิ” เม่นทำท่าโล่งอก
“กูเสียมวยไปหมดแล้ว”
“ไอ้สัด” ไอ้ชาติด่า “มึงเสียไปเท่าไหร่”
“สาม...”
“สามพันเอง กงกับม่ามึงรวยขนาดนั้น” ตุ่นออกความเห็น
“สามหมื่น ไอ้สัด”
“เตี้ย! มึงโง่หรือมึงไม่มีสมองเนี่ย เสียมวยอะไรตั้งสามหมื่น” ไอ้เม่นถาม
“ก็กูวางเดิมพันมึงไงไอ้ห่านนี่” ไอ้ห่าน คือคำด่าที่แผลงแล้วของกลุ่มนี้ ความหมายเดิม ก็แค่ตัด น ออกไป
เม่นหมดคำจะพูด ส่วนไอ้ลอยเหรอ ตาปูดอยู่ เพราะไอ้เชเอาคืน 1หมัดเต็มๆ แก้แค้นไอ้ตัวต้นเื่
“ตอนนี้มึงมีเท่าไหร่”
“สี่พัน กับที่พวกมึงให้ยืมมาก็คงเกือบหมื่น” ถึงเด็กพวกนี้ฐานะทางบ้านจะดี แต่่นี้ฝืดเคืองค่าขนมกันถ้วนหน้า
“ถ้ามึงไม่แทงมวยนะ...”
“เงียบไปเลยไอ้สัด” เชตัดรำคาญ มันเจ็บใจไม่แพ้กัน สาวยังไม่ทันได้จีบ ดันไปมีเื่กับอาของเขาซะอย่างนั้น
ตอนที่กำลังปวดหัว จู่ๆเสียงมือถือของไอ้เชก็ดังขึ้น ปลายสายเป็เสียงของเฮียกวง พ่อของมัน
‘ไอ้ลูกเฮงซวย มึงจะก่อเื่ให้กูความดันขึ้นจนตายวันนี้วันพรุ่งเลยมั้ย’
“อะไรเตี่ย” ไอ้เชเสียงอ่อย แต่มันถือคติว่า ไม่ยอมรับ = ไม่ผิด ยื้อชีวิตเอาไว้ก่อน
‘มึงไม่ต้องไขสือ คิดว่าเื่ที่มึงไปหาเื่เฮียอี้น่ะ มันเื่เล็กงั้นเหรอ ชาวบ้านเห็นกันทั้งงานปอย ลุงบุญมียังส่งคลิปที่มึงทำมือถือเค้าแตก ยืนด่าเค้าปาวๆเข้ากลุ่มไลน์หมู่บ้านอีก มึงจะให้กูเอาหน้าไปไว้ที่ไหน...’
“เตี่ย ใจเย็น หนูว่าเข้าใจผิด ใช่ เป็เื่เข้าใจผิดแน่ๆ” เชยังแถอยู่
‘ไอ้เช ถึงมึงจะโง่ แต่กูไม่ได้โง่แบบมึงนะ นี่เตี่ยมึง ไม่ใช่ควาย คลานกลับบ้านมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอย่าหวังว่าอากงอาม่าจะช่วยได้นะรอบนี้’ พูดคุยกันอีก สองสามประโยคเฮียกวงก็ตัดสายไป
“งานเข้าใช่มั้ย” ใครสักคนนี่แหละถาม
“เสือก” ไอ้เชไม่สำนึก แต่ก็รีบบึ่งมอเตอร์ไซค์กลับบ้านอย่างไว
เฮียกวงถึงขั้นปิดร้าน “ศิริการค้า” ั้แ่หัววัน เพราะมีเื่จะลงดาบลูกชายตัวดี
“กว่าจะกลับบ้านนะไอ้ลูกคนนี้” เฮียกวงเปิดบท ลินดานั่งถือไม้เรียวความหนาเท่ากับนิ้วชี้ผู้ชายโตเต็มไว้แน่น
“นั่ง” เมื่อม้าออกคำสั่ง เชเลยนั่งลงอย่างฮึดฮัด
“ลื้อนี่มันถูกตามใจคนใกล้จะเสียคนแล้วนะ” ผู้เป็พ่อเริ่มบ่น
“เตี่ยยยยย มันก็แค่เื่เข้าใจผิด”
“เข้าใจผิด มึงรู้มั้ยว่าเค้าเป็ใคร นั่นเฮียอี้ เ้าของโรงโม่หินที่ผูกขาดสัมปทานชั่วลูกชั่วหลานเลยนะ มึงคิดดูว่าคนระดับนั้น บารมีเค้าจะมากแค่ไหน”
“ก็แค่ไอ้หน้าอ่อน”
เพี้ยะ! ลินดาฟาดไม้เรียวลงมา ตั้งใจให้เฉียดไปโดนที่โต๊ะใกล้กับตำแหน่งที่ลูกชายนั่งอยู่ เชสะดุ้ง ในใจอยากให้อากงกับอาม่าอยู่ตรงนี้ด้วย
“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา มึงรู้มั้ยว่ากำนันต่วนถึงขั้นโทรมาหากูเลยนะ” บทจะ ลื้อ ก็ ลื้อ บทจะจิกหัวลูกว่า มึง ก็แรงไม่ตก
“โทรมาทำไม” ไอ้เชมันยังไม่เข้าใจสถานการณ์ ลินดาถึงขั้นส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ
“เขาโทรมาบอกว่า ลื้อไม่ต้องจ่ายค่าซ่อมมือถือแล้ว”
“ก็ดีแล้วไงเตี่ย หนูกำลังปวดหัวเลยว่าจะหาเงินมาจากไหน ่นี้ช็อต”
“มึงคิดว่า หาเื่เค้าตั้งเยอะ เค้าโทรมาบอกว่าไม่เอาเื่ค่ามือถือ มันจะจบมั้ย มีสมองก็หัดใช้บ้างสิเฮ้ย!” เฮียกวงเสียงดัง
“คนที่บารมีคับอำเภอ ดูแลคนงานเป็พัน ไปไหนมาไหนพกมือปืนไปด้วยไม่ห่าง มึงคิดว่าเขาจะยินดียกโทษให้มึงรึไง” จากที่ไม่คิดอะไรมาก ไอ้เชก็เริ่มเย็นสันหลังวาบ หูเริ่มดับ นั่งเอ๋อฟังเตี่ยกับม้าอบรมชุดใหญ่ชนิดที่เกิดมาไม่เคยโดนหนักขนาดนี้มาก่อน ถึงขั้นอากงกับอาม่าเข้ามาห้ามไม่ได้ เื่มันต้องใหญ่โตขนาดไหนกัน
“มึงต้องไปทำงาน ชดใช้หนี้ที่โรงโม่หิน ั้แ่พรุ่งนี้ จนถึงวันเปิดเทอม”
“ห๊ะ อะไรนะเตี่ย” เชขยี้หูตัวเอง “อีกไม่กี่วันก็เปิดเทอมแล้วนะ”
“ใช่ มึงไปเริ่มพรุ่งนี้ พอเปิดเทอมก็ไปลงทะเบียนให้เรียบร้อย แล้วฝึกงานที่โรงโม่หินต่อทั้งเทอม”
ไอ้เชตาค้าง จากที่คิดว่าจะหวานหมู แต่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะโดนกับดัก ...
1K
