แม่ฝากหนูไว้กับพ่อเลี้ยง
ตอน ใส่เดี่ยวกับพ่อ
"วันนี้หนูกลับเองนะครับ พ่อซ้อมดึกเงินอยู่ในตู้ผ้า"
นี่คือข้อความที่ภูผาพิมพ์ส่งให้ลลิน ทว่าเนตมือถือของเขามันค้างจนส่งไม่ไป
ที่โรงเรียน
"ลลินพ่อยังไม่มาเหรอ" เพื่อนสาวทักลลินที่ยืนกอดกระเป๋าอยู่หน้าโรงเรียน
"อื้อ ปกติน่าจะมาแล้วนะเนี่ย" สาวน้อยผมยาวก้มมองนาฬิกาข้อมือ เธอบ่นพึมพำเบาๆ
"มา ๆ งั้นเราเปียผมให้" เพื่อนสาวอีกคนเดินมายืนข้างหลังแล้วถักเปียผมยาวๆของลลิน
เพื่อนอีกสองคนมายืนรอเป็เพื่อนรวมแก๊งค์ได้เป็สี่สาวยืนอยู่หน้าป้ายโรงเรียน
"แปลกแฮะนานแล้วนะ" ลลินบ่นขึ้นอีก เธอโทรไปหาภูผาเขาก็ไม่รับเพราะโทรศัพท์อยู่ในตู้ล็อคเกอร์
"สงสัยพ่อเธอจะมีแฟน" เพื่อนคนนึงเอ่ยขึ้น
"บ้าน่ะ เขาเรียกเมียนน้อยไม่ใช่รึ" เพื่อนอีกคนบอก
"พ่อของเธอกำลังมีความรักหรือเปล่าลลิน" เพื่อนสามคนพูดกรอกหูซ้ายหูขวา
หนอย พ่อแอบรักคนอื่นนอกจากหนูเหรอ! ลลินพร่ำบ่นในใจด้วยความโมโหโกรธา
ริมฝีปากเม้มบดกันจนแดง หูร้อนผ่าว สาวน้อยพ่นลมหายใจฟู่ว ๆ
"พวกเธอกลับเถอะ ฉันจะไปหาความจริง" ลลินบอกเพื่อนแล้วเดินจ้ำอ้าวๆมาข้างถนน
ผมเปียสีดำปลิวไหวๆ แขนเล็กๆเรียวขาวยกโบกมือเรียกแท็กซี่
"ไปโรงยิมค่ะ หนูบอกทางเอง" สาวน้อยกล่าวเสียงเข้มหน้าตาจริงจัง เธอขึ้นมานั่งเบาะหน้าข้างคนขับแล้วชี้ไม้ชี้มือ
บรืนนน! ๆ ๆ รถแท็กซี่วิ่งมาจอดหน้าโรงยิมนักมวยในศูนย์กีฬาขนาดใหญ่
ลลินเดินจ้ำเท้าเข้ามาในห้องฝึกซ้อมที่มีนักมวยชายฉกรรจ์นับสิบๆคนกำลังฝึกซ้อม
ปัง! ๆ ๆ นักมวยหลายคนกำลังชกและเตะกระสอบทรายอย่างขะมักเขม้น
ลลินเดินผ่าวงซ้อมมาที่เวทีทำเอาหลายคนมองตามสาวชุดนักเรียนอย่างงวยงง
"พ่อ ทำไมไม่ไปรับหนู" ลลินะโใส่หนุ่มล่ำบึ๊กที่กำลังชกมวยอยู่กับคู่ซ้อมบนเวที
"เย้ย! มาได้ยังไงลลิน" ภูผาใเมื่อรีบหันมามองตามเสียงดุๆ
"ทำไมไม่ไปรับหนูห๊ะ คิดจะไปไหนต่อ" ลลินขึ้นมาเกาะเชือกขึงเวทีมวย เธอยืนเขย่งเท้าแล้วยื่นหน้าเล็กเรียวเข้ามาถลึงตาดุภูผา
"อ้าวก็พ่อส่งข้อความไปบอกแล้วนี่นา" คุณพ่อร่างใหญ่กล้ามโตตอบแบบงงๆ
"ไม่มี ส่งผิดไปให้สาวๆหรือเปล่า" ลลินตอกกลับใส่หน้าหล่อๆจนภูผาสะดุ้ง
"ไม่มีสาวที่ไหน อย่ามาทำตัวเป็แม่" ภูผาเริ่มโมโหตามสภาพหนุ่มอารมณ์ร้อน
"โกหก เอามือถือมาให้หนูเช็คเลย" ลลินดุเสียงดังขึ้นอีก
"ข้าไม่เกี่ยวนะโว้ย" เพื่อนซ้อมของภูผาเดินลงเวทีให้สองพ่อลูกเคลียร์ใจกันเอง
คนรอบๆหันมามองสองพ่อลูกที่กำลังจะทะเลาะกัน
"ก็ซ้อมอยู่ เดี๋ยวค่อยเช็คไม่ได้เหรอ" ภูผาเสียงแ่ลงเมื่อทุกสายตาหันมามอง
"ไม่ได้ ตอนนี้" ลลินยังแข็งกร้าว
"เอ้า ก็พ่อซ้อม จะอะไรกันนักกันหนาลลิน" ภูผาเสียงแข็งขึ้นมาอีก เขาพ่นลมหายใจฟึดฟัดและเดินมายืนจ่อตรงหน้าสาวน้อย
เธอต้องเงยหน้าขึ้นสูงเมื่อภูผาตัวสูงเอามากๆ
ฟู่ว! ๆ ๆ ลมหายใจร้อนๆพวยพ่นลงมาจนผมหน้าม้าของลลินปลิวไหว สาวน้อยเริ่มกลัวคุณพ่อที่จ้องราวกับจะฆ่าตะแกงเธอ
ความฉลาดเฉลียวของลลินสั่งให้เธอหาทางออก สมองของเธอครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงก่อนจะเปล่งเสียงดังๆออกมา
"งั้นชกกับหนู ถ้าแพ้ยึดโทรศัพท์" ลลินตวาดลั่น
ผู้คนถึงกับวางนวมแล้วเดินมายืนล้อมเวทีอย่างตื่นเต้น
"เหอะ ๆ ไม่อยากฆ่าลูกตัวเอง" ภูผาหัวเราะและยิ้มแห้ง เขาอยากจะจับลลินตีตูดให้ร้องทว่าทุกสายตาโดยรอบกำลังกดดัน
"เอาไหมล่ะ เดี่ยวกัน หรือพ่อมีอะไรจะปิดบัง" ลลินท้าทาย เธอปีนลอดเชือกเวทีเข้ามายืนตรงหน้าภูผาเลย
"กติกายังไง" ภูผาถามเสียงดุ
"พ่อใช้แขนซ้ายข้างเดียว หนูทำได้ทุกๆอย่าง" ลลินตอบเสียงดัง
"เออ เอา ๆ เอาเลยแฟร์ดี ๆ" ทุกๆคนกลับเชียร์ให้สองพ่อลูกหวดกันเสียอย่างนั้น
"เออ ได้ ๆ" ภูผาพยักหน้าตอบ เขาชี้หน้าสวยๆของลลินแล้วบอก
"ห้ามร้องไห้นะ" ภูผาพูดแล้วทำท่าเอานิ้วชี้ปาดคอตัวเอง
"อื้ม ถ้าแพ้ยึดโทรศัพท์ พาไปเลี้ยงชาบูด้วย" ลลินตอบฉะฉาน
โค้ชขึ้นมาช่วยใส่นวมให้ลลินและใส่หมวกครอบหัวกันกระแทกให้เธอด้วย เธอยังใส่ชุดนักเรียนกระโปรงจีบยาวๆดูน่าขันมาก
ภูผาเปลี่ยนนวมแบบบางมาใส่นวมใหญ่ๆเพื่อไม่ให้ลลินเจ็บจากกำปั้นของเขา เขาไม่ใส่กระจับและไม่ใส่หมวกกันกระแทกเลย
สองพ่อลูกชูกำปั้นตั้งการ์ดยืนประชันหน้ากัน คนล่างเวทีเริ่มพนันขันต่อกันโดยส่วนมากพนันว่าภูผาจะชนะ
เป้งงง! ๆ ๆ โค้ชตีระฆังเสียงดังกังวาลก้อง
ฟุ่บ! ๆ ๆ ฮ่า! ๆ ๆ ภูผาชกหมัดให้เฉียดๆหน้าของลลินแล้วหัวเราะชอบใจ
เขาเต้นฟุตเวิร์ครอบๆตัวเธอและจงใจออกหมัดให้ไม่โดนเพื่อขู่ให้ลลินกลัว
ปุ้งงงง! ลลินเสยหมัดเข้าปลายคางภูผาจนเขาหน้าหงายขึ้น
เฮ! คนรอบๆส่งเสียงโห่ร้องเมื่อลลินหวดหน้าหล่อๆของพ่อจนสะบัด
ฟุ่บ! ๆ ภูผาส่ายหน้าและเอียงคอทำท่ากวนๆ
ปั่ก! ๆ ๆ เขาแย็บหมัดซ้ายเข้าท้องจนลลินจุก หมัดที่สองพุ่งเข้าอก หมัดที่สามกระแทกหน้าแบบยั้งแรงเอาไว้
อุ๊ก! ลลินจุกท้องจนยืนตัวงอ
ฮ่า! ๆ ๆ ๆ ผู้คนที่เชียร์ภูผาหัวเราะสะใจดังยิ่งกว่าทีแรก
เย้! ๆ ๆ คุณพ่อหน้าหล่อชูสองมือขึ้นฟ้าแล้วหันมองไปรอบๆอย่างกับแชมป์โลก
เปรี๊ยงงง! ลลินฉวยโอกาสเตะผ่าหมากเข้าที่ไข่ัของเขาทันที
กระโปรงปลิวพรึ่บ ขาเรียวขาวฟาดขึ้นบน
โอ๊ยยย! ภูผาร้องเสียงหลงก่อนจะล้มโครมลงไปนอนกองอยู่บนพื้น
ตูมมม! ลลินะโนั่งทับอกแล้วรัวสองกำปั้นตะบันหน้าหล่อๆโดยทันที
เปรี้ยง! ๆ ๆ ๆ เธอไม่ยั้งมือเลย หน้าขาวๆของภูผาแดงก่ำช้ำเืจนสภาพดูไม่จืด
ฟ้าว! ๆ ๆ ภูผาชกได้เพียงหมัดซ้ายขึ้นมาตามกติกาของลลิน
เธอโยกตัวหลบหมัดแล้วทิ้งตัวลงมาใช้ข้อศอกกดลำคอของภูผาแบบที่ดูในหนังแอคชั่น
แอ่ก! ๆ ๆ ภูผานอนหายใจไม่ออกจนหน้าแดง
หึยยย! ชิบหายแล้ว! เพื่อนๆรอบเวทีที่พนันข้างภูผาถึงกับหน้าเสีย
"ยอมไหมฮ่า ๆ ๆ ฮิ ๆ ๆ " ลลินก้มมองตาแถมยังพ่นลมปากใส่หน้าหล่อๆ
ขวับ! ภูผาใช้ท่าไม้ตาย เขาพลิกตัวขึ้นมาแล้วใช้แขนซ้ายรัดคอลลินเอาไว้
แฮ่ก! ๆ ๆ สาวน้อยโดนรัดคอในท่านั่งกอดจากข้างหลัง
แค่ก! ๆ ๆ ลลินเริ่มตาแดง เธอหายใจไม่ออก น้ำตาปริออกมาเลอะหางตา ขนาดภูผาออมแรงแค่นี้ลลินก็จะตายคาอกของเขาแล้ว
เฮ! ๆ ๆ เยสสสส! เพื่อนๆะโโลดเต้นกันใหญ่เมื่อรู้ว่าอีกซักพักลลินต้องเอ่ยคำว่ายอม
ฮือ! ๆ ๆ ลลินแกล้งร้องไห้ เธอทำตัวสั่นทำเสียงกระซิกๆ
เห้ย! ภูผาใคลายมือออกโดยอัตโนมัติ
ง่ำ! สาวน้อยพลิกตัวกลับมากอดพ่อแล้วกัดย้ำฟันเข้าที่ลำคอของเขา
โอ๊ยย! ๆ ๆ ภูผาร้องลั่น เขากอดลลินล้มลงไปนอนรัดฟัดเหวี่ยงกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น
ลลินกลิ้งไปมาในท่ากอดกับภูผาจนตัวกลม เธอยังกัดย้ำฟันฝังเขี้ยวใส่ลำคอของเขา ส่วนเขาทำอะไรไม่ได้เลย
โอ๊ย! ๆ ๆ ภูผาร้องโหยหวนจนเพื่อนๆส่ายหน้าอย่างหมดหวัง
"ยอมแล้ว ๆ โอ๊ย จะตายแล้ว" ภูผาร้องบอกและเอามือซ้ายทุบเวที
เป๊งงง! ๆ ๆ ๆ โค้ชตีระฆังข้างเวทีเสียงดังสนั่น
ฮ่า! ๆ ๆ คนชนะพนันฝั่งลลินเพียงไม่กี่คนหัวเราะร่วน ทุกๆคนหยิบยื่นตังแล้วแยกย้ายกันไปฝึก
"เจ็บไหมคะฮี่ ๆ" ลลินเดินตามคุณพ่อสุดหล่อที่สะบัดผมหน้าวิ่งลงเวที
"ไม่ต้องมาทำเป็ห่วงเลย" ภูผาบ่นแล้วเดินนำไปที่ล็อคเกอร์
"อ่ะ! เช็คให้พอใจไปเลย" ภูผาหยิบมือถือยื่นใส่หน้าสวยของลลิน เขาเดินกลับไปซ้อมบนเวทีส่วนลลินนั่งพับเพียบข้างๆเวทีแล้วก้มกดมือถือของคุณพ่อ
เธอรอภูผาซ้อมจนค่ำมืด จากนั้นเขาก็พาเธอไปเลี้ยงชาบูตามคำสัญญา
"ห้ามมาทำเป็หวงแบบนี้อีกนะหนู พ่อไม่ชอบ" ภูผาบ่นขณะที่ใจเย็นลงเขาคีบหมูป้อนใส่ปากลลิน
"ง่ำ! ๆ ๆ ทำไมคะ" ลลินเคี้ยวไปพูดไป ปากสีชมพูมันแผล็บ ชุดนักเรียนยับเยินผมยุ่งเหยิง เธอดูไม่จืดเลย
"ก็คนรักกันเขาใช้ความมั่นใจในตัวกันและกัน" ภูผาตอบแล้วคีบเนื้อย่างใส่ปากตัวเอง
"ไม่รู้ หนูยังเด็ก หนูไวใจใครไม่ได้ง่ายๆ" สาวน้อยที่ฉลาดเป็กรดตอบเสียงใส
"เอางี้ พ่อไม่เคยนอกใจแม่กับหนูเลย" ภูผาตอบ (ก่อนหน้าเขารู้แล้วว่าแม่ของลลินมีสามีใหม่เป็ฝรั่งที่เมืองนอกแต่ตัวเขาเองยังไม่มีเมียใหม่)
"ไม่รู้ ๆ ถ้านอกใจหนูๆจะกัดจนขาด" ลลินตอบแล้วคีบกุ้งยัดปากภูผา
"เฮ้ย ยังเด็กนั่นแหละเลยต้องเรียนรู้อีกเยอะ ว่าเเต่หนูอมเป็ยังที่คิดจะกัดน่ะเคยอมยัง" ภูผาเริ่มทะลึ่งตึงตัง
ลลินทั้งอายทั้งเสียวใจเมื่อคิดตาม เธอคีบผักลวกยัดใส่ปากภูผาจนเขาหยุดพูดไปในที่สุด
15K
