ตอนที่ 3 เลี้ยงดูเขาให้ดี (2)
“อี๋เหนียงหรือว่าคุณหนูใหญ่อาจจะแค่แขวนคอจนสลบแล้วหยุดหายใจไปชั่วคราว ถึงทำให้พวกเราเข้าใจไปว่าสิ้นลมไปแล้วพวกเราไปดูอีกรอบดีไหมขอรับ” เว่ยเซิ่งเอ่ยเสนอ
เซียวถิงหลานพยักหน้านางสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยกับเว่ยเซิ่ง “ไปสิ ไปหลังอารามกัน”
เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายไกลๆจากข้างนอกขยับเข้ามาใกล้ เว่ยเยียนหรานแค่นหัวเราะเ็า ดูท่าผีร้ายพวกนั้นจะพร้อมขึ้นแสดงบนเวทีแล้วคงเป็ละครที่สนุกน่าดู
“จริง...จริงสิเซียวอี๋เหนียง ไม่...ไม่สู้พวกเราไปเชิญหัวหน้าผู้ดูแลอารามฉืออวิ๋นมาเป็อย่างไรนางเป็ผู้มีวิชาแก่กล้า น่าจะสะกดสิ่งพวกนั้นได้” หญิงรับใช้ที่วิ่งหนีไปนางนั้นยังดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดวาจาที่เอ่ยออกมาชวนให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
“หุบปาก!” เห็นได้ชัดว่าเซียวถิงหลานฟังจนรำคาญน้ำเสียงจึงแฝงไปด้วยความเดือดดาล
เซียวถิงหลานเป็อนุของบิดาเว่ยเยียนหรานและเป็คนที่เว่ยเยียนหรานรักที่สุดในจวนเว่ยโหว ถูกต้อง! คนที่เว่ยเยียนหรานรักที่สุดมิใช่มารดาของนางแต่คือเซียวถิงหลาน เพราะนางรู้สึกว่าวันๆ มารดาเอาแต่เ้ากี้เ้าการ ห้ามนางทำอย่างนู้นอย่างนี้แต่เซียวอี๋เหนียงไม่เหมือนกัน นางชอบเห็นรอยยิ้มสดใส ชอบฟังเสียงอ่อนโยนอันไพเราะของเซียวอี๋เหนียงเพียงนางร้องขอ เซียวอี๋เหนียงก็จะสนับสนุนนางสุดกำลัง ไม่เคยพูดคำว่า ‘ไม่’ สักครั้ง ด้วยเหตุนี้ นางจึงชอบไปหาเซียวอี๋เหนียงบ่อยๆจนทำให้เว่ยเยียนหงกับเว่ยจื่อสือบุตรสาวและบุตรชายแท้ๆ ของเซียวอี๋เหนียงอิจฉาทว่าเว่ยเยียนหรานกลับรู้สึกสะใจในเื่นี้
เว่ยเยียนหรานทอดถอนใจอีกครั้งเว่ยเยียนหรานคนก่อนก็สมกับเป็เด็กไร้สมองจริงๆ ความรักที่ไร้ขอบเขตบนโลกนี้สุดท้ายแล้วย่อมกลายเป็มีดฆ่าคนเว่ยเยียนหรานที่ถูกเลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจมาั้แ่เล็กไม่มีทางเข้าใจหลักการนี้แต่นางเข้าใจ ท่านหญิงอิ๋นจูก็เข้าใจเช่นกันน่าเสียดายที่นางไม่อาจควบคุมเว่ยเยียนหรานที่กำลังอยู่ใน่วัยแรกแย้มและกำลังมีความคิดต่อต้านได้ทำได้เพียงลอบเสียใจกับตัวเอง ส่วนเว่ยเส่าชิงแน่นอนว่าต้องเข้าใจอยู่แล้ว แต่เขากลับปล่อยให้ทั้งหมดนี้ดำเนินต่อไปโดยไม่ทำอะไรเซียวถิงหลานใช้ ‘ไม้ตายพิฆาต’ ที่ธรรมดาที่สุด ส่วนเว่ยเยียนหรานก็ไร้ความคิดความอ่านทั้งยังมีความสัมพันธ์ที่ไม่ลงรอยกับมารดา เห็นได้ชัดว่าการหลงกลครั้งนี้ค่อยๆ ทำให้นางกลายเป็ตัวตลกที่ลูกหลานชนชั้นสูงในเมืองหลวงเอาไปหยอกล้อเหน็บแนมกันนับวันชื่อเสียงแย่ๆ จึงยิ่งขจรขจาย
เว่ยเยียนหรานแค่นเสียงเย็นอีกครั้งฟังจากน้ำเสียงของเซียวถิงหลาน เห็นได้ชัดว่าจิตใจร้อนรุ่มเป็กังวลดังคาดอยากเห็นนักว่าคนอย่างพวกนางพอเห็นตนฟื้นขึ้นมาจากความตายจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
น่าเสียดายจริงๆที่นางทำได้เพียงชมละคร มองดูคนที่ไม่เกี่ยวข้องพวกนี้ หากให้นางตายแล้วเกิดใหม่ในร่างเดิมของตัวเองได้ก็อยากจะเห็นสีหน้าของบิดาและผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ทำแบบนั้นได้ก็คงดี เหอะๆ นางถึงขั้นคาดหวังขึ้นมาบ้างแล้ว
“อี๋เหนียงไม่ต้องกังวล”เสียงเว่ยเซิ่งดังขึ้น “บนโลกนี้ไม่มีผี ไม่ต้องกลัวขอรับ หากเป็คุณหนูใหญ่จริงๆนั่นก็หมายความว่าตอนนั้นคุณหนูยังไม่ตาย แค่สลบแล้วหยุดหายใจไปชั่วคราวเท่านั้น ถึงได้ทำให้ข้าเข้าใจผิด”
เว่ยเยียนหรานจำเสียงนี้ได้เพราะเสียงพูดขบกรามอย่างอำมหิตนี้เคยดังที่ข้างหูนางว่า “ท่านอย่าโทษข้าเลย ใครใช้ให้ท่านขวางทางอี๋เหนียงกันเล่าหากจะโทษ ก็โทษที่ท่านมีมารดาไร้ความสามารถเถอะ”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
130
