ฮวาหมู่หลานไม่ได้โกหกจริง ๆ ความชอบของนางคือการฆ่าคน และมักจะร้องเรียกให้ฆ่าฟันอยู่บ่อยครั้ง ประโยคที่ว่า ‘ฆ่าให้หมด’ ของนาง ทำเอาโตซางถึงกับใอยู่เหมือนกัน
แม้ว่าเขาจะเกลียดบิฮองผู้โอหังนี้มากจนอยากจะใช้ดาบฟันให้ตาย แต่หากทำเช่นนั้นจะเท่ากับสร้างความแค้นทางสายเืกับตระกูลบิอย่างสิ้นเชิง
ต้องรู้ว่าตอนนี้บิต๊กเป็ถึงผู้ว่าการแห่งเมืองซีจิ๋ว เป็ขุนนางประจำเมืองที่ใหญ่ที่สุดรองจากเล่าปี่ หากโตซางวู่วามฆ่าน้องชายของเขา แล้วบิต๊กโกรธจนยุยงให้เล่าปี่จัดการกับเขาก็คงไม่แปลก
อีกอย่าง บิฮองเพียงแค่พูดจาไม่สุภาพเท่านั้น โทษไม่ถึงตาย หากฆ่าเขาเช่นนี้ ทั้งในแง่เหตุผลและความรู้สึก จะทำให้โตซางตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบแทน
"เ้าคนชั้นต่ำมาจากไหน ถึงกล้าข่มขู่คุณชายผู้นี้ ช่างใจกล้านัก" บิฮองโกรธจัด เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้ความสามารถที่แท้จริงของฮวาหมู่หลาน คิดว่านางเป็เพียงสาวใช้ข้างกายโตซางเท่านั้น สถานะต่ำต้อยเช่นนี้กลับกล้าะโว่าจะฆ่าพี่น้องตระกูลบิ จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร
แววตาของฮวาหมู่หลานฉายรังสีสังหาร ดาบถูกชักออกจากฝักเพียงครึ่งหนึ่ง นางมองไปที่โตซาง รอเพียงคำสั่งเดียวก็จะลงมือทันที
โตซางกลอกตาไปมา ความคิดหมุนวนอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเขาก็เกิดความคิดเ้าเล่ห์ ซึ่งสามารถสั่งสอนความปากดีของบิฮอง และปิดปากตระกูลบิได้ในเวลาเดียวกัน
มุมปากยกยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ โตซางนั่งลงบนที่นั่งประธานพลางแค่นหัวเราะ "ในเมื่อคุณชายบิดูถูกหมู่หลานของข้าถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเรามาพนันกันหน่อยเป็อย่างไร?"
"พนันรึ?" บิฮองชะงัก มองด้วยความไม่เข้าใจ
"ข้าจะให้หมู่หลานประลองกำลังกับท่าน หากท่านชนะนางได้ ข้าโตซางจะยกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับน้องสาวของเ้าทันที และจากนี้ไปทั้งสองตระกูลจะไม่มีความเกี่ยวข้องต่อกัน แต่หากเ้าแพ้หมู่หลาน เช่นนั้นต้องขออภัยด้วย น้องสาวของเ้าถูกกำหนดให้ต้องแต่งงานกับข้าโตซาง พวกเ้าจงกลับไปเสียเถิด และเงินสามล้านเหรียญนี้ต้องทิ้งไว้ให้ข้า ถือว่าเป็สินสอดที่ตระกูลบิส่งมาให้ล่วงหน้า เป็อย่างไร คุณชายรองมีมีความกล้าพอจะพนันกับข้าหรือไม่?" โตซางกล่าวข้อตกลงการพนันอย่างไม่รีบร้อน
นี่เห็นชัดว่าเขา้าขุดหลุมฝังบิฮอง เพราะเมื่อครู่เขาใช้ระบบสแกนบิฮองแล้ว พบว่าค่าพลังต่อสู้มีเพียง 60 ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฮวาหมู่หลานแน่นอน
โตซาง้าขุดหลุมล่อให้บิฮองะโลงมา เพื่อจะได้สั่งสอนให้หายแค้น ปฏิเสธคำขอถอนหมั้นของตระกูลบิ ทำให้พวกเขาต้องกล้ำกลืนฝืนทน และยังได้เงินเดือนทหารสามล้านที่กำลังขาดแคลนมาด้วย ยิงศรดอกเดียวได้นกสามตัว
"ได้ เ้าเป็คนพูดเองนะ เราตกลงกันตามนี้ ถึงเวลาห้ามกลับคำเด็ดขาด" บิฮองตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด
"พี่รอง!" บิเจินเบิกตากว้าง "เื่สัญญาหมั้นหมายเป็เื่ใหญ่ จะใช้วิธีที่เหลวไหลเช่นนี้แก้ปัญหาได้อย่างไร ท่านตอบตกลงง่าย ๆ แบบนี้ได้อย่างไร"
แต่บิฮองกลับยิ้มอย่างมั่นใจ "น้องหญิงเ้าวางใจเถิด เ้าคนแซ่โตนั่นต่างหากที่เหลวไหล เกี่ยวอะไรกับเรา หรือว่าเ้าไม่มีความมั่นใจในตัวพี่รอง กลัวว่าพี่รองจะสู้ข้ารับใช้ชั้นต่ำตัวเล็ก ๆ ไม่ได้อย่างนั้นหรือ?"
บิเจินถึงกับพูดไม่ออก นางมองโตซางด้วยความสงสัย ด้วยความฉลาดหลักแหลมของนาง แม้จะรู้สึกว่าการที่โตซางเสนอการพนันที่เหลวไหลเช่นนี้ดูมีพิรุธ แต่ก็นึกไม่ออกว่าน่าสงสัยตรงไหน เพราะด้วยพลังต่อสู้ของพี่ชายตน จะแพ้สาวใช้ตัวเล็ก ๆ ได้อย่างไร
แม้จะสงสัย แต่บิเจินก็มีความมั่นใจในตัวบิฮอง จึงไม่ได้ขัดขวางอีก
บิฮองที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเดินมากลางโถง ถกแขนเสื้อขึ้น แล้วชี้หน้าฮวาหมู่หลานด้วยท่าทางโอหัง "นังคนชั้นต่ำ เดิมทีคุณชายผู้นี้ไม่ลดตัวลงไปลงมือกับสตรี แต่ในเมื่อเ้านายของเ้าเอาเ้ามาพนัน วันนี้ข้าจะยอมแหกกฎสักครั้ง เพื่อสั่งสอนนังเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเช่นเ้าให้เข็ดหลาบ"
"หึ พลังต่อสู้แค่ 60 ยังกล้ามาอวดดีกับหมู่หลานของข้า บิฮอง เ้าอยากโดนเองนะ อย่ามาโทษข้า..." มุมปากของโตซางปรากฏรอยยิ้มเยาะแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าส่งสัญญาณให้ฮวาหมู่หลาน
ฮวาหมู่หลานเข้าใจความหมาย จึงถอดดาบข้างกายออก แล้วเดินเข้าหาบิฮองด้วยมือเปล่า
บิฮองไม่รู้เลยว่าหายนะอยู่ตรงหน้า เขายังเชิดหน้าใส่หมู่หลานพลางแค่นหัวเราะ "ข้าจะบอกให้นะเด็กน้อย หากเ้าไม่อยากเจ็บตัว ตอนนี้คุกเข่าขอขมายังทัน ต่อให้เ้านายเ้าแพ้ คุณชายผู้นี้ก็ยังมีความเมตตาต่อสตรี..."
"เมตตาแม่เ้าสิ!" ฮวาหมู่หลานไม่รอให้เขาพูดจบ นางเบิกตากว้าง ร้องะโเสียงดัง แล้วพุ่งเข้าใส่ราวกับสายลมแรง
บิฮองไม่คิดว่านางจะกล้าลงมือก่อน อีกทั้งท่าร่างของฮวาหมู่หลานรวดเร็วมาก ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว ร่างอันบอบบางก็มาถึงตรงหน้า หมัดเล็ก ๆ ที่กำแน่นซัดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง
ปัง!
เสียงปะทะดังสนั่น บิฮองร้องโหยหวนถอยหลังไปอย่างเสียหลัก เซถอยหลังไปถึงห้าก้าว ใน่เวลาวิกฤติเขาคว้าเสาโถงไว้ได้จึงไม่ล้มลง
บิฮองที่เ็ปเอามือลูบหน้า ปรากฏว่ามีเืเต็มมือ สันจมูกเจ็บจนแทบขาดใจ เพราะถูกหมัดเดียวต่อยจนหัก
เหล่าเ้าหน้าที่รอบ ๆ ต่างตกตะลึง พวกเขารู้เพียงว่าฮวาหมู่หลานเป็สาวใช้คนสนิทของนายอำเภอ แต่ไม่คิดว่าสาวใช้ผู้นี้จะมีวรยุทธ์ และยังลงมือหนักขนาดนี้ หมัดเดียวทำเอาคุณชายรองตระกูลบิหน้าแหก
บิเจินเองก็สีหน้าเปลี่ยนไป แววตาฉายความใ ในใจเริ่มเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
บิฮองมองเืเต็มมือ ทันใดนั้นก็เปลี่ยนความอับอายให้เป็ความโกรธ
คุณชายรองตระกูลบิผู้สูงส่ง ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี มีแต่เขาที่ต่อยคนอื่น แต่วันนี้กลับถูกสาวใช้ต่อยจนจมูกหัก นี่คือความอัปยศที่สุดในชีวิตของเขา
"นังคนชั้นต่ำ กล้าลอบโจมตีข้า!" บิฮองที่โกรธจนขาดสติแผดเสียงร้องลั่น เหวี่ยงหมัดทั้งสองข้างพุ่งเข้าใส่ฮวาหมู่หลานเพื่อเอาคืน
จนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้ตัวว่าพลังต่อสู้ของฮวาหมู่หลานเหนือกว่าเขา เขาคิดว่าที่พลาดเมื่อครู่เป็เพราะเขาไม่ระวังและถูกลอบโจมตีเท่านั้น
ร่างระหงของฮวาหมู่หลานยืนตระหง่าน มองบิฮองที่พุ่งเข้ามาด้วยสายตาดูแคลน โดยไม่มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย
สามก้าว...
สองก้าว...
หนึ่งก้าว...
บิฮองพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง หมัดทั้งสองข้างหอบเอาความโกรธแค้น ซัดเข้าที่ใบหน้าของนางอย่างแรง
ในพริบตานั้น ร่างของฮวาหมู่หลานเบี่ยงหลบอย่างแ่เบาด้วยท่าร่างที่รวดเร็วเหลือเชื่อ หมัดของบิฮองชกพลาด ท่าร่างหมดแรงส่ง ร่างของเขาถลาผ่านข้างกายนางไป
ในจังหวะที่สวนกันนั้น ฮวาหมู่หลานยื่นเท้าขวาออกไปขัดขา บิฮองเสียหลักทันที หมู่หลานจึงซัดหมัดทั้งสองเข้าที่หลังของเขาอย่างแรง บิฮองครางฮึดในลำคอ แล้วล้มหน้าคว่ำลงกับพื้น
"นังคนชั้นต่ำ เ้ากล้า..." บิฮองที่ล้มคว่ำอยู่บนพื้นร้องะโ พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น
แต่ฮวาหมู่หลานจะให้โอกาสเขาได้อย่างไร นางะโเตะเข้าที่ใบหน้าของบิฮองอย่างจัง เตะนี้รุนแรงมหาศาลจนทำให้เขากระอักเืคำโต ร่างใหญ่โตกระเด็นไปสามก้าว กระแทกเข้ากับขั้นบันไดหินอย่างแรง
บิฮองที่กระอักเืถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฮวาหมู่หลานก็พุ่งเข้าใส่ รัวหมัดและเท้าใส่ไม่ยั้ง ราวกับห่าฝนที่โหมกระหน่ำลงบนร่างกายของเขาอย่างไร้ความปรานี
"อ๊ากกก! อ๊ากกก!"
ทั่วทั้งโถงเต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน บิฮองถูกตีจนหนังถลอก ไม่รู้ว่ากระดูกหักไปกี่ท่อน ถึงกับไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยปากขอชีวิต
ทุกคนในโถงต่างยืนอึ้ง มองดูคุณชายรองตระกูลบิถูกสาวใช้ที่ดูอ่อนแอเหยียบไว้บนพื้นแล้วรุมซ้อมอย่างบ้าคลั่ง
แม้แต่บิเจินก็ตกตะลึงจนตาค้าง มองดูพี่รองของตนถูกตีจนหน้าบวมปูด ใจนทำอะไรไม่ถูก
"ทำได้ดี ทุบตีมันให้หนักเลย..." โตซางมองดูคุณชายรองตระกูลบิที่เคยโอหังถูกสาวใช้คนสนิทของตนซ้อมยับ ในใจรู้สึกสะใจเป็อย่างยิ่ง เขาไม่คิดจะห้าม แต่กลับแค่นหัวเราะและรับชมด้วยความสนใจ
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงหมัดหนัก ๆ ดังสะท้อนไปทั่วโถง บิฮองถูกตีจนเืท่วมตัว สภาพดูไม่ได้เลย
"หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้ พวกเราแพ้แล้ว พวกเรายอมรับคำพนัน หยุดได้แล้ว!" ในที่สุดบิเจินก็ดึงสติกลับมาได้ นางรีบวิ่งมาที่หน้าบันไดแล้วะโขอร้องโตซาง
โตซางระบายอารมณ์จนพอใจแล้ว และไม่อยากให้บิฮองถูกตีจนตาย ในเมื่อบิเจินเอ่ยปากขอร้อง เขาจึงถือโอกาสนี้สั่งให้ฮวาหมู่หลานหยุดมือ
ฮวาหมู่หลานจึงหยุดหมัดที่เปื้อนเื บิฮองที่นอนอยู่บนพื้นสลบเหมือดไปแล้ว ร่างกายสะบักสะบอมดูน่าสยดสยอง
"เยี่ยมจริง ๆ ข้าควรพิจารณาดี ๆ ว่าจะแต่งนางเป็ภรรยาดีไหม หากวันไหนทำให้นางไม่พอใจ แล้วนางหันมาใช้ความรุนแรงในครอบครัวกับข้า..." เมื่อมองสภาพของบิฮอง โตซางก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาเล็กน้อย
บิเจินรีบสั่งให้ข้ารับใช้เข้ามาหามบิฮองออกไปพันแผลและรักษา
เมื่อส่งพี่รองออกไปแล้ว บิเจินถอนหายใจอย่างโล่งอก นางหันกลับมามองโตซางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ฟันขาวขบเม้มริมฝีปากแดงระเรื่อ แล้วกล่าวอย่างเ็า "คุณชายโต นึกไม่ถึงว่าข้างกายท่านจะมีสาวใช้ที่มีวรยุทธ์สูงส่งเช่นนี้ วันนี้ถือว่าพวกเราพ่ายแพ้ เงินสามล้านเหรียญนี้เป็ของท่าน แต่ข้าบอกท่านไว้เลยว่า เื่นี้ยังไม่จบ ตระกูลบิไม่มีวันยอมรับความอัปยศนี้ ลาก่อน!"
บิเจินทิ้งคำเตือนไว้ประโยคหนึ่ง สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไปด้วยความโกรธแค้น
โตซางรู้ดีว่าวันนี้เขาได้ล่วงเกินตระกูลบิเข้าให้แล้ว แต่หากเขา้าชิงเมืองซีจิ๋วคืนมา ไม่ช้าก็เร็วต้องมีความขัดแย้งกับตระกูลบิอยู่ดี วันนี้ได้ระบายความแค้น เพิ่มค่าความจงรักภักดีให้ฮวาหมู่หลาน และยังได้เงินสามล้านเหรียญ ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว
เมื่อเดินขึ้นบันได โตซางเล่นเหรียญทองแดงที่ส่องประกาย พลางพึมพำกับตัวเอง "เวลาบีบคั้นนัก ตอนนี้มีแม่ทัพแล้ว มีเสบียงอาหารทหารแล้ว ขั้นต่อไปก็คือการเกณฑ์พลสร้างกองทัพ"
1K
![[PWP] บันทึกรัก กลลวงสวาท](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741348923_86908988.webp)
