ตลอดสองฟากฝั่งของห้องแกลเลอรี่มีภาพเหมือนของบุคคลในตระกูลครอมพ์ตันแขวนประดับไว้เป็ระยะๆทั้งความตื่นเต้นความภาคภูมิใจที่ได้มาเห็นงานฝีมือของบรรพบุรุษในตระกูลขึ้นมาอัดแน่นอยู่ในอกใจจริงแล้วฉันอยากจะหยุดเพื่อชื่นชมงานแต่ละชิ้นนั้นแต่ฝีเท้าที่ค่อนข้างเร็วของมิสซิสกรีฟทำให้ฉันไม่อาจเถลไถลได้
“ที่นี่รับประทานอาหารค่ำตอนสองทุ่มตรง”มิสซิสกรีฟบอกขณะเปิดประตูห้องที่จัดเตรียมไว้ให้พอฉันก้าวเข้าไปในห้องนั้นนางก็รีบปิดประตูตามหลังลงอย่างแรง
ฉันได้พบว่าทั้งกระเป๋าเสื้อผ้าผ้าใบและกล่องสี ได้ขึ้นมาอยู่บนห้องเรียบร้อยแล้วราวปาฏิหาริย์ มันเป็ห้องที่ใหญ่โตกว้างขวางมากหน้าต่างบานคู่เต็มผนังด้านหนึ่งเตียงนอนขนาดใหญ่คลุมด้วยผ้าสีน้ำเงินตั้งอยู่ทางด้านปีกซ้ายโต๊ะเครื่องแป้งที่ประกอบด้วยกระจกเงาบานใหญ่ตั้งอยู่ฟากตรงข้ามแผ่นภาพแกะสลักฝีมือล้ำเลิศสองภาพ ดูจะเป็เครื่องประดับตกแต่งเพียงอย่างเดียวภายในห้องนี้พื้นห้องปูไว้ด้วยพรมสั้นซึ่งมีทั้งสีน้ำเงินและสีแดงมารูนผนังห้องเป็สีฟ้าอ่อน
ทั้งหมดนี้คือการตกแต่งห้องสำหรับผู้ชายโดยแท้ทั้งยังมีกลิ่นไม้สนซีดาร์กรุ่นอยู่ด้วยจากที่ใดที่หนึ่งภายในบ้านหลังนี้ฉันแว่วเสียงเพลงคลาสสิก แต่เพียงครู่ก็เงียบหาย และหลังจากนั้นแล้วฉันก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย
ฉันยังมีเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงที่จะจัดเสื้อผ้าและชำระล้างร่างกายอาหารค่ำเวลาสองทุ่มตรง และฉันก็มีชุดดีที่สุดติดตัวมาเพียงแค่ชุดเดียวซึ่งฉันหวังว่าการรับประทานอาหารค่ำที่นี่น่าจะต้องมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด แต่เ้าภาพคงจะไม่รังเกียจถ้าจะต้องเห็นฉันแต่งตัวด้วยชุดซ้ำๆ สักสองสามวัน
ฉันปัดแก้มแต่เพียงบางเบาแล้วก็จ้องมองดูดวงตาคู่สีน้ำตาลอ่อนของตัวเองอยู่ััความเครียดที่พยายามเน้นขอบตาด้วยอายไลน์เนอร์ อดคิดในใจไม่ได้ว่าถ้าเขาเป็เช่นเดียวกับบ้านหลังนี้ เ้าภาพของฉันจะต้องเป็บุรุษผู้มีความสง่างามอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตามฉันพยายามที่จะไม่วาดภาพของลีแลนด์ ครอมพ์ตัน เพราะโดยความเป็จริงแล้วฉันไม่มีความรู้เลยว่าเขาอายุเท่าไร...จะสี่สิบหรือหกสิบ...จะเป็คนดีมีอัธยาศัยหรือเคร่งขรึมพูดน้อย ซึ่งความไม่รู้นี้ทำให้ฉันอดนึกเคืองพ่อไม่ได้ที่ทำให้ฉันต้องมาตกอยู่ในสถานะเช่นนี้อย่างช่วยไม่ได้ถ้าบ้านหลังนี้ตั้งอยู่ในบอสตันหรือนิวบูรี่พอร์ทซึ่งเป็ย่านที่ค่อนข้างทันสมัยในยุคกลางมันยังจะง่ายเสียกว่าแต่คฤหาสน์อังกฤษที่มาตั้งอยู่ในเมืองชนบทแวดล้อมด้วยป่าเขาลำเนาไพรห่างไกลจากผู้คนเป็ไมล์ๆ เช่นนี้ มันทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างไรพิกลแถมยังมีมิสซิส กรีฟแม่บ้านผู้ชาเย็นและยังวิลลี่ผู้เงียบงันซึ่งทั้งสองคนนี้ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกคลายใจขึ้นได้เลย
ฉันเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยตอนทุ่มครึ่งพอดีมีเสียงเคาะดังขึ้นตรงหน้าประตูก่อนที่มิสซิสกรีฟจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับบอกว่า
“มิสเตอร์ครอมพ์ตันต้องขออภัยคุณอย่างมากเลยค่ะวันนี้ท่านไม่ค่อยสบายก็เลยไม่สามารถลงมาร่วมทานอาหารกับคุณได้”
ความรู้สึกโล่งใจที่เกิดขึ้นในยามนี้ราวจะอำพรางความผิดหวังไว้มากกว่าอย่างไรก็ตาม ฉันบอกกับตัวเองว่า...บางที การได้พบกับเ้าของบ้านผู้มีอุปการคุณต่อตระกูลของเราในตอนกลางวันน่าจะดีกว่า
แสงจันทร์สาดสว่างเข้ามาในห้องนอนอาบไล้ทุกสิ่งให้เปลี่ยนเป็สีเงินยวงแสงจันทร์ปลุกให้ฉันตื่นและลุกขึ้นไปรูดม่านปิด
ใน่เวลานั้นฉันหยุดยืนอยู่ตรงหน้าต่างที่กั้นด้วยลูกกรงหิน ทอดสายตามองออกไปยังเทือกเขาที่โอบล้อมซึ่งดูราวกับฉากสีดำที่ตัดอยู่กับแสงนวลอร่ามของดวงจันทร์ที่อาบพื้นลานหญ้าเบื้องล่าง...
และในตอนนั้นเอง ที่ฉันได้เห็นอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่...เป็ความเคลื่อนไหวคล้ายเงาที่วูบวาบก่อนจะหายไปซึ่งฉันไม่อาจบอกได้ ว่าสิ่งที่กำลังเห็นอยู่นั้นเป็คน สัตว์หรือสิ่งที่เกิดขึ้นจากจินตนาการของตนเอง
“วันนี้มิสเตอร์ครอมพ์ตันก็ยังจะไม่ลงมาหรอกนะคะแต่สั่งมาว่าขอให้คุณทำตัวตามสบายที่สุดขอให้ถือเสมือนว่าบ้านหลังนี้เป็ของคุณเองก็แล้วกันถ้าคุณอยากจะเดินชมบริเวณก็เชิญได้นะคะมีเส้นทางที่ไม่อันตรายอะไรเลย”
มิสซิสกรีฟกล่าวขณะเก็บจานอาหารเช้าของฉันอยู่ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าหล่อนจะห้ามไม่ให้ฉันล่วงล้ำเข้าไปในบริเวณบ้านส่วนใดส่วนหนึ่งเสียอีก
“ถ้าเขายังไม่สบายอยู่ฉันมาใหม่วันหลังก็ได้นะคะ”
ฉันวางถ้วยกาแฟลงในจานรองรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นมาบ้างเหมือนเด็กนักเรียนที่หวังจะได้รับการปล่อยตัวกลับบ้านเร็วกว่ากำหนด
“อย่าเลยค่ะ”มิสซิสกรีฟถอนหายใจ
“ท่านอยากให้คุณอยู่ก่อน”
ในจินตนาการของฉันยามนี้ฉันมองเห็นภาพบุคคลทุพพลภาพ มองเห็นภาพตัวเองที่ตั้งขาตั้งขึงผืนผ้าใบอยู่ภายในห้องที่มีแสงเพียงสลัวลางเพราะเป็ห้องคนป่วยภาพพ่อเฒ่านิสัยประหลาที่นั่งอยู่ในเก้าอี้ล้อเลื่อนกำลังจ้องมองมาทางฉันด้วยสายตาดุดันร่างกายท่อนล่างมีผ้าขนสัตว์คลุมไว้เห็นเพียงหัวรองเท้าแตะที่ยื่นออกมา
ฉันสลัดภาพต่างๆเ่าั้ออกเสียจากสมอง เมื่อผงกศีรษะอย่างยอมรับในคำพูดของมิสซิสกรีฟ
“ก็ได้ค่ะฉันอยู่ต่อไปก่อนก็ได้”
ทัศนียภาพของบริเวณโดยรอบภายใต้แสงตะวันยามเช้าช่างสวยงามจับตาฉันคันมือคันไม้ยิบๆอยากจะหยิบกระดาษดินสอขึ้นมาสเก็ตช์ไว้ ฉันชอบที่จะใช้แนวความคิดตามธรรมชาติแล้วนำมาเปลี่ยนแปลงให้เป็รูปร่าง สีสัน เพิ่มความเข้มหรือทำให้บางเบาลงซึ่งบ่อยครั้งที่ใครหลายคนแสดงความชื่นชมผลงานของฉันว่าเป็ภาพที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจดี เช่นเมื่อภาพที่ร่างขึ้นในตอนแรกสำเร็จลงอย่างสมบูรณ์แบบเทือกเขาที่เห็นอยู่ตรงหน้า อาจจะเหลือเพียงรูปเงาก็จริงแต่ทั้งความเป็ตัวตนและจิติญญาของมันจะคงอยู่อย่างแน่นอน
ดังนั้นฉันจึงเอาสมุดเล่มเล็กติดตัวไปด้วยไม่ลืมที่จะห่อร่างให้อบอุ่นเข้าไว้เพื่อต่อสู้กับอากาศที่หนาวเย็นก่อนที่จะออกจากบ้านทางประตูหลัง
สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเมื่อล่วงพ้นประตูออกไปก็คือโรงรถขนาดใหญ่รถคันของฉันจอดแอบอยู่ตรงกลางระหว่างรถสเตชั่นแว้กก้อนกับรถสปอร์ตคันหนึ่งที่มีผ้าใบคลุมอยู่เรียบร้อยฉันหยิบถุงมือหนาๆ ออกมาจากช่องใส่ของหน้ารถ หลังจากนั้นจึงได้เริ่มออกเดินทาง
ฉันสังเกตเห็นรอยเท้าบนหิมะเป็รอยเท้าที่ค่อนข้างใหญ่และที่เคียงข้างอยู่คือรอยเท้าสุนัขซึ่งรอยเท้าทั้งของคนและสุนัขพัวพันกันอยู่ไปมาคล้ายกับเ้าสุนัขตัวนั้นวิ่งกลับไปกลับมาอยู่ระหว่างเส้นทางเพื่อคอยดูแลบุคคลผู้เป็เ้านายของมัน ขณะเดินลงไปตามแนวลาของเนินเขาสู่ป่าโปร่งหลังจากนั้นรอยเท้าทั้งสองก็แยกห่างจากกันและเลือนหายไปใต้ป่าสนที่ขณะนี้ทุกกิ่งก้านของมันมีหิมะจับอยู่ขาวโพลนฉันยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆพร้อมกับคอยมองสิ่งที่จะใช้เป็เครื่องสังเกตไปด้วย
ฉันคงจะมาถึงเนินเขาอีกลูกหนึ่งเพราะรู้สึกว่าตัวเองต้องใช้กำลังขาดึงร่างให้สูงขึ้นไป...สูงขึ้นไปเรื่อยๆลมหายใจเป็ไอชื้นอยู่กับผ้าที่ใช้ทั้งพันคอและปกปิดส่วนล่างของใบหน้า
แต่ถึงแม้อากาศจะหนาวเย็นขนาดนั้นฉันก็ยังรู้สึกร้อนจนต้องรูดซิปเสื้อคลุมลงให้อากาศบริสุทธิ์เย็นชื่นััเนื้อตัวฉันถอดหมวกสยายผมให้กระจายออกเสียงสนส่ายใบไหวกระซิบกระซาบอยู่เหนือหัวมันต่างโน้มกิ่งเข้าหากันราวจะเตือนอีกฝ่ายหนึ่งให้รับรู้ว่าขณะนี้กำลังมีใครบางคนได้บุกรุกเข้ามาถึงในอาณาจักรของมันแล้ว
เมื่อขึ้นมาถึงชะง่อนผาที่ยื่นออกไปจากบริเวณป่าสนที่สามารถมองลงไปเห็นวิวหุบเขาที่ต่ำลงไปทางเบื้องล่างได้ฉันก็หยิบสมุดออกมาและลงมือสเก็ตช์ภาพไว้
ฉันสเก็ตช์ภาพในแง่มุมต่างๆจนนิ้วชา แทบจะเป็เหน็บชาไปทั้งตัวจึงได้สังเกตเห็นว่าขณะนี้แสงได้เปลี่ยนไปแล้วและตอนนั้นเองที่ฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ตัวเองออกจากบ้านมานานหลายชั่วโมงทีเดียวรู้สึกใจคอไม่ใคร่ดีเมื่อไม่เห็นต้นไม้ที่ตั้งใจใช้เป็จุดสังเกตชักสงสัยว่าตัวเองเดินมาเรื่อยๆ โดยไม่คิดจะสังเกตอะไรไว้เลยนานเท่าไรแล้ว...
ที่เลวร้ายไปกว่านั้นก็คือรอยเท้าของตัวเองตามทางเดินได้เลือนหายไปหมดสิ้นด้วยแรงลมที่พัดพาเอาปุยหิมะจากกิ่งสนตกลงมาปกคลุม
“เดือดร้อนแล้วไหมล่ะ...”
ฉันพร่ำบ่นอยู่กับตัวเองก่อนจะดุ่มเดินลงเนินไปเรื่อยๆด้วยความเชื่อที่ว่าการลงจากเนินเช่นนี้ย่อมจะต้องลงไปถึงถนนเบื้องล่างได้ในที่สุด
ขณะนี้ฉันทั้งหิวทั้งหนาวมองเห็นความเบาปัญญาของตัวเองได้อย่างชัดเจนทีเดียวทั้งเริ่มเกิดมีคำถามขึ้นในใจว่า...นี่ฉันจะต้องเดินไปอีกนานสักเท่าไรกว่าที่จะมีใครสักคนออกมาให้ความช่วยเหลือ...?
254
