การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        เมื่อได้ยินที่เชวียหย่งเฉียงพูดต้วนชิงหมิงจึงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวพลางทอดถอนใจดูเชวียหย่งเฉียงที่คอยปกป้องจนออกหน้าออกตา  หลักฐานความผิดของเชวียหนิงเชี่ยนก็เห็นกันอยู่ชัดเจนถ้าไม่เชื่อก็สามารถเรียกบ่าวรับใช้มาถามได้ทว่าเมื่อความจริงใกล้ปรากฏเชวียหย่งเฉียงยังไม่ลืมที่จะคอยคุ้มครองลูกสาวอนุเหมือนกลัวว่านางจะไม่ได้รับความเป็นธรรมจากฮูหยิน!  และสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือยิ่งทำเช่นนี้ก็ยิ่งสร้างปัญหาให้ฮูหยินและลูกสาวของนางมากขึ้น

        เชวียหนิงหรานที่ยืนพิงเก้าอี้ตัวสั่นอยู่จับมือต้วนชิงหมิงไว้แนบแน่น กลัวว่าถ้านางทนไม่ไหวจะพูดออกไป!

        ฮูหยินเชวียหันมองเพียงปราดเดียว

        คำพูดผู้เป็นสามีเห็นได้ชัดว่ากำลังพูดโน้มน้าวระคนเตือนสตินางละม้ายถ้านางลงโทษเชวียหนิงเชี่ยนหนักเกินที่จำเป็นหรือเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านปู่ท่านย่า เขาจะไม่ปล่อยนางไปแน่!

        ทำไมนางจะไม่เข้าใจความหมายที่ผู้เป็นสามีต้องการสื่อ? เขาต้องการที่จะปกป้องลูกสาวอนุแต่ก็กลัวว่าเขาจะดูเป็นตัวตลกเมื่อท่านปู่ท่านย่ารู้เรื่องและต่อว่าเขากับอนุภรรยา ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ให้ฮูหยินรับไว้ทั้งหมด!

        ร่วมหอลงโรงเป็นสามีภรรยากันมากกว่าสิบปีแต่กลับเย็นชากันได้ถึงเพียงนี้ ในใจของฮูหยินเหมือนถูกความหนาวเหน็บทิ่มแทงนางมองไปยังเชวียหย่งเฉียงที่มองมาอย่างเตือนจึงเผยยิ้มขึ้นบางๆ...ในที่สุดนางก็เห็นใบหน้าที่แท้จริงของชายคนนี้ชัดเจนสักทีเขามัวแต่คิดว่าจะเอาอกเอาใจอนุของอย่างไรโดยไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของนางและลูกสาวถึงเวลาที่จะต้องให้พวกนั้นได้เจอดีเสียบ้าง!

        “ท่านพี่วางใจได้ เรื่องนี้ เชี่ยเซิน[1]จะสืบหาความจริงให้ถึงที่สุดเพื่อคืนชื่อเสียงให้กับลูกสาวของท่าน!”

        เชวียหย่งเฉียงเดิมที่ไม่ชอบท่าทางที่แข็งกร้าวของฮูหยินเมื่อได้ยินที่นางพูดก็ยิ่งไม่ชอบใจขึ้นไปอีก... ความหมายของเขาคือให้สืบแบบคร่าวๆก็พอ แต่ความหมายของฮูหยินกลับตรงข้าม!

        เมื่อได้ฟังประโยคสุดท้ายที่นางพูดว่า ‘คืนชื่อเสียงให้กับลูกสาวของท่าน’ เขากลับพูดอะไรไม่ออกอีก!คำพูดและเรื่องราวเหล่านี้ มีความสัมพันธ์กับชื่อเสียงของบุตรสาวอย่างมากยิ่งไปกว่านั้นยังเกี่ยวโยงไปถึงบุตรสาวภรรยาเอกจวนต้วนอีก

        คิดถึงจุดนี้เชวียหย่งเฉียงจึงไปแต่โบกมือไปมา “ช่างเถอะเรื่องนี้ให้เจ้าจัดการแล้วกัน!”

        ฮูหยินเชวียตอบตกลงนางรู้ว่าแม้เขาจะให้นางจัดการ แต่หน้าตาและจิตใจกลับไม่ได้ยินดี

        ทางด้านต้วนชิงหมิงเมื่อได้เห็นสีหน้าของฮูหยินเชวียทำได้แต่ถอนหายใจ คนที่จะปกป้องเชวียหนิงหรานแท้จริง ยังคงเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดนางทว่านางไม่อยากเห็นฮูหยินเชวียกับเชวียหย่งเฉียงมองหน้ากันไม่ติดจึงปรายตามองไปยังเชวียหนิงเชี่ยนที่คุกเข่าอยู่ พูดเสียงต่ำว่า

        “คุณหนูสามทำความผิด จะต้องได้รับโทษแน่นอน!”

        เชวียหนิงเชี่ยนที่ข่มความโกรธมานานแล้วในตอนนี้จึงอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปเงยหน้าขึ้นมองไปยังต้วงชิงหมิงอย่างโกรธแค้นชิงชัง ไม่สนใจใครอื่นเบิกตาโตพร้อมกำมือไว้แน่น พูดอย่างโมโหอีกฝ่ายเป็นที่สุด “เจ้ามันคนไร้ความสามารถ... ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”

        ถึงตรงนี้ความจริงทั้งหมดก็เผยออกมาครั้งนี้ต่อให้เชวียหย่งเฉียงอยากจะปกป้องเชวียหนิงเชี่ยนมากแค่ไหนก็ไม่อาจจะทำได้อีกแล้ว!

        ต้วนชิงหมิงไม่สนใจสายตาของเชวียหย่งเฉียงอีกต่อไปหัวเราะออกมาเสียงเบา “ถึงแม้ข้าจะไร้ความสามารถแต่ก็ไม่เคยคิดทำร้ายพี่น้องของข้า แต่คุณหนูสามเล่า? ไม่เพียงแต่จะผลักข้าตกน้ำยังผลักพี่น้องของตนเองลงน้ำหรือเจ้าไม่กลัวว่าข้าจะตามไปหลอกหลอนถึงเตียงตอนกลางดึกกลางดื่นหรอกหรือ?

        นางหันไปมองทางเชวียหนิงเชี่ยนด้วยสายตาที่เย็นยะเยือกและโหดเหี้ยมราวกับเป็นปีศาจชั่วร้ายกลับมาเกิดต้องการจะกลืนกินนางลงไป! เชวียหนิงเชี่ยนไม่เคยเห็นสายตาเช่นนี้มาก่อนจึงร้องเสียงดังลั่นออกมา “ข้าบอกแล้วไงข้าแค่ผลักนางเบาๆ เท่านั้น...”

        พริบตาเดียวเสียงภายในห้องโถงรับรองก็เงียบลงอย่างฉับพลันเชวียหย่งเฉียงมองบุตรสาวคนเล็กด้วยความผิดหวังจนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยวาจาได้อีกแล้ว

        “หนิงเชี่ยน ลูกทำจริงๆ ใช่หรือไม่?”

        แต่ก่อนเขาเห็นแต่เชวียหนิงเชี่ยนที่น่ารัก จิตใจดี  ทว่าตอนนี้เด็กอายุไม่ถึงสิบปีกลับกล้าผลักพี่สาวลงน้ำ อีกทั้งยังกล้าผลักคุณหนูจวนอื่นตกน้ำอีกด้วย?

        ลูกสาวที่อยู่ต่อหน้าเขานั้นเป็นลูกของเขาจริงหรือ?

        ถึงตอนนี้ภายนอกห้องโถงรับรองจู่ๆ มีเสียงก้องกังวานที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจดังมา “คุณหนูสามเป็นคนลงมือ…ข้าเห็นกับตา!”

        เมื่อได้ยินเสียงจากด้านนอกเกือบทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมอง!

        ด้านนอกเห็นบุรุษสง่างามผู้หนึ่งรัศมีสุกสว่างดั่งมีทองคำเปล่งประกายไปรอบตัวดึงดูดทุกสายตามาไว้ที่ตัวของเขา ก้าวเดินเข้ามาในห้องโถงรับรองทีละก้าว ทีละก้าวไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไป!

        ชายหนุ่มผู้นั้นมีผิวพรรณที่ขาวหมดจดดวงตาลุกวาวละม้ายสามารถมองทะลุอดีตได้  มีรอยยิ้มเหมือนพระจันทร์เสี้ยวที่สุกกวาวบนท้องนภายามค่ำคืนแต่เมื่อเวลาจริงจังก็ดุดันเหี้ยมโหดและเลือดเย็นจนหนาวเหน็บ

        เมื่อมองใบหน้าที่สดใสจากด้านข้างจะเห็นรูปหน้าคมคาย มีสัดส่วนชัดเจนทว่ากลับไม่สูญเสียความหล่อเหลาไปใครได้เห็นเป็นต้องตกอยู่ในห้วงภวังค์!

        สำหรับคนนี้ไม่ต้องพูดอะไรมากเป็นเพราะในใจของต้วนชิงหมิงรู้ว่าองค์ชายสามเป็นเหมือนเทพเจ้า

        นางเงยหน้ามองขึ้นก็พอดีกับสายตาที่นิ่งเรียบของเหยียนหลิ่งอวี๋มองมาพอดี จึงก้มหน้าลงในทันทีร้องขึ้นว่า “องค์ชายสามเพคะ!”

        ไม่รู้ว่าองค์ชายมาร่วมผสมโรงอะไรที่นี่?

        นางรู้ดีว่านายท่านเชวียเคยเป็นครูใหญ่และเหยียนหลิ่งอวี๋นับว่าเป็นลูกศิษย์ของเขา อีกทั้งเชวียจื่อซวนก็เป็นเพื่อนอ่านหนังสือของเขาดังนั้นเขาจึงไปมาจวนเชวียเป็นเรื่องปกติ! แต่เหตุใดเขาถึงไม่รอให้นางไปก่อนค่อยปรากฏตัว... ต้วนชิงหมิงยอมรับว่าไม่ว่าองค์ชายสามจะอยู่ที่ไหนนางจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกกดดันที่นั่น!

        เมื่อเชวียหย่งเฉียงและฮูหยินเชวียเห็นเหยียนหลิ่งอวี๋ทั้งคู่และทุกคนต่างรีบลุกขึ้น ลงไปคุกเข่าต้อนรับ “เชี่ยเซินคารวะองค์ชายสาม!”

        เขาดึงชายเสื้อขึ้นพูดขึ้นว่า “ลุกขึ้น ตามสบาย!” ทุกคนต่างลุกขึ้นมาส่วนเชวียหย่งเฉียงและฮูหยินเชวีย ผายมือไปที่นั่งเพื่อให้ผู้ที่มาใหม่ได้นั่ง!

        เหยียนหลิ่งอวี๋เป็นคนทำอะไรตามอำเภอใจ เขาจึงเดินไปที่นั่งตรงกลางห้องโถงรับรอง พูดว่า “ท่านเชวีย วันนี้ข้าไปเจอเรื่องน่าขันที่ศาลากลางน้ำอย่างมากเรื่องหนึ่งจึงอยากจะเล่าให้ท่านเชวียได้ฟัง ไม่ทราบว่าท่านเชวียเต็มใจฟังหรือไม่?”

        เชวียหย่งเฉียงจะกล้าพูดว่า ‘ไม่เต็มใจ’ หรือ? เขารีบพยักหน้าตอบรับ“องค์ชายสามเชิญเล่าพ่ะย่ะค่ะ!”

        เหยียนหลิ่งอวี๋ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้น้ำตาลแดงอย่างสบายอารมณ์มองไปโดยรอบ จากนั้นหยุดสายตาลงที่ใบหน้าเชวียหนิงเชี่ยนยิ้มเล็กน้อยออกมาและพูดว่า “คุณหนูสามจวนเชวีนผู้นี้มีความกล้าหาญและหนักแน่น ข้าชอบยิ่งนัก!”

        เมื่อได้ยินที่เหยียนหลิ่งอวี๋พูดสายตาของคนห้องโถงรับรองต่างก็แปลกใจกันไม่น้อย

        เชวียหย่งเฉียงสามารถยืดอกด้วยความภาคภูมิใจกับเชวียหนิงเชี่ยนที่เขาเอ็นดูเมื่อได้ฟังเหยียนหลิ่งอวี๋ชมลูกสาวที่เขารักที่สุด แน่นอนว่าเขาดีใจเป็นอย่างมาก

        สีหน้าฮูหยินเชวียกลับหม่นหมองลงหรือว่าฟ้าดินไม่อยากให้นางลงโทษเชวียหนิงเชี่ยนในวันนี้? เมื่อครู่เชวียหย่งเฉียงให้นางทำเรื่องใหญ่ให้เล็กทำเรื่องเล็กให้มลายหายไป ตอนนี้องค์ชายสามก็มาชื่นชมเชวียหนิงเชี่ยนหรือว่าเรื่องผลักเชวียหนิงหรานตกน้ำจะสิ้นสุดเพียงเท่านี้?

        ทางด้านเชวียหนิงโหรวส่งสายตามองไปยังเหยียนหลิ่งอวี๋ พร้อมกับถอนหายใจ ถ้านางอายุน้อยกว่านี้สักสองปีถ้าได้เกี่ยวดองกับองค์ชายสามที่รูปโฉมงดงาม จะดีขนาดไหนกัน?

        ส่วนเชวียหนิงเชี่ยนเดิมทีตระหนกตกใจการมาเหยียนหลิ่งอวี๋จนลมออกหู  ทว่าประเดี๋ยวเดียว เมื่อเห็นอีกฝ่ายช่วยพูดให้ ก็อดดีใจเสียไม่ได้จนหาทางไปไม่เป็น!

        แม้กระทั่งเชวียจื่อซวนที่ยืนอยู่ด้านข้างยังต้องผงะไปนิดหน่อย เพราะองค์ชายสามเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างแต่ไม่ช่วยน้องสาวระบายความโกรธกลับยังช่วยคนที่ใช้กำลังและอำนาจในการทำร้ายคนอื่น?

        มีเพียงต้วนชิงหมิงเมื่อได้ยินคำพูดของเหยียนหลิ่งอวี๋ จึงรีบก้มหน้าก้มตาเม้มปากที่บอบบางดังบุปผา... ก่อนอื่นเขาจะยกยอให้อีกฝ่ายลอยสูงขึ้นหลังจากนั้นค่อยปล่อยให้ตกลงมาอย่างแรงนี่ต่างหากที่เป็นวิธีที่องค์ชายสามช่ำชองที่สุด!

        สิ่งที่ต้องทำความเข้าใจคือเวลาคนยืนอยู่บนที่สูง เมื่อตกลงมาก็จะยิ่งเจ็บปวดส่วนองค์ชายสามถ้าไม่ปล่อยให้ตกลงมาเจียนตาย ก็จะไม่ยอมเลิกราเด็ดขาด!

        ในห้องโถงรับรองเสียงเชวียหนิงเชี่ยนดังขึ้นด้วยความดีใจ “ขอบพระทัยองค์ชายสามเพคะ!”

        …...

        [1]เชี่ยเซิน คือ สรรพนามที่ฮูหยิน (ภรรยาเอก) เรียกแทนตนเอง