ทะลุเวลามาฟัดฮองเฮา
ตอน จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด
เสียงแมลงหลากชนิดร้องดังในยามวิกาล สายลมเย็นพัดยอดไม้ปลิวหวิวหวิว แสงเทียนเรืองรองอยู่ในชั้นบนสุดของตำหนักไม้สีแดงที่สูงตระหง่าน
ในห้องบรรทมของฮองเฮา ปรากฏร่างเปลือยเปล่าของนางสนมกำลังยืนกระต่ายขาเดียว กางสองแขนอ้าออก ปากคาบด้ามพู่กันจนน้ำลายชุ่ม
ฮิ! ฮองเฮานอนตะแคงมองนางสนมที่กำลังโดนลงโทษอย่างสะอกสะใจ เอาหน้าหนุนมือตัวเองและแสยะยิ้มมุมปาก
"คิดจะหลอกให้ข้าหนาวตายใช่ไหมล่ะ ถึงได้มีข้ออ้างกับฮ่องเต้ว่าจะสอนข้าว่ายน้ำ ฝันไปแล้วหนิงหนิง"
"เปล่านะเพคะ" สนมน้อยพูดขณะคาบพู่กัน เสียงที่เปล่งออกมาแทบฟังไม่รู้ความ
"จะว่าไปเ้าก็สวยนะ ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมเ้าถึงขึ้นมาเป็สนมเอกได้ แต่มีดีแค่เรือนร่าง"
"อย่างเ้าน่ะมิอาจรั้งใจชายใดได้ เพราะวันนึงก็ต้องโรยราเหมือนกลีบดอกไม้ ฝีมือทำอาหาร เย็บปักถักร้อย บทกวี เ้าไม่มีดีเลยซักอย่าง ฮิ! ๆ"
ฮองเฮาเอ่ยขณะนอนยิ้มมองร่างเพรียวขาวบอบบางของนางสนมที่ยืนกางแขนกว้าง หล่อนยิ้มจนเห็นฟันขาวเมื่อนึกเปรียบเทียบตัวเองกับสนมที่สู้ไม่ได้ซักอย่าง
"ข้าไม่อยากฆ่าเ้าแล้วหละ เลี้ยงไว้ทรมานให้ตายจากข้างในไปวันละนิดยิ่งสนุกกว่าเสียอีก ฮิ! อย่างเ้าน่ะ ลูกไก่ในกำมือ หากข้านึกจะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด เผลอๆมิรอด"
แกร่ก! ๆ สนมน้อยกัดพู่กันขณะใบหน้าสั่นเทา หาใช่เพราะโกรธคำดูถูกของฮองเฮา แต่ด้วยความหนาวเหน็บจากอากาศยามดึกสงัด
ฮัดชิ้ว! จู่ๆใบหน้าสวยก็ร้อนวูบวาบ จมูกเชิ่ดโด่งแดงก่ำเมื่อจามแรง ดวงตากลมโตปริ่มน้ำตาจวนจะล้นออกมา
"เป็หวัดหรือเพคะ" สนมน้อยคายพู่กันร่วงลงพื้นแล้วปรี่เข้ามาคุกเข่าข้างเตียง เอามือทาบหน้าผากที่นูนโหนกของยอดหญิง
"ตัวร้อนจี๋เลยเพคะ ให้ข้าหายามาให้นะคะ"
"อย่ามาโดนตัวข้า ไปยืนที่เดิม" ฮองเฮาชี้นิ้วสั่ง
แปะ! ๆ ๆ สนมเดินถอยหลังมายืนกางแขน มองหญิงงามในชุดบรรทมสีขาวบางและเบะปาก
"หวัดแค่นี้ทำร้ายข้าไม่ได้หรอก ยัยตื้นเขิน" ฮองเฮาเอ่ยแล้วพลิกนอนตะแคงหันหลังให้สาวน้อยที่เปลือยกาย
ฮัดชิ้ว! เสียงจามดังขึ้นมาอีก ร่างเพรียวยาวนอนขดตัวงอเป็กุ้ง เสียงฟันขบกันดังกึกๆ หนาวจนสั่นเทาทว่ากลับแสร้งทำเป็แข็งแกร่ง
แปะ! ๆ ๆ สนมเอกย่องเท้าเปล่ามาขึ้นนอนบนเตียง กอดรวบฮองเฮาจากข้างหลัง เอาสองมือประสานหน้าท้องของหล่อนแล้วรัดแน่น
"อ๊าค! เ้าจะทำอะไรข้า ปล่อยนะ ไม่งั้นเรียกทหาร"
"ข้ากำลังรักษาท่านไงเพคะ ฮองเฮา"
"ตัวท่านเจอความเย็นเฉียบพลันจนปรับตัวไม่ทันน่ะ รู้จักไหมอาการไฮโปเธอร์เมียน่ะ หึ" สนมน้อยกระซิบหูฮองเฮาและกอดแน่น
"อะไรของเ้า ปล่อย อยากจะตายนักรึ" ยอดหญิงของแผ่นดินสบถดัง หวังจะให้ทหารยามข้างนอกได้ยิน
"ภาวะตัวเย็น ท่านตกอยู่ในภาวะตัวเย็น หากข้าไม่กอดท่านไว้รับรองได้เลยว่าได้ไปเกิดเป็นางฟ้าแน่เพคะ"
"จริง รึ?" ฮองเฮาเสียงอ่อนเมื่อรู้สึกดีขึ้นจากไออุ่น น่าขันที่สาวตัวเล็กกว่ากำลังกอดเธอจากข้างหลังและยังยกขาพาดเอวอีกด้วย
"ท่านก็รู้สึกว่ามันดีขึ้นนี่เพคะ"
ฟุ่บ! ๆ มือน้อยเริ่มล้วงอกเสื้อฮองเฮาหลังจากเอ่ยปากกระซิบหู หน้าอกน้อยแนบแผ่นหลังฮองเฮาเเน่นจนบุบบู้บี้ ลมปากพวยพ่นใส่ต้นคอด้านหลังจนใบหน้างามสั่นสะท้าน
"ไว้หายแล้วค่อยฆ่าข้าน้อยก็ได้นี่นา ข้าน่ะ ท่านจะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด ฮิ! ๆ"
"ข้าดีขึ้นแล้ว มือของเ้าน่ะเอาออกไปซะ" เสียงสั่นเครือดังแ่เบาเมื่อสนมน้อยเอามือคลึงเค้าอวบใหญ่ใต้ชุดบรรทม
"เอาออกไม่ได้เลยเพคะ ต้องกดจุดสำคัญ ท่านจะรู้สึกตัวร้อนขึ้นมาเลยหละ อย่าใไปนะเพคะ" สนมน้อยกระซิบหูแล้วเอานิ้วโป้งสองข้างกดวนๆบนยอดเต้าใหญ่ทั้งสองเต้า
อือ! ฮองเฮาครางกระเส่าขณะนอนสั่น เหงื่อไหลซึมหลังใบหู รู้สึกร้อนผ่าวในอกเหมือนมีกองไฟสุมอยู่ก็ไม่ปาน เมื่อโดนนิ้วคีบบีบบี้หัวนมยิ่งทำให้เสียวแปล๊บในอก รู้สึกหวิวๆเหมือนกำลังตกจากที่สูง ใบหน้าร้อนฉ่า แก้มชาเหมือนโดนตบ
สาวน้อยกระซิบใบหูสาวรุ่นพี่แล้วลดมือซ้ายลงจากเต้ามาถลกชายชุดบรรทม เอามือลูบขาที่เรียวยาวไล่จากล่างขึ้นบน
"ค่อยๆหายใจลึกๆนะเพคะ ยังมีอีกจุดที่ต้องกด"
"ถ้าท่านไม่พอใจก็ร้องดังๆได้เลย แต่ถ้ารู้สึกดีขึ้นนะเพคะ ลูกไก่ตัวนี้จะปรนนิบัติท่านเอง"
ฟุ่บ! มือน้อยยัดเข้ากลางขาอ่อนด้านใน อีกมือกอดรัดและบีบล็อคเต้านมขวาของฮองเฮาไว้แน่นหนับ
มือซ้ายลูบกลางขาอ่อนปาดขึ้นมาสูงจนโดนกลางเนินหน่าวและกลีบงาม
อื้อ! อือ! ฮองเฮานอนกัดริมฝีปากตัวเองร้องครางในสภาพตัวขดงอ สองขาหนีบกันแน่น
พรึ่บ! สนมเอกดึงชุดบรรทมจนแผ่นหลังเนียนขาวเปิดออก จากนั้นพรมจูบต้นคอยาวระหงส์ไล่ลงมาถึงแผ่นหลังที่ขาวไร้ตำหนิ
มือล้วงลูบเนินหน่าวเบาๆ รู้สึกถึงน้ำเหนียวไหลออกมาจากสองกลีบที่แยกอ้า จากนั้นนิ้วกลางของนางสนมก็บดบี้เม็ดเสียวจนดีดดิ้น
กร่อด! ๆ เสียงกัดฟันของฮองเฮาดังระรัว มือสองข้างยกกำจิกข้อมือของสนม ข้างที่กำลังฟัดเต้านมอยู่ เล็บมือบาดข้อแขนนางจนเืซึม
จุ๊บ! ๆ ริมฝีปากสีชมพูเม้มดูดแผ่นหลังขาวจนแดงเป็จ้ำๆหลายรอย นิ้วกลางวนใส่เม็ดเสียวจนตูดสาวใหญ่สั่นระรัว
"พอแล้ว พอเถอะ ข้าหายดีแล้ว อยากนอน ฮือ! ๆ" ฮองเฮาเอ่ยเสียงสั่น
"งั้นให้ข้าน้อยนอนกอดนะเพคะ"
"เื่อะไร เ้ามีสิทธิ์อันใด?"
"อาการแบบนี้ต่อให้ก่อกองไฟรอบเตียงก็ไม่หาย ต้องก่อไฟจากข้างในกายท่านเท่านั้นเลย"
"ข้าสั่งให้นางในเอาผ้ามาห่มให้ก็ได้"
"ผ้าห่มเป็ร้อยผืน ห่มจนท่านหายใจไม่ออกก็ไม่มีทางอุ่น"
ฟู่วส์! สนมเอกหันหน้าไปเป่าเทียนแล้วหันกลับมาดมซอกคอขาวจากข้างหลัง นอนตะแคงกอดฮองเฮาจนหลับไปในสภาพเต้านมแนบแผ่นหลังเนียนขาว
9K
