บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

เจียงม่อเซิ่งผู้ตั้งใจว่าจะเกลี้ยกล่อมให้อวี๋จิ่นลี่ล้มเลิกความคิดที่จะเป็นสตรีมเมอร์ พอฟังคำพูดของอีกฝ่ายจบ พลันนึกถึงความพิเศษของอีกฝ่าย

พวกเขาต่างจำเป็นต้องอาศัยพลังศรัทธาในการบำเพ็ญเพียร ถึงแม้จะไม่รู้ว่าได้วิธีการบำเพ็ญเพียรแบบนี้มาอย่างไรก็เถอะ แต่ในเมื่อนี่เป็นความลับของหนุ่มน้อย เขาย่อมไม่มีทางไปสืบเสาะอยู่แล้ว

และพลังศรัทธาที่ได้มาก็ต้องได้จากแฟนคลับ มิน่าล่ะหนุ่มน้อยถึงได้ตั้งใจว่าจะเป็นสตรีมเมอร์ นั่นเป็นวิธีที่จะมีแฟนคลับค่อนข้างง่ายเลยทีเดียว

เมื่อเป็นแบบนี้ เจียงม่อเซิ่งก็ยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะห้ามให้อวี๋จิ่นลี่เป็นสตรีมเมอร์ได้อีก

แต่พอคิดว่าเจ้าหนุ่มน้อยของตนต้องไปโผล่หน้าโชว์ตาต่อหน้าผู้คนทั้งสหพันธรัฐ ทุกคนจะรู้จักเจ้าหนุ่มน้อยคนนี้ของเขา จะชอบเจ้าหนุ่มน้อยของเขากันถ้วนหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความกลัดกลุ้มขึ้นในใจ

“เกาลัดน้อย ตั้งใจว่าจะสตรีมอะไรเหรอ” เจียงม่อเซิ่งเอ่ยถาม

ก่อนหน้านี้ได้ยินแม่เรียกหนุ่มน้อยว่าเกาลัดน้อย เขาคิดว่าชื่อเล่นนี้น่ารักทีเดียว ด้วยเหตุนี้ก็เลยหยิบมาเรียกอย่างไม่กระดากปากด้วย

“สตรีมทำอาหารรสเลิศ ฉันเห็นว่าคนที่นี่ไม่มีคนทำอาหารกันเป็นจริงๆ เลยสักคน เอาแต่กินอาหารเสริมไม่ก็อาหารต้มน้ำทุกวัน น่าสงสารเกินไปแล้ว มีของอร่อยเยอะแยะที่พวกนายยังไม่เคยได้กิน” พออวี๋จิ่นลี่คิดถึงสภาพปัจจุบันของวัฒนธรรมการกินอาหารของที่นี่ ก็อดไม่ได้ที่จะสงสารเห็นใจคนบนโลกใบนี้ ระหว่างพูดก็ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่นิดเดียว ว่าเกือบเปิดเผยความลับของตนออกไปแล้ว

คนที่นี่เหรอ หรือว่าเจ้าหนุ่มน้อยไม่ใช่คนของสหพันธรัฐ เจียงม่อเซิ่งที่ความรู้สึกว่องไวมาตลอดจับช่องโหว่ในคำพูดของอวี๋จิ่นลี่ได้ แต่เขากลับไม่ได้สืบสาวราวเรื่อง

ไม่ว่าเจ้าหนุ่มน้อยจะปิดบังความลับอะไรอยู่ ขอเพียงอีกฝ่ายไม่พูด เขาก็จะไม่ตามสืบ เขาจะรอวันนั้นที่เจ้าหนุ่มน้อยบอกเขาด้วยตนเอง

อีกอย่างพอได้ยินว่าเจ้าหนุ่มน้อยจะสตรีมทำอาหารไม่ใช่ทำอย่างอื่น เจียงม่อเซิ่งก็แอบโล่งอกไปหนึ่งเปลาะ พลางเอ่ยพูดว่า “เกาลัดน้อย นายเป็นคนสตรีมทำอาหารคนแรกบนอินเทอร์เน็ตแน่ ทักษะการทำครัวของทุกคนเป็นยังไง นายคงเข้าใจดี แบบนี้นายจะโดนคนเพ่งเล็งเอาได้ง่าย แล้วตกอยู่ในอันตรายนะ”

“หา แต่ฉันทำสิ่งนี้เป็นแค่อย่างเดียวนี่นา” อวี๋จิ่นลี่พูดอย่างกลุ้มใจนิดๆ

ตอนนี้นอกจากทำอาหารแล้ว ก็เหมือนว่าจะไม่มีอะไรอย่างอื่นที่พอจะสตรีมได้เลย

“ทำสตรีมต่อไปได้ แค่ไม่ต้องเปิดเผยใบหน้าก็พอแล้ว แบบนี้จะได้ไม่เรียกความสนใจจากคนอื่น แล้วก็ไม่รู้ว่าคนคนนั้นคือนายด้วย” เจียงม่อเซิ่งเอ่ยหลอกล่อต่อ

นี่อาจเป็นประโยคคำพูดยาวที่สุดที่เจียงม่อเซิ่งเคยพูดตั้งแต่เกิดแล้ว ถ้าเฉียวมู่หลานกับเจียงเจิ้นเทาได้ยินเข้าต้องตกใจมากแน่นอน

เจียงม่อเซิ่งก็พยายามสุดๆ เพื่อเกลี้ยกล่อมไม่ให้อวี๋จิ่นลี่โชว์หน้าสตรีมแล้ว ถึงแม้ว่าเขาในเวลานี้จะยังไม่รู้ว่าสิ่งนี้มันเรียกว่าหวงก็ตาม

เขารู้ว่าแค่อวี๋จิ่นลี่เริ่มสตรีม มันย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนมาได้มากมายเป็นแน่ แต่ไลฟ์สตรีมก็เป็นแหล่งที่มาที่เจ้าหนุ่มน้อยจะได้รับพลังศรัทธา เขาจึงไม่ห้ามอีกฝ่าย เช่นนั้นก็ทำได้เพียงปกป้องอีกฝ่ายให้มากยิ่งขึ้น ไม่ทำให้เขาโดนคนอื่นรบกวน

แรกเริ่มอวี๋จิ่นลี่ไม่ได้คิดอะไรมากมาย รู้สึกเพียงเนื้อหาสตรีมอันนี้มันเหมาะสมดีมาก แล้วก็ไม่เคยคิดเรื่องที่จะเปิดหน้าหรือไม่เปิดหน้าเลย แต่ตอนนี้พอได้ยินเจียงม่อเซิ่งพูดแบบนี้ เขารู้สึกว่ามันก็มีเหตุผลเหมือนกัน

อย่างไรเขาก็สตรีมทำอาหาร จะเปิดหน้าหรือเปล่ามันก็ไม่สำคัญ ไม่เปิดหน้ายังเลี่ยงความวุ่นวายไปได้ตั้งเยอะ ก็ดีเหมือนกัน

ด้วยเหตุนี้อวี๋จิ่นลี่จึงยอมรับคำแนะนำของเจียงม่อเซิ่งอย่างเริงร่า

เจียงม่อเซิ่งยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาอัดแน่นไปด้วยความเอ็นดูรักใคร่อย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่สังเกตเห็น

“นายตั้งใจว่าจะสตรีมเมื่อไรเหรอ” เจียงม่อเซิ่งเหลือบสายตาเฉยชามองไปทางอวี๋จิ่นลี่ เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โฟตอนของเขาอยู่ ชายหนุ่มจดจำข้อมูลบนนั้นทั้งหมดเข้าในหัวสมองคล้ายเอ่ยถามไปงั้นๆ

“ผมเองปลาจิ๋นหลี่ตัวหนึ่ง” กระทั่งชื่อก็ยังน่ารักเหมือนเจ้าหนุ่มน้อย แต่ว่า ปลาจิ๋นหลี่คืออะไรล่ะ