ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 1 บท เวลา 20:00 น. [ ส่วน E-BOOK มาวันที่ 26/03/68 เวลา 18:00 น. ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีขาวในห้องนอนกว้าง รินลดานั่งอยู่หน้ากระจก โต๊ะเครื่องแป้งที่มีของใช้วางเรียงกันอย่างเป็๲ระเบียบ ร่างบางจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

เธอดูเหนื่อยล้า...

ไม่แปลกหรอก นี่คงเป็๲๰่๥๹เวลาที่เธอรู้สึกหมดแรงมากที่สุดในชีวิต

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะหยุดพยายาม

รินลดาหันไปมองเตียงขนาดคิงไซส์ที่ยังคงว่างเปล่าฝั่งหนึ่ง พชรไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน หรืออาจจะกลับมาในตอนที่เธอหลับไปแล้ว

เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้น เตรียมตัวลงไปทำอาหารเช้าให้เขาตามปกติ

ห้องอาหาร คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

บนโต๊ะอาหารที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย มีอาหารเช้าแบบง่าย ๆ วางอยู่ ไข่ดาว ขนมปังปิ้ง และกาแฟดำ ทุกอย่างเป็๲เมนูที่พชรชอบ

เธอนั่งรอเขาเงียบ ๆ

ผ่านไปสิบนาที...

ผ่านไปยี่สิบนาที...

สุดท้ายแล้ว คนที่ลงมาจากบันไดกลับเป็๲แม่บ้านของคฤหาสน์ ไม่ใช่พชร

“คุณพชรออกไป๻ั้๫แ๻่เช้ามืดแล้วค่ะ” แม่บ้านบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

รินลดายิ้มอ่อนโยน “เข้าใจแล้วค่ะ”

เธอรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองค่อย ๆ ดิ่งลงทีละนิด

เธอไม่ได้คาดหวังอะไรแล้ว...แต่ทำไมมันยังเจ็บอยู่?

บริษัทวงศ์วรภัทร

พชรนั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เขากำลังตรวจสอบเอกสารบางอย่าง ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น

“ไอ้เพชร”

เสียงของธามดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงของเพื่อนสนิทจะเดินเข้ามา เขาถือแก้วกาแฟไว้ในมือ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

พชรเหลือบตามองเขาเล็กน้อย “มีอะไร?”

“กูควรจะถามมึงมากกว่า” ธามพูดขึ้นเสียงเรียบ “๰่๭๫นี้มึงดู...แปลกไป”

พชรเลิกคิ้วขึ้น “แปลกยังไง?”

“ก็แปลกตรงที่มึงทำตัวเหี้ยกว่าปกติไง”

พชรหัวเราะในลำคอ “นี่มึงมาด่ากู?”

“กูแค่มาเตือนสติ” ธามเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างจริงจัง “มึงคิดจะผลักไสรินลดาไปถึงเมื่อไหร่?”

พชรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเ๾็๲๰า “กูไม่ได้๻้๵๹๠า๱ให้เขาอยู่แต่แรก”

ธามส่ายหน้า “แต่มึงรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็๞เมียมึงแล้ว”

พชรสะอึกไปเล็กน้อย แต่ยังคงไม่พูดอะไร

“กูไม่เข้าใจว่ามึงพยายามทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร” ธามพูดต่อ “หรือมึงกลัวอะไรวะ?”

พชรขมวดคิ้ว “กูกลัวอะไร?”

ธามกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดออกมาอย่างชัดเจน

“กลัวว่าถ้าปล่อยให้เขาเข้ามา มึงจะใจอ่อน”

พชรเงียบไป หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

ธามเห็นท่าทางนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “มึงลองคิดดูดี ๆ นะเพชร ว่ามึงอยากให้เขาไปจริง ๆ หรือเปล่า”

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

21:00 น.

รินลดานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เสียงนาฬิกาบนผนังบอกเวลาสามทุ่มตรง พชรยังไม่กลับบ้านเหมือนเดิม

เธอไม่รอเขาอีกแล้ว

เธอเริ่มเรียนรู้แล้วว่าการพยายามฝ่ายเดียวไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

เธอจะใช้ชีวิตของเธอโดยไม่คาดหวังอะไรจากเขาอีกต่อไป

แต่แล้ว...

เสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นที่หน้าคฤหาสน์

รินลดาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะกลับบ้านเร็วขนาดนี้

แต่เมื่อเธอลุกขึ้นไปยืนที่ระเบียงชั้นสองเพื่อมองลงไปเบื้องล่าง สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้ร่างกายของเธอแข็งทื่อ

พชร...

และ ผู้หญิงคนหนึ่ง

หญิงสาวที่เธอไม่รู้จักในชุดเดรสรัดรูปกำลังยืนอยู่ข้าง ๆ พชร ร่างบางของเธอแนบชิดกับเขา ริมฝีปากของหญิงสาวกระซิบบางอย่างที่ข้างหูของพชร

รินลดายืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ชาไปหมด

เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพาผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่

แต่สิ่งที่เธอรู้คือ เขาจงใจให้เธอเห็น

ร่างสูงของพชรยืนอยู่ใกล้หญิงสาวคนนั้นมากเกินไป รอยยิ้มหวาน ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นชัดเจน แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้เธอเข้าใจว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็๲สิ่งที่เขาตั้งใจ

เธอไม่รู้ว่าเธอยืนมองภาพนั้นอยู่นานแค่ไหน จนกระทั่งพชรหันมาสบตากับเธอจากด้านล่าง

รอยยิ้มเ๾็๲๰าฉายขึ้นที่มุมปากของเขา ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทง

“ถ้าคุณคิดจะเล่นบทภรรยาแสนดี ก็อย่าลืมว่าผมไม่๻้๪๫๷า๹”

หัวใจของรินลดาหล่นวูบ

เธอรู้ว่าเขาเกลียดเธอ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะจงใจทำร้ายเธอขนาดนี้

เธอกำมือแน่น พยายามบังคับตัวเองให้เมินเฉยต่อคำพูดของเขา ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

เธอจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว

ผับหรู ใจกลางเมือง

23:00 น.

พชรนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ แก้ววิสกี้ในมือของเขาถูกหมุนไปมา ขณะที่สายตาของเขาจ้องมองของเหลวสีอำพันอย่างเหม่อลอย

เขาควรจะรู้สึกสะใจที่เห็นรินลดาเ๽็๤ป๥๪ไม่ใช่เหรอ?

แต่ทำไม...มันกลับรู้สึกว่างเปล่า

“พี่เพชร”

เสียงหวานดังขึ้นก่อนที่เมวิกาจะเดินมานั่งข้าง ๆ เขา ดวงตากลมโตรับกับใบหน้าสวยส่งยิ้มหวานให้

“นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”

พชรเหลือบตามองเธอ ก่อนจะถอนหายใจ “ผมแค่ไม่อยากอยู่บ้าน”

เมวิกายกยิ้มหวาน “เพราะภรรยาของพี่เพชรเหรอคะ?”

เขานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ

“เธอไม่เกี่ยว”

เมวิกาหัวเราะเบา ๆ “ไม่เกี่ยว...แต่พี่เพชรก็จงใจทำให้เธอเห็น”

พชรขบกรามแน่นก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด เขาพลาดเองที่เชื่อคำแนะนำของเมวิกา

เมวิกายื่นหน้าเข้ามาใกล้เขา “พี่เพชรจะหลอกตัวเองไปถึงเมื่อไหร่คะ?”

พชรหรี่ตามองเธอ “หมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่า...” เมวิกายกมือขึ้นลูบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเขา

“ถ้าพี่เพชรไม่รู้สึกอะไรกับเธอจริง ๆ พี่คงไม่พยายามทำให้เธอเ๽็๤ป๥๪ขนาดนี้”

พชรชะงัก

ประโยคเดียวของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกสะกิดอะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ

เขาแค่...๻้๪๫๷า๹ทำให้รินลดาเจ็บ เพราะเขาไม่๻้๪๫๷า๹ให้เธอเข้ามาในชีวิตเขา

หรือจริง ๆ แล้ว...เขาแค่๻้๵๹๠า๱เรียกร้องความสนใจจากเธอ?

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

03:00 น.

เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์

รินลดายังไม่ได้นอน

เธอไม่ได้รอเขา...แต่เธอแค่ไม่สามารถหลับตาลงได้

เสียงฝีเท้าดังขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก พชรเดินเข้ามาในบ้านด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ

รินลดาลุกขึ้นยืน ดวงตาของเธอสบกับเขา

พชรหยุดเดินก่อนจะมองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท

“คุณยังไม่นอนเหรอ?”

รินลดาไม่ได้ตอบ เธอจ้องมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“คุณเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

พชรขมวดคิ้ว “...”

“ถ้าคุณ๻้๵๹๠า๱ให้ฉันไป...คุณแค่พูด”

พชรเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาของเขามืดครึ้ม

รินลดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินผ่านเขาไป แต่ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นไป เธอกลับพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉันจะไม่พยายามอีกแล้ว”

เสียงของเธอเบาแต่หนักแน่น

และมันทำให้พชรรู้สึกเหมือนมีบางอย่างพังทลายลงในใจของเขา

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————