“แต่กูก็เห็นด้วยกับไอ้ดีแลนมันนะ มึงควรระวังไว้หน่อยก็ไม่เสียหายหรอก” เลโอพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แล้วตบบ่าคลิโอเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ เพราะเขารู้ดีว่าประสบการณ์ของดีแลนนั้นหนักหนาแค่ไหน
ย้อนกลับไป่ที่วง FOP เพิ่งตั้งวงใหม่ ๆ และเริ่มมีชื่อเสียง สาว ๆ พยายามหาวิธีเข้าหาทั้งสี่คนอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งดีแลนไปเจอสาวที่ตรงสเปคทุกอย่าง ซึ่งฝั่งนั้นเองก็บอกว่าชอบเขาเหมือนกัน ทั้งสองเลยคบหากันอย่างลับ ๆ หลายเดือน แต่สุดท้ายดีแลนก็ต้องมารู้ความจริงว่าเธอคนนั้นหลอกใช้เขาเพื่อเข้าใกล้เทรเวอร์ต่างหาก
เื่นี้ทำให้ดีแลนทะเลาะกับเทรเวอร์หนักมาก จนเกือบแตกหักกันไปข้าง ถ้าคลิโอไม่ได้ช่วยหาหลักฐานมาให้ และเลโอคอยเตือนสติ พวกเขาอาจไม่ได้กลับมาเป็เพื่อนกันเหมือนอย่างทุกวันนี้หรอก
“ไม่ต้องห่วง กูไม่ได้คิดอะไรกับน้องเกินเลยหรอก แค่มองว่าเป็น้องที่น่าเอ็นดูก็เท่านั้น” คลิโอพูดเสียงเรียบ แต่เพื่อนทั้งสามกลับไม่เชื่อ เพราะต่างรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้คงไม่ยอมรับง่าย ๆ
“งั้นแปลว่ากูจีบได้นะ?” เทรเวอร์พูดแหย่พร้อมเอียงคอมองคลิโอ ซึ่งเผลอจ้องตอบด้วยสายตาแข็งกร้าว ทำให้เทรเวอร์หัวเราะลั่นจนต้องกุมท้อง แล้วตบไหล่ดีแลนข้าง ๆ อย่างสนุก ส่วนดีแลนก็กระแทกเท้ากลับด้วยความหมั่นไส้
ไม่นานเสียงหัวเราะและการทะเลาะกันแบบไร้สาระก็เริ่มขึ้น จนเลโอต้องกุมขมับเป็รอบที่ร้อย
“เลิกกวนตีนมันได้แล้วไอ้เทรเวอร์ แล้วมึงด้วยไอ้ดีแลน ส่วนมึงไอ้โอก่อนจะพูดอะไรช่วยทำให้สมจริงหน่อย ถ้ายังเลิกไถโทรศัพท์เหมือนรอข้อความจากใครไม่ได้ละก็ อย่าพูดเลยดีกว่าว่ะ!” เลโอเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของคลิโอที่เปิดแอปแชทค้างไว้ ในกรอบวงกลมแสดงเป็รูปโปรไฟล์ที่มีใบหน้าของเนญ่าเด่นชัด แต่บทสนทนาที่หยุดนิ่งไปนานนั้นก็แสดงให้เห็นว่าทั้งคู่น่าจะเลิกคุยกันไปสักพักใหญ่แล้ว
เนญ่า Talk
เขตแดนเฟานัส 26
คอนโดจิรโชติ
กลางดึก
ฉันนั่งอยู่บนเตียงสามฟุตครึ่ง ทอดสายตามองรอบห้องสี่เหลี่ยมที่มีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น มันช่างเป็ห้องที่สะท้อนสถานะได้อย่างดี เพราะที่นี่ไม่เคยต้อนรับฉันั้แ่แรกอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังไปทะเลาะกับผู้หญิงที่ชื่อ หวาน [1] ด้วย จนพี่ชายเมินฉันยิ่งกว่าเดิมแทบจะไล่กลับทั้งที่รู้ว่าฉันมาที่นี่เพราะอะไรด้วยซ้ำ
“เฮ้อ~” เมื่ออยู่ในห้องนาน ๆ เข้า ความรู้สึกเบื่อก็เริ่มก่อตัวขึ้นมา จนเผลอลังเลว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่าที่หนีมาพักใจที่นี่ แต่ถ้าจะกลับไปก็เสี่ยงที่จะโดนแกล้งอีก คิดไปคิดมาจึงตัดสินใจทำเื่ขอเรียนออนไลน์เป็เวลาหนึ่งอาทิตย์ โดยอ้างเหตุการณ์กลั่นแกล้งเป็เหตุผลไป
“ไอ้คนหลงตัวเองเอ๊ย!” ฉันมองภาพโปรโมทมหาวิทยาลัยที่ลงในโซเชียลซ้ำไปซ้ำมา มันคือโฆษณางานโอเพ่นเฮาส์สำหรับน้อง ๆ ที่กำลังเตรัยมเข้าศึกษาในมหา’ลัย โดยในภาพมีรูปของเหล่าคนดังมาช่วยโปรโมทเต็มไปหมด ก็เลยทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วบังใบหน้าหวาน ๆ เอาไว้อยู่คนเดียว
หลังจากนั้น ก็ทิ้งตัวลงนอนตะแคง เอามือข้างหนึ่งซุกใต้หมอน ส่วนอีกมือก็ไล่อ่านข้อความเก่า ๆ ที่เคยคุยกับเขาจนเผลอยิ้มออกมาเมื่อเจอ่ที่เราทะเลาะกันด้วยเื่ไร้สาระ เช่น เส้นหมี่กับเส้นเล็กอันไหนอร่อยกว่ากัน พร้อมผลัดกันภาพถ่ายถ้วยก๋วยเตี๋ยวของตัวเองส่งให้กันและกัน
นอกจากนี้ในข้อความก็ยังมีรูปปิ๊กกีตาร์ที่เขาส่งมาให้ช่วยเลือกสีอีกด้วย สุดท้ายฉันเลือกสีชมพูตัดขอบดำลายวินเทจให้ แต่ตอนที่เจอกันเขากลับใช้สีดำล้วนแถมยังบอกให้ฉันตกแต่งลายเพิ่มให้ฟรี ๆ โดยอ้างว่า ‘เงินหมด’ ซึ่งฟังดูขัดกับดีกรีลูกเ้าของมหาวิทยาลัยและสมาชิกวงดนตรีชื่อดังไปหน่อย
“ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย” ฉันกดปิดมือถือเมื่อเห็นว่าตัวเองไล่อ่านมาจนถึงข้อความล่าสุดที่ค้างไว้ั้แ่หลายวันก่อน ก่อนที่เราจะผิดใจกันจนไม่ได้คุยกันอีกเลย
ฉันนอนมองเพดานสีขาวหม่นอยู่สักพัก หนังตาก็ค่อย ๆ หนักขึ้นเรื่อย ๆ
“เฮือก!” หลับตาได้ไม่ถึงวินาทีก็ต้องสะดุ้งตื่น ใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมา ฉันรีบลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ พยายามปลอบใจอย่างที่เคยทำ
“ใจเย็นนะ อีเน” อาการแบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยจนชินไปแล้ว คงเรียกว่าฉันมีปัญหานอนหลับยากได้ล่ะมั้ง เพราะทุกครั้งที่พยายามหลับก็มักจะมีอาการสะดุ้ง หรือนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ ตลอด จะมีเสียงอะไรก็ต้องสะดุ้งตื่นง่ายทุกที จนแทบจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้หลับสนิทแบบคนอื่น ๆ คือเมื่อไหร่
จริง ๆ อาการนี้เป็มาั้แ่เด็ก เรียกว่าเริ่มขึ้นหลังจากที่ถูกพ่อลงโทษก็คงไม่ผิดนัก มันทำให้ชีวิตฉันไม่เหมือนคนปกติ แถมยังแย่ลงไปอีกหลังจากครั้งหนึ่งที่เกือบถูกจับตัวไป โชคดีที่ครอบครัวช่วยไว้ได้ทัน
แต่ผลจากเหตุการณ์นั้นทำให้ฉันมีอาการกลัวเสียงดังและขวัญอ่อนมาตลอด โดยเฉพาะถ้าเป็เสียงตะคอกหรือเสียงที่ดังผิดปกติ ยิ่งถ้าเสียงนั้นมาจากผู้ชายด้วยแล้วยิ่งแย่เข้าไปใหญ่
สาเหตุที่เป็แบบนี้ก็เพราะไอ้คนที่เคยจับฉันไป มันตะคอกใส่หน้าไม่หยุด หวังให้ฉันเลิกสะอื้นสักทีเพราะมันรำคาญ ก่อนจะทำท่าจะตบฉัน แต่ก็ยั้งมือไว้เพราะเห็นว่ายังเป็เด็กอยู่
ยังมีอีกหลายเหตุผลที่ทำให้การใช้ชีวิตในคฤหาสน์ตระกูลวงศ์วริศธารานั้นลำบากสำหรับฉัน แต่ทุกอย่างก็เริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อได้รับอิสระออกมาอยู่คนเดียว มีเพียงเื่การนอนหลับที่ยังคงยากจะเยียวยา
“...” ฉันพยายามข่มตาหลับอีกครั้ง หวังว่าในรอบนี้จะหลับสนิทได้อย่างคนปกติเสียที
แต่ภาพในเหตุการณ์วันนั้นก็กลับมาอีกครั้ง ภาพห้องคุ้นตาปรากฏขึ้นในความฝันราวกับย้อนไปสู่วันที่ถูกกลั่นแกล้ง ฉันนอนขดตัว พยายามจะปลุกตัวเองให้ตื่น แต่กลับหายใจไม่ออก
“แค่ก ๆ!” ฉันสะดุ้งตื่นไอออกมาแรง ๆ เมื่อรู้สึกตัว
“เอ๊ะ?” ก่อนมองกำแพงห้องอย่างพร่ามัวจากน้ำตาที่ไหลลงมาไม่รู้ตัว ทว่าคราวนี้กลับััได้ถึงมืออุ่นที่แนบลงมาบนเปลือกตาแทน
ฉันเอื้อมมือขึ้นจับ ก่อนพบว่าเป็ฝ่ามือของใครบางคน
“ค่อย ๆ หายใจ อย่ารีบ...” น้ำเสียงคุ้นเคยกระซิบแ่เบา เป็ััใกล้ชิดที่พาให้หัวใจเต้นแรง ความอบอุ่นและละมุนละไมจากริมฝีปากบางชวนให้รู้สึกอ่อนไหว
“อย่ากลัว พี่อยู่ตรงนี้ อยู่ข้างน้องเสมอ” เสียงกระซิบอ่อนโยนยังคงดังอย่างต่อเนื่องพร้อมกับมือนุ่มที่วางบนท้องน้อย ทำเอาขนลุกวูบวาบไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็มาก่อน และความรู้สึกเบาสบายเหมือนลอยอยู่บนปุยเมฆทำให้ฉันเผลอผ่อนลมหายใจตามคำแนะนำอย่างลืมตัว
“ปะ...ปล่อยนะ อื้อ!” เสียงแ่เบาหลุดรอดออกมาในความเงียบ ท่ามกลางััอ่อนโยนจากมือนุ่มที่เคยวางอยู่นอกชุดนอนบัดนี้กลับเลื่อนผ่านสาบเสื้อเข้ามาด้านในจนทำให้ความรู้สึกบางอย่างแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายราวกับคลื่นอุ่น ๆ
ก่อนจบลงด้วยการบีบเค้นหน้าอกทรงแอปเปิ้ลไร้ซึ่งการป้องกันจนคนถูกบีบนอนบิดเร้าลำตัวให้กับััที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
ยิ่งปลายนิ้วหนังด้านคลึงยอดอกเป็จังหวะ เสียงร้องที่ไม่เคยได้ยินก็หลุดรอดจากปากคนไร้ประสบการณ์อย่างฉัน ปล่อยให้ร่างกายตอบสนองไปตามััและอุณหภูมิร้อนผ่าวที่ยังคงทิ้งไว้ในความทรงจำ
ปลายเท้าเริ่มจิกลงกับที่นอน ราวกับพยายามยึดเหนี่ยวเมื่อริมฝีปากเรียวบางไต่ระดับลงมาถึงลำคอระหงขณะที่อากาศเย็นในห้องผสมกับลมหายใจร้อนของใครคนนั้นยังคงเป่ารดใกล้ผิวให้ฉันเริ่มหายใจไม่สะดวก
“อ๊ะ! ยะ...อย่านะ~” ทว่ามือซุกซนกลับไม่หยุดอยู่แค่้าเพียงที่เดียว เขาค่อย ๆ เลื่อนมือนิ่มลงมาด้านล่างอย่างเชื่องช้า ทิ้งไอร้อนไว้บนผิวเนียนเป็ทางยาว ขณะเดินทางไปยังจุดหมายใหม่
ัันี้กระตุ้นให้คนโดนปิดตารู้สึกตื่นเต้นจนเผลอกลั้นหายใจ ร่างกายเกร็งแน่นเพราะไม่อาจคาดเดาการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดนี้ได้
[1] นางเอกจากเื่ “AREA XXVI เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅
เื่ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————