ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            กู้อวี้มองเจินเจินอย่างอ่อนใจ แต่ก็ไม่กล้าหักหน้านางต่อหน้าคนอื่น จึงยอมให้ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ไท่ซือเพื่อรินน้ำชาให้สหายอย่าได้เห็นว่านางเป็นเด็กเชียว ทำอะไรคล่องแคล่วว่องไวมากตอนที่รินน้ำชาใส่ถ้วยก็ไม่หกเลอะเทอะเลยแม้แต่น้อย

             “ขอบใจมาก”ไป๋เฮ่ายื่นมือไปหมายจะลูบศีรษะเจินเจิน แต่กู้อวี้กลับยื่นมือมาอุ้มลงไปจากเก้าอี้เสียก่อน

             “เจ้าเหลือคัดอักษรอีกแค่ไม่กี่ตัว รีบไปคัดให้เสร็จเถอะจะได้ออกไปกินเต้าฮวยเชื่อม”

            เจินเจินจึงได้แต่ต้องกลับไปนั่งทะเลาะกับตัวอักษรหลังโต๊ะหนังสือต่อ

             “ทางในเมืองเป็นอย่างไรบ้าง ท่านลุงของเจ้าว่าอย่างไร” กู้อวี้เดินไปนั่งข้างไป๋เฮ่าพร้อมเอ่ยถาม

            อีกฝ่ายตอบด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “เจ้าคงไม่ทราบ นิยายเล่มที่เจ้าให้ข้าไปได้วางขายในเมืองเช่นกันอีกทั้งร้านที่นำไปขายก็เป็นร้านคู่แข่งกับร้านของท่านลุงร้านหนังสืออวี๋หลินไม่เพียงขายของลอกเลียนแบบ ทว่ายังวางขายในวันเดียวกันด้วยวันที่วางขายเถ้าแก่ของร้านหนังสืออวี๋หลินยังวิ่งมาแย่งลูกค้าไปจากร้านท่านลุงข้าเลยแต่ปรากฏว่า...คิดแล้วก็น่าหัวเราะ เพราะหนังสือทั้งสองเล่มมีข้อแตกต่างอย่างชัดเจนพอผู้อ่านนำมาเปรียบเทียบกันก็รีบนำหนังสือไปขอเงินคืนที่ร้านหนังสืออวี๋หลินทันที”

            กู้อวี้ฟังอย่างเงียบๆ ขณะที่เจินเจินซึ่งเดิมทีต้องตั้งใจคัดอักษร ทว่าเวลานี้กลับเงี่ยหูฟังบทสนทนาของพี่ชายกับสหายซึ่งนางรู้สึกว่าสนุกกว่านิทานที่นักเล่านิทานในโรงน้ำชาเล่าเสียอีก

            อีกทั้งเรื่องราวที่ไป๋เฮ่าเล่ามา ทำให้นางได้รับรู้ถึงสิ่งหนึ่งนั่นคือ...กู้อวี้ถูกรังแก!

            พี่ชายของนางถูกรังแก! นางโมโหยิ่งนัก!

             “ว่าแต่เจ้าจะไปรายงานตัวที่สำนักศึกษาในอำเภอเมื่อใด”ไป๋เฮ่าเปลี่ยนเรื่อง “แล้วพอถึงตอนนั้นจะพักอยู่ที่บ้านหรือพักในสำนักศึกษา”

             “ข้าทำเรื่องเข้าเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเปิดเรียนก็จะกลับไปพักที่บ้าน”กู้อวี้ตอบ ชายหนุ่มไม่ชอบพักร่วมกับผู้อื่นยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะเข้ากันได้หรือไม่ ทุกคนล้วนมีวิถีการใช้ชีวิตและนิสัยแตกต่างกันหากพักอยู่ด้วยกันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความอึดอัดไม่สะดวกสบาย อีกทั้งนิสัยส่วนตัวของเขายังมีนิสัยเย็นชาและไม่ชอบความลำบาก

             “หากเจ้าพักอยู่ที่บ้าน เช่นนั้นข้าก็จะไม่พักที่สำนักศึกษา” ไป๋เฮ่าพูด ก่อนหน้านี้เขาวางแผนเอาไว้ว่าหากกู้อวี้พักอยู่ที่สำนักศึกษา เขาก็จะขอพักห้องเดียวกัน ในแต่เมื่ออีกฝ่ายออกมาพักที่บ้านเช่นนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปลำบากพักอยู่ที่นั่น

             “แล้วเจ้าอยู่ห้องใด”ไป๋เฮ่าถามต่อ

             “ห้องที่หนึ่ง”กู้อวี้ตอบ

            ไป๋เฮ่าฟังแล้วถึงกับตาโต “ห้องที่หนึ่งมีแต่ซิ่วไฉแม้แต่ถงเหนียนสักคนก็ไม่มี เจ้าเองก็ไม่ใช่ถงเหนียนแต่กลับได้เรียนห้องนี้!”พูดจบก็ยักคิ้วหลิ่วตาให้ “บอกมาว่าซูเสียนเป็นคนช่วยเจ้าใช่หรือไม่”

            กู้อวี้เหลือบตามองด้วยแววตาเย็นชา “ระวังวาจาด้วย ข้าแค่เคยทำข้อสอบกับคนในห้องนั้นแล้วได้ที่หนึ่งมาก็เท่านั้น”

            ไป๋เฮ่า “…”

            เขารู้สึกเหมือนถูกคนเอาไม้ฟาดอย่างแรง เป็นหนอนหนังสือนี่มันดีจริงๆ!

             “แล้วปีนี้เจ้าจะสอบหรือไม่” ทันทีที่ไป๋เฮ่าถามประโยคนี้ แต่กลับรู้สึกว่าไม่น่าถามออกไปเลย

             “สอบ” กู้อวี้ตอบ “ว่าแต่เรื่องโจรลักพาตัวเด็กเจ้าจัดการเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”

             “ข้าเป็นคนจัดการเสียอย่าง เจ้าวางใจได้เลย พอข้าเข้าไปในเมืองก็เร่งจัดการเรื่องนี้ทันทีก่อนจะมาที่นี่ข้าได้แวะไปถามข่าวกับพ่อบ้าน เขาบอกว่านายอำเภอได้ส่งตัวซุนเซิ่งและมารดาออกจากจวนไปแล้วแต่ดูเหมือนฮูหยินนายอำเภอจะไม่ค่อยพอใจกับการจัดการเช่นนี้สักเท่าไร จึงได้พาซุนอวี้บุตรชายของตัวเองย้ายออกจากจวนไปด้วยนอกจากนั้นพ่อบ้านยังสืบข่าวมาได้อีกว่าฮูหยินนายอำเภอพาซุนอวี้กลับไปที่บ้านเดิมของตนเอง เรื่องนี้คาดว่านายอำเภอต้องออกตัวปกป้องซุนเซิ่งเป็นแน่อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นหลิ่นเซิงไม่แน่ต่อไปภายภาคหน้าอาจจะสอบผ่านระดับสองหรือระดับจิ้นซื่อก็เป็นได้บ้านเดิมของฮูหยินนายอำเภอแม้จะมีฐานะดี แต่เป็นตระกูลพ่อค้า พวกเขาคงต้องเกลี้ยกล่อมบุตรสาวให้ยอมเป็นแน่”

            กู้อวี้หลุบตาลงมองถ้วยชาในมือก่อนเอ่ยว่า “ค่อยว่ากันก็แล้วกัน”

            ไป๋เฮ่ายกมือเกาศีรษะ “ความจริงข้าสามารถขอให้ท่านลุงช่วยได้…”

            กู้อวี้ส่ายหน้า “ไม่จำเป็น อย่าได้ลากชาวบ้านธรรมดาให้เข้าไปยุ่งกับข้าราชการเลยเรื่องนี้พอแค่นี้เถอะ แต่อย่างไรข้าก็ต้องขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยเป็นธุระจัดการเรื่องนี้ให้”

            ครั้นเห็นสหายไม่อยากสืบสาวราวเรื่องกับเรื่องนี้ต่อไป๋เฮ่าจึงไม่พูดอะไรอีก อีกอย่างเขารู้จักนิสัยของกู้อวี้ดีอีกฝ่ายไม่ชอบติดหนี้น้ำใจผู้ใด ยกเว้นตน เพราะตนคือสหายสนิท ซึ่งเรื่องนี้นับเป็นความรู้สึกภูมิอกภูมิใจอย่างมาก

            ไป๋เฮ่านึกว่ากู้อวี้ไม่อยากยุ่งยากเลยคิดจะยืมมือฮูหยินนายอำเภอมาจัดการทว่าที่ไป๋เฮ่าไม่ทราบก็คือ สหายสนิทของเขานั้นมีวิธีอื่นอยู่แล้ว

             “ครั้งนี้เคราะห์ดีที่เจ้าเอาหนังสือเล่มนั้นมาให้ท่านลุงสามของข้าเลยสามารถกำจัดคู่แข่งไปได้โดยไม่ต้องลงมือ ด้วยเหตุนี้ท่านลุงเลยเตรียมของตอบแทนให้ข้านำมามอบให้เจ้าลองดูว่าจะนำกลับไปเก็บไว้ที่บ้านหรือจะเก็บไว้ที่จวนใหม่แห่งนี้ดี”

             “เก็บไว้ที่นี่ดีกว่า” กู้อวี้นิ่งคิดอยู่สักครู่ถึงค่อยเอ่ย“ข้าจะให้ท่านแม่ดูว่ามีของที่ใช้ที่นี่ได้หรือไม่”

             “ได้ เช่นนั้นข้าจะให้คนยกเข้ามาไว้ในจวน”

            เจินเจินเห็นกู้อวี้เดินออกไปข้างนอกก็รีบวิ่งตามไปจับมือเอาไว้ขณะที่ตามองไปทางโน้นทีทางนี้ที

            กู้อวี้ไม่ได้ติดใจเรื่องที่เจินเจินยังคัดอักษรไม่เสร็จ เขาจูงมือพาเด็กหญิงเดินออกมาข้างนอกจวน

            ขณะเดียวกันไป๋เฮ่ากำลังสั่งให้คนขับรถขนของลงจากรถม้า กู้อวี้รับรู้ได้ถึงคำขอบคุณอย่างมากล้นจากสิ่งตอบแทนที่ลุงของไป๋เฮ่ามอบให้ฝ่ายนั้นถึงกับมอบของตอบแทนให้เต็มรถม้าเลยทีเดียว

            กู่ซื่อที่เดินตามออกมามองกู้อวี้อย่างลำบากใจ “ของมากมายขนาดนี้ หากรับไว้ทั้งหมดคงไม่ค่อยเหมาะกระมัง”ของเหล่านั้นมีทั้งผ้าไหม ของกินเล่นและสุราสหายของบุตรชายให้ของตอบแทนมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ

             “ท่านแม่ ท่านรับไว้อย่างวางใจเถิดข้าช่วยท่านสุงสามของไป๋เฮ่าเอาไว้ครั้งใหญ่ ท่านลุงก็เลยให้ของตอบแทนเหล่านี้มา”กู้อวี้พูดบอกมารดา

             “ใช่แล้วท่านป้า รับเอาไว้เถิดขอรับ กู้อวี้ช่วยท่านลุงสามของข้าเอาไว้ของตอบแทนแค่นี้นับว่าเล็กน้อย ขอท่านอย่าได้รังเกียจ” ไป๋เฮ่ารู้ดีว่ากู้อวี้ปิดบังเรื่องเขียนหนังสือกับครอบครัวคนภายนอกที่รู้มีแค่เขากับท่านลุงสามเท่านั้น ทว่ายามนี้มีคนรู้เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนแล้วนั่นคือเจินเจินแต่อีกฝ่ายเป็นแค่เด็ก คงฟังไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้เขากับกู้อวี้พูดเรื่องอะไรกัน

            กู่ซื่อ “…”

            บุตรชายของนางเติบใหญ่ขึ้น ความสามารถจึงมากขึ้นตามไปด้วย ช่างเถอะในเมื่อเขาไม่บอก นางก็จะไม่ถาม รู้แค่ว่าของเหล่านี้กู้อวี้เป็นคนหามาได้ก็เพียงพอแล้ว

             “ท่านแม่ ข้าจะไปส่งไป๋เฮ่า แล้วจะพาเจินเจินไปกินเต้าฮวยเชื่อมด้วย”

             “ไปเถอะ นำเงินไปพอใช้หรือไม่”กู่ซื่อยิ้มอย่างเห็นดีเห็นงามที่บุตรชายจะพาเจินเจินไปกินขนม

            ยังไม่ทันที่กู้อวี้จะตอบ เป็นไป๋เฮ่าที่พูดแทน “ท่านป้าไม่ต้องเป็นห่วง มีข้าอยู่ทั้งคนข้าก็จะไปกินเต้าฮวยเชื่อมด้วย กู้อวี้ ข้าไปกับเจ้าด้วย”

            พูดจบหันไปพูดกับคนขับรถม้า “เจ้ากลับไปก่อนได้เลย เดี๋ยวข้าค่อยกลับเอง”

            คนขับรถม้าพยักหน้ารับคำ

            ไป๋เฮ่าเห็นสหายจูงมือเจินเจินก็คิดอยากจะจูงบ้าง ทว่าจู่ๆ กู้อวี้กลับเปลี่ยนจากจูงมือเป็นอุ้มเสียอย่างนั้นเขากลอกตามองบน ‘สหายของเขาช่างใจแคบเสียจริงมีน้องสาวแล้วเจ๋งนักหรืออย่างไร’

            ใช่ มีน้องสาวแล้วเจ๋งจริงๆ นั่นแหละ

            ไว้กลับถึงจวนเมื่อไหร่เขาจะบอกให้ท่านพ่อท่านแม่ขยันๆ จะได้มีน้องสาวเพิ่มมาสักคนถึงตอนนั้นเขาจะได้ไม่ต้องมาอิจฉาสหายแล้ว

            ทั้งหมดมุ่งหน้าจะไปกินเต้าฮวยเชื่อม ระหว่างทางเดินผ่านร้านหนังสือฉีซั่นก็พบว่าประตูร้านปิดสนิท

             “พวกเจ้าจะมาซื้อหนังสือหรือ เปลี่ยนไปซื้อร้านอื่นเถิด ไม่รู้เถ้าแก่ร้านนี้ไปล่วงเกินผู้ใดเข้าเมื่อเช้าเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งมาพังข้าวของจนเสียหายไปหมด ทั้งยังเผาหนังสือไปอีกหลายเล่ม”คนงานของร้านข้างๆ ตะโกนบอกมาจากในร้าน

            ไป๋เฮ่าได้ยินเช่นนี้ก็เดินเข้าไปในร้านที่คนเพิ่งตะโกนออกมา เขาแสร้งทำเป็นซื้อของสองสามอย่างพลางถามถึงรายละเอียดของเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า