ลูกค้าในร้านที่กำลังนั่งดื่มด่ำกับรสชาติของกาแฟเหลือบตามองมายังลูกค้ารายใหม่เพียงนิดแล้วไม่อาจละสายตาไปจากหญิงสาวที่กำลังเดินผ่านพวกเขาเ่าั้ไปยังหน้าเคาน์เตอร์ได้อย่างเช่น ทองเอก เ้าของร้านกาแฟแห่งนี้เอง ยังถึงกับถือแก้วยืนนิ่งแข็งค้างราวกับถูกสตัฟฟ์เอาไว้ก็ไม่ปาน
“อะแฮ่ม...”เสียงกระแอมกระไอดังขึ้น เรียกสติของพี่ชาย จากทองชมพูนุชที่เดินตามหลังหญิงสาวผู้เรียกความสนใจจากคนทั้งร้านมาติด ๆ “พี่เอก ถึงกับมองเพื่อนนุชตาค้างขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“สวัสดีค่ะ พี่เอก”ไอฝนยกมือไหว้ พี่ชายของเพื่อนรักอย่างนอบน้อม
“สวัสดีครับ”ทองเอกรับไหว้ พร้อมเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเหม่อลอยเหมือนสติยังคงหลุดลอยอยู่นอกร่างจนกระทั่งผู้เป็น้องสาวต้องส่งเสียงกระแอมกระไออีกครั้งเพื่อเรียกสติพี่ชาย
“อะแฮ่ม...” นอกจากส่งเสียงแล้วทองชมพูนุชยังยื่นหน้าของเธอไปบังใบหน้ารูปหัวใจของเพื่อนสาวเอาไว้ให้พี่ชายมองหน้าของเธอแทนบ้าง
“อุ้ย! เดี๋ยวพี่ก็ฝันร้ายกันพอดี”ทองเอกสะดุ้งเบา ๆ เมื่อภาพที่ปรากฏต่อสายตาเปลี่ยนไปเป็ใบหน้าของน้องสาวแทน
“พี่เอก!!”ทองชมพูนุชโวย แจกค้อนพี่ชายเข้าให้หนึ่งที น้ำเสียงกระเง้ากระงอดของผู้เป็น้องสาวเรียกเสียงหัวเราะให้กับพนักงานในร้าน และไอฝนได้ด้วย
ไม่ใช่การหัวเราะเยาะแต่เป็เสียงหัวเราะจากความเอ็นดู พนักงานในร้านชินเสียแล้วกับการหยอกล้อกันของพี่น้องสองคนนี้ส่วนไอฝนที่เพิ่งจะเคยเห็นก็มองว่าเป็ความน่ารักระหว่างพี่น้องซึ่งก็ทำให้เธอนึกถึงพี่ชายของเธอขึ้นมาบ้างเสียแล้วสิ
“โอ๋...พี่ล้อเล่นเดี๋ยวพี่ไถ่โทษด้วยการทำของอร่อยให้กิน เย็นนี้อยากกินอะไรบอกมา เดี๋ยวพี่จัดให้”
“พี่ต้องทำแน่นอนอยู่แล้วเพราะว่าวันนี้นุชอุตส่าห์หลอกล่อให้ไอ้ฝนมันมาถึงที่นี่ก็เพื่อมาชิมฝีมือพี่เลยนะ เพราะฉะนั้นพี่เอกต้องแสดงฝีมือเต็มที่เข้าใจมั้ยคะ”
“โอเคถ้าอย่างนั้นพี่ไม่ถามเราแล้ว หลบไปยายนุช”ทองเอกจับศีรษะของน้องสาวที่บังใบหน้าของหญิงสาวที่ถูกพูดถึงอยู่ให้หลบออกไป“น้องฝนอยากทานอะไรครับ บอกพี่ได้เลยนะ เดี๋ยวพี่จัดให้ครับ”
“หูย...สองมาตรฐานชัดๆ ทีพูดกับน้องไม่เห็นจะเพราะแบบนี้เลย” ทองชมพูนุชแกล้งล้อพี่ชายเล่นแล้วหันมาส่งยิ้ม ยักคิ้วให้กับเพื่อนสาว เหมือน้าจะบอกว่า ‘เห็นมั้ย...ฉันบอกแล้วว่าพี่เอกต้องชอบแก’
ไอฝนใช้เวลาอยู่ที่ร้านทองคอฟฟี่เกือบสองชั่วโมงซึ่งเป็เกือบสองชั่วโมงที่อบอวลไปด้วยความสนุกและความสุข ทองเอกปล่อยหน้าร้านไว้ให้ลูกน้องจัดการโดยที่ตัวเขากลายไปเป็เ้าของร้านที่ให้บริการพิเศษกับสองสาวโดยเฉพาะเริ่มด้วยการพาสองสาวไปนั่งในมุมส่วนตัวของเขาเองที่อยู่โซนในสุดของร้าน ซึ่งเป็ส่วนที่ไม่มีความพลุกพล่านเพราะลูกค้าทั่วไปจะเข้ามาไม่ถึงหลังจากนั้นก็ไปจัดการทั้งอาหารและเครื่องดื่มมาให้ทั้งสองสาวและยังมาเป็เพื่อนนั่งคุยอีกด้วย
กระทั่งเวลาล่วงเลยมาเกือบจะสองทุ่มไอฝนก็ต้องขอตัวกลับ เพราะต้องแวะไปรับเสื้อผ้าที่ส่งซักไว้ ก่อนที่ร้านซักอบรีดนั้นจะปิดเสียก่อนปกติร้านจะนำผ้ามาส่งให้ แต่ว่าเธอไม่อยู่ห้อง จึงได้บอกทางร้านว่าจะไปรับผ้าเอง
“แกเอาผ้าไปซักร้านไหนเดี๋ยวฉันไปส่งแกเอง”
“ไม่เป็ไรแก ร้านอยู่ใกล้ ๆ คอนโดฯฉันนั่นแหละ แต่ว่าร้านเขาจะปิดประมาณสามทุ่ม ฉันเลยต้องขอตัวก่อน”บอกเพื่อนสาวเสร็จ ก็หันไปพูดกับพี่ชายของเพื่อนบ้าง
“ยังไงฝนต้องขอบคุณพี่เอกมากเลยนะคะวันนี้ฝนอิ่มม้ากกกก... ฝีมือพี่เอกนี่สุดยอดเลยค่ะ นอกจากกาแฟแล้วทำอาหารขายได้อีกอย่างเลยนะคะเนี่ย”
“ถ้าพี่ทำแล้วน้องฝนจะมาทานฝีมือพี่ทุกมื้อมั้ยล่ะครับ”ทองเอกพูดหาโอกาสให้ตัวเองทันทีที่สบช่อง
“ทุกมื้อ...”ไอฝนทิ้ง่จนคนที่รอฟังคำตอบอยู่ยิ้มกว้าง “ถ้ามีโอกาสนะคะ”
“แหมแค่น้องฝนบอกว่า้าจะกิน พี่ก็จะจัดโอกาสให้น้องฝนเองเลยไม่เชื่อลองพิสูจน์ดูได้นะครับ”
“ฮ่า ๆ ๆฝนไม่กล้ารบกวนบ่อยหรอกค่ะ...เกรงใจ”
“แกลบคำนั้นออกไปจากหัวแกได้เลยระหว่างแกกับฉัน รวมไปถึงพี่เอกด้วย ไม่ต้องมีแล้วคำว่าเกรงใจน่ะ มีแต่คำว่า ‘กันเอง’ ก็พอ จริงมั้ยคะพี่เอก”ทองชมพูนุขรีบแย้งเพื่อน ก่อนจะหันไปถามทางพี่ชายให้ยืนยันด้วยอีกคน
“จริงครับน้องฝนไม่ต้องเกรงใจนะครับ อยากจะกินฝีมือพี่เมื่อไหร่ ก็บอกได้เลยจะมาที่นี่หรือจะโทรมาออเดอร์ก็ยังได้ เดี๋ยวพี่จัดให้ครับ”
“ฝนขอบคุณมากนะคะพี่เอกนี่ทั้งน่ารัก ทั้งใจดีเลย เอาไว้ฝนไม่พลาดมาใช้บริการดี ๆของพี่อีกแน่นอนค่ะ แต่ว่าวันนี้ฝนต้องกลับก่อนนะคะ”
“ถ้าน้องฝนมาอีก พี่จะดีใจมากครับ” ใบหน้าหล่อคมประดับรอยยิ้มที่ตั้งใจมอบให้หญิงสาวตรงหน้า
“ตามนั้น”ทองชมพูนุชยักคิ้วให้เพื่อนสาว ก่อนจะบอกความประสงค์ของตัวเองต่อ “ส่วนวันนี้ฉันกับพี่เอกจะไปส่งแกเอง”
“ไม่เป็ไรแกฉันเกรงใจ” ไอฝนโบกมือยิก ๆ รีบปฏิเสธข้อเสนอของเพื่อนด้วยความเกรงใจ
“นั่นไงฉันบอกแล้วไงว่าให้ลบออกไปจากหัวแกเลย คำว่าเกรงใจน่ะ”
“เออ ๆ นั่นแหละแต่ว่าฉันกลับเองได้จริง ๆ นะ แกกับพี่เอกจะได้ทำอย่างอื่นกันบ้างไงพี่เอกยังต้องจัดการร้านอีกหรือเปล่า”
“ไม่เป็ไรครับเื่พวกนั้นเดี๋ยวให้เด็กในร้านจัดการได้ พี่ยินดีไปส่งน้องฝนครับ” คนถูกพาดพิงรีบตอบทันที
“นั่นไงเห็นมั้ยเพราะฉะนั้นแกไม่ต้องพูดมากแกจะไปเลยใช่มั้ย”
“อือ”
“งั้นก็ไปสินั่งอยู่ทำไมล่ะ” กลายเป็ทองชมพูนุชที่เป็ฝ่ายเร่ง เธอให้ลุกตามแถมยังเอ่ยเร่งพี่ชายอีกด้วย
“เร็ว ๆ ค่ะพี่เอกเดี๋ยวร้านปิด แล้วไอ้ฝนจะรับชุดไม่ทัน เดี๋ยวพรุ่งนี้มันต้องแก้ผ้าไปทำงานค่ะฮ่าฮ่าฮ่า”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ยแกนี่ไอ้นุช รู้สึกว่าแกจะรีบมากกว่าฉันอีกนะ มีอะไรแอบแฝงปะเนี่ย”
ไอฝนรีบคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองแล้วเดินตามเพื่อนออกมายังที่จอดรถ โดยมีทองเอกที่รีบไปหยิบกุญแจรถแล้วเดินตามออกจากร้านมาด้วยเช่นกัน
“อิอิก็ฉันคิดถึงพี่หมอครามของฉันแล้วนี่ รีบไปส่งแก เผื่อว่าฉันจะได้เจอเขาไงวันนี้ฉันจะไปแอบถามคุณนกซิว่า พี่หมอครามของฉันอยู่ห้องไหน”
‘นั่นไงซื้อหวยไม่ยักจะถูกอย่างนี้บ้างน้อ...’ ไอฝนส่ายหัวเบา ๆยิ้มกริ่มให้กับความคิดของตัวเอง
ทองชมพูนุชยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นึกโทษตัวเองอยู่เล็กน้อยว่าทำไมถึงเพิ่งจะนึกออกว่า น่าจะถามประชาสัมพันธ์ของคอนโดฯถึงเบอร์ห้องของพี่หมอสุดหล่อั้แ่เมื่อวานแล้ว
“แกไม่ต้องถามคุณนกหรอกฉันก็ตอบแกได้”
“ฮ้า!! แกรู้เหรอ แล้วทำไมแกไม่บอกฉันล่ะ”
“ฉันก็เพิ่งจะรู้เมื่อคืนนี่แหละแล้วแกก็ไม่ได้ถาม จะให้ฉันไปบอกตอนไหนเล่า”
“เอองั้นตอนนี้ถามแล้ว สรุปพี่หมอครามของฉันอยู่ห้องไหนอะ”
“ห้องริมติดกับห้องของฉันนี่แหละ”
“อ๊ายยยย...จริงเหรอแกติดกันเลยเนี่ยนะ” ใบหน้ากลมอิ่มแสดงความตื่นเต้นดีใจ แววตาที่จ้องมองเพื่อนสาวเป็ประกายวิบวับอย่างมีความหวัง
เสียงวี้ดว้ายกระตู้ฮู้ดังขึ้นจนทองเอกที่เดินตามมาข้างหลังยังสงสัยว่าสองสาวคุยอะไรกัน
“จริงสิฉันจะไปโกหกแกทำไมกัน”
“สองสาวคุยอะไรกันครับ” ทองเอกเดินมากดสัญญาณเปิดรถให้เอ่ยถามในขณะที่เปิดประตูรถฝั่งข้างที่นั่งคนขับให้ไอฝน
“เชิญครับ น้องฝน”
“ขอบคุณค่ะ”ไอฝนเอ่ยขอบคุณคนที่เปิดประตูรถให้ แต่ก็ไม่ลืมหันไปมองเพื่อนสาวที่ตอนนี้เปิดประตูหลังขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้ว“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฝนแค่บอกในสิ่งที่ไอ้นุชมันอยากรู้น่ะค่ะ”
“...”ทองเอกเอียงคอมองอย่างนึกสงสัย แต่ก็ยังไม่ได้ถามออกไป เขาปิดประตูรถให้หญิงสาวแล้วเดินไปขึ้นรถประจำที่คนขับ ก่อนขับรถออกไป
“นุชมีอะไรที่พี่ต้องรู้ แล้วเรายังไม่บอกพี่รึเปล่า?”ทองเอกมองน้องสาวผ่านกระจกมองหลัง เอ่ยถามเมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถแล้ว
“ไม่มีนี่คะ”
“มีค่ะน้องสาวพี่เอกแอบไปปิ๊งหนุ่มข้างห้องฝนค่ะ” ไอฝนที่รออยู่แล้ว บอกความจริงให้ทันทีก่อนจะหันกลับไปยักคิ้วให้กับคนที่เพิ่งบอกปัดไปเมื่อกี้ เหมือนเป็ผู้ชนะจนได้รับการถลึงตาใส่
“ใครกัน?”เสียงพี่ชายที่เป็ห่วงน้องสาวห้วนดุลงเล็กน้อย พร้อมกับอาการหรี่ตามองน้องสาวเป็การคาดคั้นด้วยสายตา
“แหมพี่เอกทำเป็ดุไปได้ นุชแอบปลื้มเค้าเฉย ๆ เอาไว้จินตนาการฟิน ๆ เท่านั้นแหละค่ะซีเรียสไปได้ ตัวเค้าจำนุชได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย”
ทองชมพูนุชจึงจำเป็ต้องเล่าความจริงให้พี่ชายของตนฟังว่าชายหนุ่มข้างห้องของไอฝน ซึ่งเป็คนเดียวกับที่ตนเองปลาบปลื้มนั้นเป็ใคร เคยพบเคยเห็นกันมาั้แ่หนไหน
1K
![พี่เขยตัวร้ายกับนายหน่อมแน้ม(ปราบตะวัน) [20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721723466_16521964.webp)
![แด่รักและคำสาป[มีE-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704269535_68898629.webp)
