เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เมื่อได้ผลตอบรับการตรวจสอบด้านสุขอนามัยจากสุขาภิบาลว่าไม่พบปัญหาในร้านที่ซูอินทำงานอยู่อู๋อู๋ก็อดผิดหวังไม่ได้

        ในขณะที่เธอกำลังเตรียมจะเคลื่อนไหวอีกครั้งก็ถูกเรื่องอื่นดึงความสนใจไปเสียก่อน

        ที่บ้านของหยางอวี้หลานเกิดเรื่องเธอได้ยินข่าวลือว่าอาจส่งผลให้ไม่สามารถไปเข้าร่วมอบรม

        อู๋อู๋เชื่อแล้วว่าข่าวลือนี้เป็นเรื่องจริง หยางอวี้หลานไม่ได้ไปรายชื่อของผู้ที่จะเข้าไปอบรมว่างลง

        ในแผนกผู้ป่วยหนักเพราะเกิดเรื่องจนทำให้อู๋อู๋ขายหน้าและรู้สึกหดหู่ใจในตอนนี้อู๋อู๋ขจัดความรู้สึกเหล่านั้นออกไปหมดสิ้น และฟื้นจิตวิญญาณกลับมาอีกครั้ง

        ในเวลาเดียวกัน ผ่านการสอบขึ้นชั้นมัธยมปลายได้ราวๆ สิบวันเหล่านักเรียนที่พักจากช่วงอ่านหนังสือทบทวนอย่างเข้มข้นก็เข้าพิธีจบการศึกษา

        เมื่อชาติก่อนในพิธีจบการศึกษาเกิดเรื่องมากมาย

        เช่น สาเหตุที่เธอ “ป่วย” จนไม่สามารถเข้าร่วมพิธีในเวลานั้นหลี่อวี้จือซึ่งเป็นครูที่ปรึกษาได้เลือกหลิงเมิ่งเป็นตัวแทนนักเรียนดีเด่นและขึ้นไปกล่าวบนเวที

        ในตอนนั้นเธอไม่รู้สึกอะไร แต่วันนี้เมื่อหันกลับไปมองเธอจึงได้เข้าใจความหมาย

        อู๋อู๋รั้งไม่ให้เธอไป เพราะต้องการทำให้การมีตัวตนของเธออ่อนแอลงและการได้ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีก็เป็นเครื่องยืนยันว่าหลิงเมิ่งคือนักเรียนดีเด่นเมื่อได้รับความประทับใจเช่นนี้ต่อมาหลิงเมิ่งก็ได้ขึ้นเป็นที่หนึ่งแทนเธอโดยที่ไม่มีคนสงสัย

        พวกเขาเตรียมการไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว

        ทว่าเรื่องเหล่านั้นผ่านพ้นไปแล้วชีวิตในชาตินี้หลี่อวี้จือถูกไล่ออก ไม่สามารถจัดเตรียมเรื่องแบบนั้นได้อีกส่วนหลิงเมิ่งก็ยังถูกคุมขัง ได้แต่นั่งหันหน้าเข้าหากำแพง ทำอะไรไม่ได้

        เมื่อชาติก่อนในพิธีจบการศึกษาสิ่งที่ซูอินหลงเหลือไว้มีเพียงความเสียใจ

        กลับมาเกิดใหม่ เธอต้องพยายามทำให้ดีที่สุด ไม่หลงเหลือความเสียใจ

        ในวันพิธีจบการศึกษา เธอตื่นแต่เช้าด้วยความเคยชิน

        หลังจากออกกำลังกายยามเช้าเพื่อเรียกสติ เธอขึ้นไปชั้นบนเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายเป่าผมให้แห้ง เธอไม่ได้มัดผมหางม้าเหมือนปกติ แต่มายืนอยู่หน้ากระจกและถักเปียแทน

        ชาติก่อนหลิงเมิ่งชอบถักเปียมาก แต่ถักเองไม่เป็นต้องให้ซูอินทำหน้าที่ “รับใช้”

        หลังจากกลับชาติมาเกิด ในที่สุดก็ถึงคราวที่เธอได้แบ่งปันความสุขให้ตนเอง

        ผมเรียบเนียนจากครีมนวดผมที่เคลือบไว้เธอเริ่มถักเปียจากขมับซ้ายและขมับขวา ไล่ผ่านหูลงมารวมกันที่หลังศีรษะการถักเปียนั้นมีรูปแบบละเอียดอ่อน แม้จะไม่ได้เสริมด้วยเครื่องประดับแต่ก็มากพอแล้วที่จะดึงดูดผู้คน

        นิ้วที่พลิ้วไหวทำให้เธอถักเปียเสร็จอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงมัดด้วยหนังยางและยึดติดให้แน่นด้วยกิ๊บสีดำผมที่เหลือถูกมัดเป็นหางม้าหนาที่หลังศีรษะปล่อยให้เรียงตัวลงมาเหมือนน้ำตกจนถึงระดับเอวพอดี

        ซูอินหมุนตัวหันมองกระจก ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ

        ในส่วนของการแต่งหน้า ข้อแรกเธอไม่มีเครื่องสำอางข้อที่สองใบหน้าของเด็กสาววัยสิบหกปีเป็นช่วงเวลาที่สดใสและเต็มไปด้วยคอลลาเจนผิวขาวอมชมพูคือความสมบูรณ์แบบด้านความงามต่อให้ใช้เครื่องสำอางราคาแพงก็ไม่สามารถทำให้เกิดผลลัพธ์เช่นนี้

        เธอพอใจมากกับการแต่งองค์ทรงเครื่องของตนเองยิ้มโชว์ฟันแปดซี่ในกระจกพร้อมชูสองนิ้ว จากนั้นเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนเดินลงไปยังชั้นล่างด้วยจิตใจที่อิ่มเอม

        สายตาของพนักงานสาวที่เคาน์เตอร์ของโรงแรมรวมไปถึงอาการชะงักไปชั่วขณะของหลินเฉวียนก็บ่งบอกทุกอย่างได้แล้ว

        ซูอินรู้สึกสบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากรับประทานอาหารเช้าร้อนๆเธอจึงไปโรงเรียน

        เธอเกรงว่าจะเกิดเหตุขัดข้อง จึงเดินทางมาก่อนเวลาสิบห้านาที

        พิธีจบการศึกษาไม่เหมือนกับวันสอบหรือมาเรียนตามปกตินักเรียนทั้งหลายต่างรอคอยวันนี้ ถึงแม้คุณครูจะแจ้งล่วงหน้าว่าให้มาถึงก่อนเก้าโมงเช้าแต่ยังไม่ทันจะแปดโมง นักเรียนส่วนมากก็มาถึงแล้ว

        ซูอินที่มาตรงเวลากลับกลายเป็นนักเรียนกลุ่มสุดท้ายที่มาถึง

        ตอนที่เธอมาถึง ในหอประชุมของโรงเรียนที่จัดพิธีมีคนเกือบเต็มแล้วแม้อยู่ไกลๆ ก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่

        ไม่ว่าจะเป็นเหล่านักเรียนที่ต้องยากลำบากกับการทำการบ้านและทำข้อสอบหรือบรรดาคุณครูที่ต้องทำงานหนักเพื่อให้ได้เกรดเฉลี่ยและผลการประเมินที่ดีหลังจากเสร็จสิ้นการสอบขึ้นชั้นมัธยมปลาย ก็ได้พักผ่อนในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนในตอนนี้พวกเขาต่างก็อยู่ในสภาวะที่ผ่อนคลายมากขึ้น

        คุณครูและนักเรียนที่เปรียบเสมือนแมวกับหนูในเวลาปกติยามนี้พวกเขาลดกำแพงป้องกันระหว่างกันมากขึ้น ทุกคนที่มารวมกันในหอประชุมยิ้มแย้มพูดคุยอย่างมีความสุข

        พวกเขามีท่าทีผ่อนคลาย และพูดคุยอย่างเป็นกันเองมากขึ้น

        เมื่อซูอินเปิดประตูเข้าไป นักเรียนชายที่อยู่ด้านข้างเห็นเข้าพอดีหลังจากที่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาก็รีบตะโกน “สาวสวยมาจากไหนเนี่ย!”

        เสียงที่ตะโกนออกมานั้นไม่เบา เรียกความสนใจจากผู้คนที่อยู่ในหอประชุม

        พิธีจบการศึกษาทางโรงเรียนจำเป็นให้มีการสวมชุดนักเรียนอย่างเคร่งครัด

        คนที่เคยสวมชุดนักเรียนต่างเข้าใจดีว่าหากไม่นับชุดสูทและเนกไทแบบตะวันตกของโรงเรียนเอกชนชุดเครื่องแบบของโรงเรียนรัฐล้วนเป็นชุดนักเรียนตัวโคร่งที่มีพลังทำลายล้างอย่างไม่จบสิ้น

        ชุดนักเรียนของโรงเรียนมัธยมทดลองเป็นแบบนิยมทั่วไปในฐานะโรงเรียนที่ดีที่สุดของเมือง และมีการสอนที่เข้มงวดเด็กนักเรียนกว่าครึ่งที่ใส่ใจแต่เรื่องเรียน ทำให้พวกเธอไม่ค่อยแต่งหน้าแต่งตัวจึงยิ่งดูหมองเมื่อใส่ชุดนักเรียน

        แต่ซูอินกลับไม่เป็นเช่นนั้น อันดับแรกเป็นเพราะเธอสูงเพรียวและมีขายาว เมื่อก่อนเธอชอบเดินหลังค่อม จึงมองเห็นไม่ค่อยชัดแต่ในวันนี้เธอเดินหลังตรง ทำให้รูปร่างของเธอในตอนนี้ใส่อะไรก็ดูดี

        และเธอยังตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ

        กลุ่มนักเรียนมัธยมต้นที่ดูหม่นหมองเมื่อเห็นสาวน้อยหน้าตาดีปรากฏตัว ทุกสายตาก็ถูกดึงดูด

        “ซูอินหรือ”

        น้ำเสียงประหลาดใจดังขึ้น ซูอินหันไปยังต้นเสียงก็พบว่าเป็นอวี๋ฉิง

        ตอนนี้อีกฝ่ายนั่งอยู่กับสวีเหวินเหวินรอบข้างล้วนแต่เป็นเพื่อนนักเรียนจากห้องหนึ่งตรงกลางระหว่างทั้งสองคนมีที่ว่างหนึ่งที่ ซึ่งคงเหลือไว้ให้เธอ

        ซูอินพยักหน้าเบาๆ ให้เด็กนักเรียนชายที่มองเธอด้วยแววตาว่างเปล่าก่อนจะยกยิ้มมุมปาก นักเรียนคนนี้ตาถึงจริงๆ!การได้รับคำชมอย่างตรงไปตรงมาทำให้ซูอินมีความสุข

        เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของผู้คนที่มองมาซูอินเดินตรงไปยังที่นั่งของตนเองด้วยท่าทีมั่นใจ

        ด้านหลังของเธอมีชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่ซึ่งก็คือสื่อเสียงที่กำลังรู้สึกฉงน

        “ซูอินหรือ ระดับชั้นของพวกเรามีนักเรียนคนนี้ด้วยหรือ”

        นักเรียนชายที่เป็นผู้ติดตามด้านข้างรีบอธิบาย “พี่เสียงนั่นคือหลิงอินที่อยู่ห้องเดียวกับพวกเรา”

        “หลิงอินหรือ”

        แววตาของสื่อเสียงเหมือนไม่อยากเชื่อเขาเป็นเพื่อนนักเรียนร่วมกับหลิงอินมาเก้าปี แม้ว่าจะชอบโดดเรียนแต่ก็รู้จักหน้าตาของหลิงอิน

        “เธอไปเกาหลีมาหรือ”

        หลายปีมานี้กระแสเกาหลีใต้ได้รับความนิยมมากลูกสมุนของเขาเข้าใจความหมายจึงรีบอธิบาย “พี่เสียง ระยะนี้พี่ไม่ได้เข้าเรียนก็เลยตกข่าวหลายเรื่อง…”

        ในเวลาเดียวกันซูอินเดินผ่านนักเรียนหลายคนที่นั่งอยู่จนในที่สุดก็มาถึงข้างๆ อวี๋ฉิงและสวีเหวินเหวิน

        “อีกสิบห้านาทีงานถึงจะเริ่มไม่ใช่หรือ ทำไมทุกคนมากันเร็วจัง”

        เธอมองไปรอบๆเหมือนกับว่าตัวเองเป็นนักเรียนคนสุดท้ายที่จบการศึกษาที่เดินทางมาถึง

        อวี๋ฉิงดึงให้เธอนั่งลง “พิธีจบการศึกษา ไม่ใช่เข้าเรียนตามปกติเสียหน่อยแน่นอนว่าทุกคนมาเช้าก็เพื่อเที่ยวเล่น วันนี้เธอแต่งตัวสวยมาก ผมแบบนี้ทำยังไง”

        “ฉันถักเอง”

        “จริงหรือ ถักให้ฉันบ้างสิ”

        ซูอินเหลือบมองผมสั้นของเพื่อนที่ยาวไม่พ้นหูอีกฝ่ายมีบุคลิกห้าวหาญ ผมสั้นที่ถูกตัดอย่างประณีตเข้ากับท่าทางของอวี๋ฉิงแล้ว

        “เธอแน่ใจหรือ”

        “จริงด้วย ฉันผมสั้น ผมของเหวินเหวินก็น่าจะถักเปียได้นะ เหวินเหวินเธอเป็นอะไร เช้ามาก็สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ดูตาแพนด้าคู่นั้นสิพูดมาตามความจริง เกิดอะไรขึ้นกันแน่หลังจากสอบเสร็จ”

        เมื่อได้ฟังคำพูดของอวี๋ฉิงซูอินก็มองไปทางสวีเหวินเหวินที่อยู่ทางขวามือจึงได้เห็นใบหน้าอกสั่นขวัญหายของเธอเข้าพอดี