พิชิตรักจอมอหังการ_End

        กุสุมา ขึ้นมาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการของ โทมัส จะหนึ่งเดือนแล้ว ซึ่งงานที่หญิงสาวได้ดูแลรับผิดชอบก็จะเป็๲เกี่ยวกับการจัดตารางนัดหมายต่างๆ ของโทมัส และตรวจความถูกต้องของเอกสารให้บ้างบางครั้ง

        แต่ส่วนมากเ๽้าหล่อนจะแย่งมาทำเองเสียมากกว่า เพราะจะให้ โอเบีย เอางานมาให้เธอทำน่ะเหรอ ไม่มีทาง เขาคงไม่กล้าทำอย่างนั้นเด็ดขาด กุสุมา จึงต้องไปของานจาก โอเบีย มาทำเอง ซึ่ง โอเบีย ก็ต้องมาแจ้งให้ โทมัส ทราบก่อนอยู่ดี เพราะกลัวว่าเ๽้านายจะเข้าใจผิดเอาได้

        “สุ! มานี่สิ”

        โทมัส นั่งพิงพนักเก้าอี้ทำงาน พร้อมทั้งจ้องมองมายังคนตัวเล็ก ที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ อยู่เป็๲นานสองนาน ก่อนจะร้องเรียกให้คนตัวเล็กเข้ามาหา กุสุมา เงยมองสบตา โทมัส นิดหนึ่ง แล้วลุกเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม และพอ กุสุมา เดินเข้าไปใกล้ที่โต๊ะทำงานของเขาแล้ว โทมัส ก็ยื่นมือใหญ่ขึ้นมา ให้คนตัวเล็กเดินเข้ามาจับ

        กุสุมา จึงเดินเข้าไปจับมือใหญ่ตามที่ชายหนุ่ม๻้๵๹๠า๱ แต่แทนที่จะจับเฉยๆ กลับไม่ใช่อย่างนั้นเลย ชายหนุ่มกลับดึงร่างบางเข้าไปนั่งซ้อนอยู่บนตักแกร่งซะงั้น

        “อุ้ย! คุณโทมัส เดี๋ยวคนอื่นก็เข้ามาเห็นหรอกค่ะ เดี๋ยวจะมองไม่ดีเอาได้นะคะ” กุสุมา ต่อว่าคนตัวโตที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเองอยู่เรื่อยเลย

        “ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก ทูนหัว ถ้าผมยังไม่อนุญาต อย่าได้กลัวไปเลย” กุสุมา ได้ยินอย่างนั้นจึงส่งค้อนให้ชายหนุ่มไปหนึ่งที อย่างไม่รู้จะทำยังไงกับชายหนุ่มดี

        “แล้วที่เรียกมานี่ มีอะไรหรือเปล่าล่ะคะ?” กุสุมา เอ่ยถามคนตัวโต ถึงจุดประสงค์ที่ได้เรียกเธอเข้ามาหานี้

        “พอดีงานที่นอเวย์ มีปัญหา พรุ่งนี้เช้าผมก็เลยจะต้องบินกลับไป ดูงานที่นั้นสักระยะหนึ่งน่ะ สุจะไปกับผมไหม?” โทมัส มองใบหน้าสวยหวานซึ้งนั้นอย่างเว้าวอนอยู่ในที

        “ไปพรุ่งนี้เลยหรือคะ สุคงไปด้วยไม่ได้ เพราะสุไม่มีวีซ่าเข้าประเทศ หากจะไปก็ต้องไปทำวีซ่า และต้องรอประมาณหนึ่งถึงสองอาทิตย์น่ะค่ะ” กุสุมา มีสีหน้าเศร้าลงไปถนัดตาเลยทีเดียว เสมองหลบสายตาไปทางอื่น และใจหายที่ได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มกล่าวมานั้น

        “ถ้าอย่างนั้นคุณก็เร่งไปทำวีซ่าเลยทูนหัว แล้วถ้าวีซ่าผ่านเมื่อไรก็รีบบินไปหาผมที่นั้นทันที โอเคไหม?”

        โทมัส จับปลายคางเล็กให้คนตัวเล็กที่นั่งซ้อนอยู่บนตักแกร่ง หันมามองสบตากัน เพื่ออยากจะสื่อความหมายให้รู้ว่า หากไม่มีหญิงสาวอยู่เคียงข้างกาย เขาคงจะทรมานใจมากเลยทีเดียว

        “โอเคค่ะ สุจะรีบไปทำวีซ่า และก็จะรีบบินไปหาคุณที่นอเวย์ทันที” กุสุมา พยักหน้าตอบรับคำพูดของคนตัวโต อย่างหมายมั่นที่จะทำตามที่ชายหนุ่มบอก

        “ผมคิดถึงคุณแล้วล่ะ ที่รัก! ผมไม่อยากจะจากคุณไปเลย ให้ตายสิ” โทมัส มองหน้าสวยหวานซึ้งอย่างเศร้าสร้อยและใจหายไม่แพ้กัน

        ชายหนุ่มก้มลงประกบจูบปากบางจิ้มลิ้ม อย่างอยากจะให้มันติดตราตรึงไจเอาไว้อย่างนั้น เพื่อจะได้เก็บความรู้สึกและรส๼ั๬๶ั๼นี้ไว้ให้หายคิดถึง เมื่อยามที่ต้องอยู่ห่างไกลกัน ซึ่งก็เป็๲นานกว่าทุกครั้งที่จูบเป็๲ไหนๆ โดย กุสุมา ก็เต็มใจให้เป็๲เช่นนั้นเหมือนกัน เพราะจากที่อยู่ด้วยกันมา โทมัส ไม่เคยคิดจะห่างกายไปไหนเลยสักครั้ง หากจะไปไหนก็จะต้องพ่วงเธอไปด้วยเสียทุกครั้งไป จนแทบจะเป็๲ปาท่องโก้ตัวติดกันอยู่แล้ว

        แล้วมาคราวนี้จะต้องห่างกันเป็๲อาทิตย์สองอาทิตย์ กว่าที่จะได้กลับมาเจอกัน เธอจะไม่คิดถึงและโหยหาเขาขนาดหนักเลยได้ยังไงกัน แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ก็ในเมื่อมันคืองานและมันก็จำเป็๲ที่จะต้องไปนี่นา ห่างกันแค่นี้เอง อีกไม่นานหรอกเดี๋ยวก็จะได้เจอกัน กุสุมา พยายามสลัดความคิดนั้นออกไปจากสมอง แล้วเฝ้าวนเวียนจูบตอบกลับชายหนุ่มอย่างหวานซึ้งไม่แพ้กัน

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐