[เริ่มฉาก: คืนแรก ณ โรงแรม สลีปไทต์]
หลังจากได้อาหารเย็น (ที่น่าเศร้า) สำหรับคืนนี้มาอยู่ในมือ ทั้งสามคนก็เดินกลับมายังโรงแรม 'สลีปไทต์' ที่ดูเงียบสงบในตรอกเล็กๆ นั้น ไอริใช้คีย์การ์ดรุ่นเก่าเปิดประตูห้องพักหมายเลข 207 ก่อนจะผายมือให้เพื่อนร่วมทางทั้งสองคนเข้าไปก่อน
"เชิญเลยจ้า แขกผู้มีเกียรติ" เธอกล่าวติดตลก
ริวกับยูริก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง เมื่อไอริเปิดไฟจนสว่าง พวกเขาก็ได้สำรวจห้องพักอย่างเต็มตาเป็ครั้งแรก มันเป็ห้องขนาดมาตรฐาน ไม่ได้กว้างขวางนัก แต่ก็ถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบและดูสะอาดสะอ้าน พื้นปูพรมสีหม่นบางๆ มีเตียงเดี่ยวขนาดมาตรฐานสองเตียงตั้งอยู่ชิดผนังคนละฝั่ง ปลายเตียงมีโต๊ะเขียนหนังสือเล็กๆ หนึ่งตัวพร้อมเก้าอี้ ตู้เสื้อผ้าใบจิ๋ว และประตูที่เปิดไปยังห้องน้ำขนาดกะทัดรัด แม้การตกแต่งจะเรียบง่ายและเฟอร์นิเจอร์จะดูมีอายุอยู่บ้าง แต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานครบครัน และที่สำคัญคือมันดูปลอดภัยพอที่จะใช้เป็ที่ซุกหัวนอนสำหรับคืนนี้ได้... อย่างน้อยก็สำหรับสองคน
ปัญหาปรากฏชัดเจนเมื่อมองไปที่เตียง บนเตียงแต่ละหลังมีหมอนวางอยู่หนึ่งใบ และผ้าห่มผืนบางพับไว้อย่างเรียบร้อย ไม่มีวี่แววของชุดเครื่องนอนสำรองสำหรับคนที่สามเลย
"เอ่อ..." ยูริเป็คนแรกที่เอ่ยขึ้น เธอหันไปมองริวที่กำลังวางถุงบะหมี่ถ้วยลงบนโต๊ะ ด้วยสีหน้าเป็กังวล "มีหมอนกับผ้าห่มแค่สองชุดเองนี่คะ แบบนี้... แล้วคุณริวจะนอนยังไงเหรอคะ?"
ริวชะงักไปเล็กน้อย เขาเองก็เพิ่งสังเกตเห็น เขามองเตียงทั้งสอง สลับกับมองพื้นห้องที่พอจะมีที่ว่างอยู่บ้าง เขาไม่อยากให้การที่เขาจำเป็ต้องมาพักด้วยสร้างความลำบากใจให้ผู้หญิงทั้งสองคน "เอ่อ.. คือผม..." เขาเกาหัวอย่างเก้อเขิน "นอนพื้นก็ได้ครับ ไม่เป็ไรจริงๆ ครับ สบายมาก" เขาพยายามทำเสียงให้ร่าเริง "เดี๋ยวผมใช้เป้ที่สะพายมาเนี่ย หนุนหัวแทนหมอนเอา ส่วนผ้าห่มก็..."
พึ่บ!
ยังไม่ทันที่ริวจะหาทางออกเื่ผ้าห่มให้ตัวเองเสร็จ ผ้าห่มผืนหนึ่งก็ลอยคว้างมากลางอากาศ ตกแหมะลงบนหัวของเขาพอดิบพอดีจนเขาต้องรีบคว้าไว้
"เอานี่! ฉันให้ยืมก่อน!" เสียงของไอริดังขึ้น เธอโยนผ้าห่มส่วนตัวผืนบางแต่ดูเนื้อดีที่เธอล้วงออกมาจากกระเป๋าเป้ของเธอเองให้ "เห็นแก่นายอุตส่าห์ช่วยฉันจัดการไอ้พวกนั้นเมื่อตอนกลางวันละกัน ถือว่าตอบแทน"
ริวดึงผ้าห่มสีเข้มออกจากหัวอย่างงงๆ แต่ก็รู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ "ขะ... ขอบคุณมากนะครับ คุณไอริ" เขาก้มหัวลงเล็กน้อย
ไอริยืนล้วงกระเป๋า มองท่าทางเกรงใจของริวแล้วก็ยิ้มมุมปาก "เรียกไอริก็พอ ไม่ต้องมีคุณหรอกน่า" เธอบอก ก่อนจะหรี่ตามองสำรวจทั้งสองคนอย่างพิจารณา "ฉันดูๆ แล้ว พวกเราสามคนก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันหมดเลยนี่แหละ ใช่มั้ยล่ะ?" เธอถามลอยๆ ก่อนจะบอก "ฉันอายุ 18"
"เอ๊ะ? ผม... ผมก็ 18 ครับ" ริวตอบอย่างรวดเร็ว รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่อายุเท่ากัน
"ฉะ... ฉันเองก็ 18 ค่ะ" ยูริที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ตอบตามเสียงเบา หน้าแดงขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล
"นั่นไง! เห็นมั้ยล่ะ!" ไอริดีดนิ้วดังเปาะ "อายุเท่ากันเป๊ะ! แล้วจะมัวมาเรียก 'คุณ' เรียก 'ผม' ทำตัวเกรงอกเกรงใจกันอยู่ทำไมให้เสียเวลา!" พูดพลางสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว กางแขนออกโอบรอบคอของริวและยูริ ดึงทั้งสองคน (ที่กำลังใเล็กน้อย) เข้ามาใกล้กันแบบเพื่อนซี้ "ยิ่งวันนี้เราเพิ่งหนีตายมาด้วยกันแท้ๆ ไหนๆ ก็ต้องมานอนห้องเดียวกันคืนนี้แล้ว สนิทกันไว้เลยดีกว่าน่า จะได้ช่วยเหลือกันง่ายๆ จริงมั้ย?"
ไอริปล่อยแขนออกจากยูริ แต่ยังคงคล้องคอริวไว้อย่างนั้น พลางยิ้มเ้าเล่ห์ "แต่นาย... ริว" เธอเน้นเสียง เรียกชื่อเขา "รู้อะไรมั้ย? คืนนี้น่ะ... เป็คืนที่ชายหนุ่มค่อนประเทศต้องอิจฉานายเลยนะจะบอกให้!"
"เอ๋?" ริวทำหน้างงสุดขีด เขารู้สึกเพียงแต่อึดอัดและทำตัวไม่ถูกที่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์นี้ "ทะ... ทำไมเหรอครับ?"
ไอริหัวเราะพรืดออกมากับท่าทางซื่อบื้อของริว "ฮ่าๆๆ! โถ่เอ๊ย! นายนี่มันไม่เข้าใจจริงๆ ดิ!?" เธอดึงหน้าเข้าไปใกล้ จ้องมองเขา "ก็เพราะนายน่ะสิ ได้นอนอยู่ในห้องเดียวกันกับสาวสวยสุดน่ารักอย่างฉัน แล้วก็ยัยยูริผมบลอนด์หน้าหวานคนนี้ไง! ตั้งสองคน! ไม่รู้สึกตื่นเต้น หวั่นไหว หรือคิดอะไรพิเรนทร์ๆ บ้างเลยรึไงหา!?"
คำพูดที่ทั้งตรงไปตรงมาและไม่อายปากของไอริทำให้ยูริหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เธอก้มหน้างุด รีบยกมือขึ้นดันแว่นที่อยู่บนดั้งจมูกอย่างประหม่า แม้ว่ามันจะไม่ได้เลื่อนลงมาเลยก็ตาม
"มะ... ไม่ใช่/ไม่ใช่ ครับ/ค่ะ!" เสียงปฏิเสธดังขึ้นพร้อมกันจากริวและยูริโดยมิได้นัดหมาย แต่กลับยิ่งทำให้สถานการณ์ดูน่ากระอักกระอ่วนมากขึ้นไปอีก
"ฮ่าๆๆๆๆ!" คราวนี้ไอริะเิเสียงหัวเราะดังลั่นห้องอย่างชอบใจในปฏิกิริยาของทั้งสองคน ริวกับยูริต่างก็หน้าแดงก่ำ ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
"โอเคๆ ขำๆ น่า อย่าคิดมากไปเลยพวกนาย" ไอริโบกมือไปมา ก่อนที่รอยยิ้มขำขันจะจางหายไปเล็กน้อย แววตาเปลี่ยนเป็จริงจังขึ้น เธอหันไปจ้องหน้าริวตรงๆ "แต่ยังไงซะ... คืนนี้" เธอย้ำเสียงเข้ม ชี้หน้าเขา "ห้ามนายคิดอะไรไม่ดีไม่ซื่อเด็ดขาด! ห้ามแต๊ะอั๋ง ห้ามลวนลาม ห้ามแอบมอง! ถ้าฉันรู้หรือจับได้ว่านายทำตัวน่าสงสัยแม้แต่นิดเดียวล่ะก็..." เธอยกนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้น ทำท่าเหมือนกรรไกรจ่อไปทางเป้ากางเกงของริว "...ฉันจะ ตัด 'ปิกาจู' สุดที่รักของนายทิ้งซะ! เข้าใจมั้ย!?"
"คะ... ครับ!!! เข้าใจแล้วครับ!!!" ริวหน้าซีดเผือด ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมเป้ากางเกงตัวเองโดยอัตโนมัติทันที เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามขมับด้วยความหวาดเสียวอย่างสุดขีด
ไอริแสยะยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของริว "ดีมากที่เข้าใจเร็ว" เธอพูดพลางหันหลังให้ทั้งสอง คว้าผ้าเช็ดตัวผืนเล็กส่วนตัวที่เตรียมมา "งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะ ขอตัวไปอาบน้ำชำระล้างความซวยของวันนี้ก่อนก็แล้วกัน พวกนายสองคนก็... ตามสบายแล้วกันนะ"
พูดจบ เธอก็เดินตรงไปยังประตูห้องน้ำ เปิดเข้าไป แล้วปิดประตูดัง ปัง! ทิ้งให้ริวกับยูริยืนอยู่ในความเงียบและความอึดอัดกระอักกระอ่วนใจเพียงลำพังสองต่อสองภายในห้องพักแคบๆ แห่งนั้น...
[เริ่มฉาก: สองต่อสองในห้องพัก (ฉากกุ๊กกิ๊กริว-ยูริ)]
เสียงประตูปิดดัง ปัง! ตามหลังร่างของไอริ ทิ้งให้ริวกับยูริยืนอยู่ในความเงียบงันกลางห้องพักขนาดกะทัดรัด บรรยากาศอึดอัดและกระอักกระอ่วนเข้าปกคลุมทันที ทั้งสองคนยังรู้สึกถึงความร้อนที่ผ่าวอยู่บนใบหน้าจากเื่ที่โดนไอริแกล้งแซวก่อนหน้านี้ ต่างคนต่างหลบสายตา ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอะไรก่อนดี เสียงน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำที่ดังลอดออกมาแ่ๆ ดูจะเป็เสียงเดียวที่ได้ยินในตอนนี้
ผ่านไปครู่ใหญ่ที่ดูเหมือนยาวนาน ริวตัดสินใจเป็ฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เขากระแอมเบาๆ หนึ่งครั้ง "เอ่อ... คุณยูริครับ" เขายังคงใช้คำสุภาพตามความเคยชิน "หิว... หิวแล้วใช่ไหมครับ? เรา... เรามาเตรียมบะหมี่ถ้วยกันก่อนดีกว่าไหมครับ?" เขาชี้ไปที่ถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็ก ดูเป็การเปลี่ยนเื่ที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่เขาจะคิดออก
ยูริสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียก แต่ก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที "คะ! ค่ะ! หิว... หิวแล้วค่ะ เตรียมเลยค่ะ" การมีอะไรทำดูเหมือนจะเป็ทางออกที่ดีที่สุดจากความประหม่านี้
ทั้งสองคนจึงเดินไปที่โต๊ะ ช่วยกันหยิบบะหมี่ถ้วยกึ่งสำเร็จรูปออกมา ในห้องมีกาต้มน้ำไฟฟ้าเก่าๆ แต่ยังใช้งานได้วางอยู่ ริวจึงรับหน้าที่เสียบปลั๊กและกดปุ่มต้มน้ำให้ ขณะรอให้น้ำเดือด ยูริก็ก้มหน้าก้มตาแกะพลาสติกออกจากถ้วยบะหมี่ ทั้งของตัวเองและของริวอย่างเงียบๆ นิ้วเรียวที่ดูสั่นเล็กน้อยบ่งบอกความประหม่าที่ยังไม่จางหายไป
"น้ำเดือดแล้วครับ" เสียงของริวดังขึ้นพร้อมกับเสียงกาต้มน้ำที่ตัดการทำงาน เขาหยิบกาขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเทน้ำร้อนลงในถ้วยบะหมี่ทั้งสองใบอย่างช้าๆ ไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกลิ่นเครื่องปรุงหอมๆ ตอนที่เขายื่นถ้วยที่เทน้ำร้อนแล้วคืนให้ยูริ ปลายนิ้วของพวกเขาก็บังเอิญัักันแวบหนึ่ง
"ว้าย!" ยูริสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที "ขะ... ขอโทษค่ะ! ขอบคุณค่ะ!" เธอพูดตะกุกตะกัก รับถ้วยบะหมี่มาถือไว้แน่น
"มะ... ไม่เป็ไรครับ ผม... ผมก็ขอโทษครับ" ริวเองก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ รีบวางถ้วยของตัวเองลงบนโต๊ะ
ทั้งสองคนหาที่นั่งเพื่อรอให้บะหมี่สุก ริวเห็นว่ามีเก้าอี้เพียงตัวเดียว เขาจึงผายมือให้ยูริ "คุณยูรินั่งเก้าอี้เถอะครับ"
"อะ... ไม่เป็ไรค่ะ คุณริว..." ยูริกำลังจะปฏิเสธ
"นั่งเถอะครับ ผมนั่งตรงขอบเตียงนี่ก็ได้ครับ" ริวยืนยันพร้อมส่งยิ้มบางๆ ให้ ยูริจึงยอมนั่งลงแต่โดยดี ส่วนริวก็นั่งลงบนขอบเตียงเตียงหนึ่ง ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเธอมากนัก
ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง มีเพียงเสียงน้ำในห้องน้ำที่ยังดังอยู่เบาๆ
"เอ่อ... ต้องขอบคุณคุณริวอีกครั้งนะคะ" ในที่สุด ยูริก็เป็ฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน เธอพูดเสียงเบา แต่ชัดเจนกว่าเดิมเล็กน้อย "สำหรับเื่เมื่อตอนกลางวัน... ที่ช่วยยูริไว้น่ะค่ะ ตอนนั้นยูริกลัวมากจริงๆ ถ้าไม่ได้คุณริวเข้ามาช่วย..." ดวงตาหลังแว่นของเธอดูสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น
ริวเห็นดังนั้นก็รู้สึกสงสารจับใจ "ไม่เป็ไรเลยครับคุณยูริ" เขาตอบเสียงนุ่ม "ใครเจอเื่แบบนั้นก็ต้องช่วยอยู่แล้วครับ แล้วนี่... คุณยูริไม่เป็อะไรมากจริงๆ นะครับ ไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่ไหม?" เขามองสำรวจเธออย่างละเอียดด้วยความห่วงใยอย่างจริงใจ
"ไม่เป็ไรแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ" ยูริส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับริวตรงๆ แวบหนึ่ง "คุณริว... ใจดีจังเลยนะคะ" คำพูดนั้นหลุดออกมาจากใจจริง แก้มของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ‘ทั้งที่เพิ่งเจอกันแท้ๆ แต่เขาก็เป็ห่วงเราขนาดนี้... ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เคยเจอเลย...’ ความคิดนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยๆ เต้นไม่เป็ส่ำ
"เอ่อ... ครับ?" ริวเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือไม่ แต่เมื่อเห็นใบหน้าแดงๆ ของยูริ เขาก็คิดไปเองว่าเธอคงยังเขินหรือไม่ก็ยังใกับเื่ก่อนหน้านี้อยู่ เขาจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแค่ยิ้มตอบกลับไป "บะหมี่น่าจะได้ที่แล้วล่ะครับ รีบกินกันดีกว่า เดี๋ยวจะเย็นหมดนะครับ"
ทั้งสองคนเปิดฝาถ้วยบะหมี่ ควันร้อนๆ หอมกรุ่นลอยขึ้นมาแตะจมูก พวกเขาหยิบตะเกียบพลาสติกที่ได้มาจากร้านสะดวกซื้อขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือกินอาหารมื้อค่ำอันแสนเรียบง่ายนั้นอย่างเงียบๆ อาจจะมีบางจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากันโดยบังเอิญแล้วต้องรีบหลบสายตากันวุ่นวาย หรือรอยยิ้มเขินๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของยูริ เมื่อเห็นท่าทางของริวที่ดูจะเอร็ดอร่อยกับบะหมี่ถ้วยราคาถูกนั้นอย่างจริงใจ บรรยากาศที่เคยอึดอัดเริ่มค่อยๆ ผ่อนคลายลง กลายเป็ความรู้สึกสบายใจอย่างประหลาดที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน แม้จะเป็เพียง่เวลาสั้นๆ ก่อนที่พายุลูกใหญ่อย่างไอริจะกลับออกมาจากห้องน้ำก็ตาม... ซึ่งภาพเหล่านี้ หากใครได้มาเห็นเข้า ก็คงอดคิดไม่ได้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวคู่หนึ่ง...
ในห้องพักแคบๆ ของโรงแรม 'สลีปไทต์' เสียงซู้ดเส้นบะหมี่ดังขึ้นเป็ระยะ สลับกับความเงียบเป็พักๆ หลังจากที่แต่ละคนเริ่มจัดการกับอาหารมื้อค่ำอันเรียบง่ายตรงหน้าไปได้สักพัก ไอริที่กำลังคีบเส้นเข้าปากก็เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมชะตากรรมทั้งสองคน
"นี่..." เธอเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "พวกนายสองคนน่ะ คิดยังไงกัน ถึงดั้นด้นอยากจะมาเป็เด็กโรงเรียนนี้กันเหรอ?" คำถามนั้นดูสบายๆ แต่ก็แฝงความอยากรู้อยากเห็นอย่างชัดเจน
ริวที่กำลังซู้ดเส้นอย่างเอร็ดอร่อย ชะงักไปเล็กน้อย เขาวางตะเกียบลงบนขอบถ้วย ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น ดวงตาฉายแววมุ่งมั่นปนความหวัง "ผม... ผมแค่อยากมีชีวิตที่ดีขึ้นครับ" เขาเริ่มต้น "แล้วก็... อยากหาที่พักดีๆ ให้กับ 'ริน' น้องสาวของผมน่ะครับ เธอ... ป่วยอยู่ ผมอยากให้เธอได้อยู่ในที่ที่ดีกว่าห้องเช่าแคบๆ ของเรา แล้วผมก็หวังว่า... บรรยากาศหรือพลังงานดีๆ ที่โรงเรียนนี้ อาจจะช่วยให้อาการของเธอดีขึ้นได้บ้าง" เขาพูดต่อด้วยแววตาแน่วแน่ "และไม่ว่าผมจะได้พลังอะไรมาก็ตาม ผมก็จะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนัก ให้สมกับการเป็ผู้ถูกคัดเลือกครับ"
ยูริที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ หันไปมองริว ดวงตาหลังแว่นทอประกายความประทับใจในเหตุผลอันอ่อนโยนและความมุ่งมั่นของเขาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วตอบคำถามของไอริบ้าง "ส่วนฉัน..." เธอพูดเสียงเบาแต่หนักแน่น "ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยค่ะว่าตัวเองจะได้พลังอะไร หรืออาจจะไม่มีพลังพิเศษอะไรเลยก็ได้ แต่... ฉันมีความฝันค่ะ" เธอกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย "ฉันอยากจะได้พลังแห่งการรักษา เพราะความฝันของฉันคืออยากจะเปิดคลินิกเล็กๆ ในอนาคต เอาไว้ช่วยรักษาคนที่เจ็บป่วย แต่ไม่มีเงินพอที่จะเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลแพงๆ ได้น่ะค่ะ"
เมื่อทั้งสองคนพูดจบ ต่างก็หันไปมองไอริเป็ตาเดียวกัน ราวกับนัดหมายกันไว้ "แล้วไอริล่ะ?" ริวเป็คนถาม "ทำไมถึงอยากมาที่นี่เหรอ?"
ไอริที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกถามกลับ เธอนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาที่เคยฉายแววล้อเล่นเปลี่ยนเป็จริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "ฉัน..." เธอเว้น่ไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความเด็ดเดี่ยว "...มีบางอย่างที่ต้องเอาชนะให้ได้"
คำตอบสั้นๆ ที่ดูเหมือนจะมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่ ทำให้ทั้งริวและยูริรู้สึกประหลาดใจ แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ถามอะไรต่อ ไอริก็ก้มหน้าก้มตาซดบะหมี่ในถ้วยของเธอต่ออย่างรวดเร็วจนหมดเกลี้ยง แล้วหยิบขนมปังแถวขึ้นมากัดกินตามไปติดๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาประกาศเสียงดังฟังชัด
"เอาล่ะ! พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้า ไปรอคิวลงทะเบียนกันอีกรอบ เพราะฉะนั้น... แยกย้ายกันนอนได้แล้ว!"
คำสั่งนั้นเหมือนเป็การตัดบทสนทนาไปโดยปริยาย ทิ้งให้ริวกับยูริได้แต่มองหน้ากันปริบๆ
ก่อนจะเริ่มเก็บถ้วยบะหมี่เปล่าของตัวเองอย่างว่าง่าย
3K
