แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกใสของห้องพักชั้น32 ละอองแสงสีทองอ่อน ๆ ทอประกายระยิบระยับส้มโอนอนนิ่งอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ ร่างบางถูกห่มคลุมด้วยผ้านวมสีขาวนุ่มเธอยังคงหลับใหลด้วยความอ่อนล้าจากค่ำคืนอันเร่าร้อนใบหน้าสวยดูสงบนิ่งราวกับเทพธิดาที่หลับใหล
ดวงตาคู่สวยค่อย ๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ศีรษะเธอหนักอึ้งด้วยอาการเมาค้าง ร่างบางพลิกตะแคงข้างมือเรียวคลำหาโทรศัพท์ แต่ไม่รู้ว่าไปวางไว้ตรงไหน เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นนั่ง
“นี่มัน … อะไรเนี่ย!!”
ดวงตาคู่เหลือบเห็นเดรสสีแดงตุ่นและแพนตี้สีครีมของเธอ วางกองอยู่ปลายเตียงราวกับถูกทอดทิ้งภาพชายหนุ่มเชิ้ตขาวคนเมื่อคืนแล่นปราดเข้ามาในห้วงคำนึงเมื่อเธอนึกได้จึงหันมองไปที่เตียงนอน ..
แต่บนเตียงใหญ่กลับไม่พบใคร ที่นอนเคียงข้าง
“ฝันเหรอ? แต่ฝันอะไรบ้าบอชะมัด”
มือเรียวเล็กกุมขมับที่ปวดตึบเธอรู้สึกลำคอแห้งผาก้าดื่มน้ำเปล่าให้ชุ่มคอเสียหน่อย จึงค่อย ๆยกเรียวขาขาวให้ก้าวลงจากเตียงนอน แต่ทว่า..
.. ความเจ็บแสบที่แก่นกลางกายมันปะทุขึ้นจนเธอเผลอร้องออกมา
“ซีด! โอ๊ยเจ็บ!”
ใบหน้ายุ่งเหยิงย่นคิ้วหากันพลางนึกคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนและชายหนุ่มคนนั้น ชายแปลกหน้าที่รับฟังเื่ราวอันแสนขมขื่นของเธอแต่แล้วภาพความจำก็ตัดวูบไป เธอจำอะไรต่อจากนั้นไม่ได้อีก
ส้มโอค่อย ๆยันตัวลุกขึ้นด้วยร่างบางที่เปลือยเปล่าเธอก้าวขาทีละข้างด้วยความปวดระบมไปทั่วร่างราวกับเธอเพิ่งผ่านศึก
ติ๊ด!
เสียงปลดล็อคประตูห้องเธอดังขึ้นพลางเอาใจหล่นวูบ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อประตูห้องของเธอเปิดออก พร้อมกับชายแปลกหน้าคนเมื่อคืน
“กรี๊ด!!!”
เธอส่งเสียงกรีดร้องก่อนจะโจนโลดกลับขึ้นเตียงอย่างลืมความเ็ปเมื่อครู่เธอเพียง้าหาผ้าผ่อนมาปกคลุมร่างเปลือยของเธอ
“คุณเข้ามาได้ยังไง!!!”
“คุณใจเย็น ๆ ก่อน!”
คเชณทร์ปรี่เดินเข้ามาภายในห้องพร้อมมือใหญ่ที่ถือถุงยา และถุงผ้าจากร้านสะดวกซื้อ เขาวางมันลงบนเคาน์เตอร์เขาคิดไว้อยู่กึ่งใจว่าหญิงสาวที่ชื่อส้มคงจำเื่เมื่อคืนไม่ได้แน่นอน
“คุณ คุณเข้ามาได้ยังไง!!”
เธอถามซ้ำครั้งที่สองมือเล็กกำผ้าห่มนวมขึ้นมาคลุมร่างไว้อย่างมิดชิดหัวใจเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นกลัว
“เมื่อคืนคุณเมามากเลยแล้วคุณก็โวยวายโหวกเหวกเสียงดังที่บาร์ ผมเลยพาคุณมาส่งที่ห้อง”
คเชณทร์ตอบฉะฉานพร้อมเล่าเป็ฉาก ๆ ร่างสูงยืนนิ่งด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมแววตาคมจ้องมองเรือนหน้าสวยพลางส่งยิ้มเล็ก ๆ
“แล้ว …”เธอก้มมองร่างตัวเองที่ไร้เสื้อผ้า
“แล้วทำไมฉันถึง ….”
เธอเงยหน้าสบตาเข้ากับชายร่างสูงจู่ ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็วาบขึ้นในหัว
“ผมชื่อคเชณทร์เรียกผมว่าเชนก็ได้”
“ไอ้เชน ไอ้คนชั่วบอกให้ปล่อย”
“ไม่ปล่อยใช่มั้ย? ได้!!”
เป็เธอเองที่เป็คนกระชากคอเสื้อเขาจนใบหน้าแนบชิดมาใกล้ลมหายใจอุ่นและรสััจากริมฝีปากคู่นั้นยังตราตรึงอยู่ในจิต
นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตนเองเธอเลื่อนสายตาไปมองชายตัวสูงที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเมื่อคืน พลางทำหน้าเจื่อน
“ฉะ ฉัน”
เธอพูดตะกุกตะกักภาพที่เธอกระชากคอเสื้อเขามันวาบขึ้นมาแล้วหลังจากนั้น เธอก็จำอะไรไม่ได้อีกหรือว่าเธอ ...
“เดี๋ยวนะ!! เมื่อคืน ..”
“คือ .. ผมขอโทษเมื่อคืนบรรยากาศมันพาไป แล้วคุณ .. คุณเป็ฝ่ายเริ่ม ผมห้ามใจไว้ไม่อยู่”
เธอหลุบตามองต่ำไม่กล้าสบหน้าเขาต่อ จะกล่าวโทษเขาก็ไม่ได้ หมดคำจะก่นด่าตัวเองที่เมาจนเละเทะเสียขนาดนั้น
“ฉัน …”
“ผมขอโทษนะผมเหมือนฉวยโอกาสเลย”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพลางสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้เตียงนอนใหญ่ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก
“พอแล้ว ไม่ต้องเล่าแล้ว”
เธอยกมือขึ้นห้ามหลังจากถามไถ่เหตุการณ์เมื่อคืนกับชายหนุ่มที่ชื่อคเชณทร์ ไม่ใช่ราเชน
หลังจากที่เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำก็นั่งคุยกับเขาเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน สายตาเธอหันมองสิ่งรอบข้างเพราะเธออับอายเกินจะมองหน้าเขา
แต่คเชณทร์ก็กล่าวขอโทษเธอหลายครั้งพร้อมกับลงไปซื้อยาแก้ปวด และเครื่องดื่มแก้แฮงค์มาให้เธอ
“ผมรู้สึกผิดจริง ๆ ครับ”
ความรู้สึกผิดของคเชณทร์มันส่งผ่านทางน้ำเสียงและสายตาเขาจนส้มโอััได้
“ฉันเองก็เมาจนขาดสติโทษคุณก็ไม่ได้หรอก”
เธอพูดพลางถอนหายใจยาว
“ว่าแต่เมื่อคืน ..ทำไมคุณถึงมานั่งกับฉันล่ะ”
จู่ ๆภาพของเขาที่บาร์ก็ฉายชัดขึ้นหลังจากที่เธอและเขาต่างฝ่ายต่างก็จิบไวน์เพียงลำพังที่โต๊ะตัวเอง
“เห็นคุณจิบไวน์ได้น่ากลัวมากผมเลยเป็ห่วง” เขายิ้มน้อย ๆ พลางขำในลำคอ แล้วแต่แววตาเขากลับหม่นหมอง
“เมื่อวาน วันครบรอบ 2 ปีผมกับแฟน แต่ .. เธอเทผม”
“เท? อ๋อ .. ไม่มาตามนัดน่ะเหรอ?”
“มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะคุณเธอบอกเลิกผม แต่ผมจะทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาอยากเลิกกับผม ผมก็เลยนั่งจิบไวน์ย้อมใจให้ตัวเอง”
ส้มโอนึกย้อนเหตุการณ์เมื่อคืนั้แ่ที่เธอนั่งสั่งอาหารที่บาร์ก็สังเกตุเห็นเขานั่งอยู่ก่อนแล้ว พร้อมใบหน้าที่เศร้าสร้อยแต่เธอก็ไม่ได้สนใจเขานัก
“ค่ำคืนคนโดนทิ้งงั้นเหรอ?”เธอพูดกลั้วขำ ก่อนจะปรายตามองชายตรงหน้า สถานการณ์ของเขาและเธอช่างคล้ายกันเสียเหลือเกินต่างฝ่ายต่างก็โดนทิ้งทั้งคู่
“ผมถามหน่อยสิ” เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบภายในห้อง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และปล่อยมันออก
“เมื่อคืนผมพรากความบริสุทธิ์จากคุณไปนะ คุณไม่เสียใจเหรอ?”
“หึ!” เธอแค่นหัวเราะออกรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า
“ไม่เลย ลึก ๆ ฉันก็อยากทำมาตั้งนานแล้ว... แต่อยากทำด้วยความรัก กับคนรักน่ะ”
“ฉันโง่เองน่ะคุณผู้ชายมากมายต่างดาหน้ากันเข้ามาหาฉัน ทั้งเพียบพร้อม และสมบูรณ์แบบฉันก็ไม่เคยเหลียวตามองหาใคร นอกจากราเชนทั้ง ๆ ที่เขาไม่มีอะไรเลยแม้แต่ความซื่อสัตย์”
“ฉันโง่เองที่เก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้เขาในขณะที่อีก 4 ปี ฉันก็ก้าวเข้าวัยเลขสาม บ้าชะมัดมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะคุณถ้าฉันจะหาคู่ครองไม่ได้เพราะเสียความบริสุทธิ์นั้นไปก็ช่างเถอะ”
“แต่ฉันเองก็ต้องขอบคุณคุณเหมือนกันนะเมื่อคืนสิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกและพอจะจำได้ … การที่ฉันเป็ตัวเองฉันได้ปลดปล่อยมันออกมา .. ฉันไม่เสียใจเลย”
เธอร่ายยาวพร้อมแววตาเปล่งประกายรอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่ใบหน้าเธอไม่เคยรู้สึกได้เป็ตัวของตัวเองั้แ่เริ่มคบหากับราเชนเพราะเขาชอบผู้หญิงเรียบร้อย พูดน้อย และสงวนท่าที .. ซึ่งนั่นมันไม่ใช่เธอ เธอฝืนทำเพื่อให้เขารักเธอแต่สุดท้ายแล้วเขาก็นอกกายไปทำกับคนอยู่
ราเชนเป็รักครั้งแรกของเธอเธอรู้สึกตกหลุมรักเขาั้แ่วันแรกที่เจอกันเธอจึงพยายามทำทุกอย่างให้ราเชนมองมาที่เธอ จนในที่สุดความพยายามนั้นก็สำเร็จเธอได้เขามา ท่ามกลางเสียงคัดค้านของคนในครอบครัวเธอ
เธอยอมสะบั้นขาดกับครอบครัวและย้ายตามเขามาอยู่ที่ไทยหลังจากที่แม่เธอแต่งงานใหม่และพาเธอย้ายไปอยู่อเมริกาั้แ่เด็ก
เธอมีเงินเก็บและสมบัติที่พ่อเลี้ยงให้เธอมาส่วนหนึ่ง แต่นั่นมันก็ร่อยหรอไปเรื่อย ๆเพราะชายที่ชื่อราเชน จนวันที่เธอและเขาเลิกรากัน เธอแทบไม่เหลืออะไรเลย มีเพียงเงินก้อนสุดท้ายที่ต่อชีวิตเธอ
749
![[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666246725_48284116.webp)
