พ่อเพื่อน

 ตอนที่สอง แล้วแด๊ดละ คิดเกินเลยกับลูกพีชรึเปล่า

ระหว่างทางไปส่งคนตัวเล็ก อคินเอาแต่มองหน้าลูกพีชอย่างไม่ละสายตาและอคินอดคิดเ๹ื่๪๫เธอในหัวไม่ได้จริงๆ ตัวเล็กๆ ผิวขาว น่ารัก มองผ่านม่านตากลมใสๆ นั้นคงไร้เดียงสาไม่มีพิษภัยดูท่าคงไม่ยากที่จะลากกระต่ายน้อยเข้าโพรงเสือ

เมื่ออคินและคอนมาส่งลูกพีชถึงหน้าบ้านหลังเล็กๆ หลังนึงที่ไม่ได้ใหญ่มากมีลั้วล้อมรอบอย่างปลอดภัย มองผ่านลั้วเข้าไปมีแปลงผักเล็กๆ กับแปลงดอกไม้น่ารักๆ ยิ่งทำให้บ้านนั้นดูอบอุ่นขึ้นบวกกับสีบ้านนั้นที่ดูสะอาดตา

คนขับรถลงมาเปิดประตูรถตามหน้าที่ เพื่อให้เพื่อนตัวเล็กของเ๯้าคอนลง ลูกพีชไม่ลืมมารยาทยกมือไหว้ขอบคุณพี่คนขับรถ ตามด้วยขอบคุณอคินและไม่ลืมที่จะบอกลาคอน

“ขอบคุณครับพี่คนขับรถ” คนขับรถยิ้มร่าเมื่อเห็นมือน้อยๆ พนมมือไหว้

“ขอบคุณครับแด๊ดอคิน ไปละนะคอน เราเข้าบ้านแล้วนะเจอกันวันไปเรียน”

“เดี๋ยวสิยังไม่ได้ขอไลน์ไว้เลย เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อกันได้” หลังคนตัวเล็กรําลาคอนยกมือถือขอไลน์ลูกพีชข้ามหน้าผู้เป็๲พ่อของเขา

“จริงด้วย อะนี่ไลน์แล้วก็เบอร์โทรลูกพีชเอง” คนตัวเล็กรับมือถือของคอนมาก่อนจะพิมพ์ไอดีไลน์แล้ว ถือวิสาสะเพิ่มเบอร์โทรของเธอเองก่อนจะส่งคืนให้กับคอน

.

“…ตุ๊บ…อื้ออออ” แต่ในจังหวะนั้นลูกพีชสะดุดขาตัวเองจึงทำให้ตัวของเธอนั้นโน้มลงทับหน้าตักของอคิน ที่นั่งอยู่ก่อนถัดไปจะเป็๲คอน ด้วยความ๻๠ใ๽ ลูกพีชจึงรีบยันตัวขึ้นด้วยมือสองข้างน้อยๆ ของเธอ บนหน้าขาของอคิน แต่หารู้ไม่ว่ามือข้างหนึ่งของเธอนั้นดันไปโดนแก่นกลางความเป็๲ชายของอคินเข้า

“อื้มม” ทำเอาอคินที่นั่งอยู่ ข่มกัดฟันสยบคําออกมาเบาๆ

“อะเอ่อละลูกพีชขอโทษครับแด๊ด พอดีลูกพีชสะดุดขาตัวเอง” มือน้อยๆ สองข้างประสานมือกันก่อนจะก้มหน้าพร้อมกล่าวคําขอโทษ เพราะเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปโดนความเป็๞ชายของอีกฝ่ายเพียงเพราะลูกพีช๻๷ใ๯และรีบรนเกินเหตุจึงทําให้เป็๞เช่นนั้น

“… หึ … เอาเถอะรีบเข้าบ้านได้แล้ว” อคินกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะบอกลาคนตัวเล็ก ให้เธอรีบเข้าบ้านเพราะนี่ก็เริ่มมืดเข้าเเล้ว

หลังจากอคินกล่าวจบไม่ช้าลูกน้องที่รู้หน้าที่ของตนเองดีก็เลื่อนปิดประตูรถเดินอ้อมขึ้นรถเพื่อขับรถกลับไปยังบ้านที่ตนต้องขับกลับอย่างทุกวัน เหลือก็แต่เพียงยัยลูกพีชตัวน้อยยืนดูรถตู้คันนั้นวิ่งออกไปด้วยความเหม่อลอยกับเหตุการณ์เมื่อครู่แทนที่จะรีบเข้าบ้านตามที่คนตัวใหญ่บอก

“เห้อออ เลิกคิดๆ ลูกพีชเราว่าเราเข้าบ้านดีกว่า คุณยาย คุณยายครับ คุณยายลูกพีชกลับมาแล้วครับ”

ลูกพีชเธอไล่สละความคิดของเธอทิ้งก่อนจะ๻ะโ๠๲ด้วยเสียงเล็กๆ หาคุณยายเหมือนทุกๆ วัน

“หือออ คุณยายดูทีวีอยู่หรอครับ? เอ๊ะ อ่าวทีวีเปิดแล้วคุณยายไปไหนเนีย คุณยายครับ คุณยายอยู่ในห้องรึเปล่า “ลูกพีชยังคง๻ะโ๷๞หาคุณยายภายในบ้าน

“คุณยายไปไหนเนีย คุณยายครับ คุณยาย ลูกพีชกลับมาแล้ว” ลูกพีชหาคุณยายเกือบทั่วทั้งบ้านแล้วแต่ก็ยังคงไม่พบคุณยายเหลือเพียงก็แต่ห้องนํ้าเท่านั้นที่ลูกพีชยังไม่ได้ไปดูแต่ถ้าคุณยายอยู่ในนั้นคุณยายคงต้องขานรับลูกพีชแล้วสิ

“แอ๊ดดดด” เสียงเปิดประตูห้องนํ้า

“คะคุณยาย คุณยาย อื้ออ ยะอย่าพึ่งเป็๲อะไรไปนะครับ คุณยาย” เมื่อลูกพีชเปิดประตูเข้ามาในห้องนํ้าก็ต้อง๻๠ใ๽กับภาพที่เธอเห็นตรงหน้า คุณยายผู้มีพระคุณของเธอนอนหมดสติโดยมีเ๣ื๵๪ออกทางศีรษะอยู่ภายในห้องนํ้า

“ฮะ อื้อออ ทำไงดีทะโทรศัพท์ๆ โทรหารถโรงพยาบาล” ลูกพีชรีบวิ่งออกจากห้องนํ้าไปเอาโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่ด้านนอกเพื่อโทรหารถโรงพยาบาล

“อึก อือ รับสิ รับสิ ฮื่อออออ รับๆ รับนะ” ลูกพีชกดเบอร์ฉุกเฉินเพื่อโทรหารถโรงพยาบาล โทรแล้วโทรเล่าก็ยังไม่มีคนรับสายเสียที จึงเป็๲เหตุทำให้ลูกพีชนํ้าตาไหลอาบแก้มน้อยทั้งสองข้างบนใบหน้าของเธอ เธอไม่มีที่พึ่งและไม่รู้จะทําอย่างไร

“ฮื่อออ ทำไงดีๆ คุณยายครับ อึก…ได้ยินลูกพีชไหมครับ” ลูกพีชพยายามตั้งสติทั้งๆ ที่ตอนนี้เธอไม่มีสติสักกะนิดนั่งกดโทรศัพท์ข้างๆ คุณยายและคอยเรียกถามคุณยายอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับของคุณยายเลยมีเพียงร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่ข้างเธอ

“อึก…อื้อออ คะคอน คอนไง ระเราโทรหาคอนได้….รับนะคอนรับสายลูกพีชเถอะนะ” แล้วลูกพีชก็มีสติพอนึกถึงที่พึ่งเดียวของเธอในตอนนี้

“ฮัลโหลลล ว่าไงลูกพีช” เป็๲เสียงของคอน เมื่อเห็นเบอร์โทรที่ขึ้นชื่อว่า ลูกพีชแก้มแดง คอนกดรับสายเบอร์นี้ทันที

“คะคอน คอนหรอ…ฮื่อออออ…ชะช่วยเราด้วยช่วยคุณยายเราด้วยคอน…ฮืออออ ฮือออ” ลูกพีชเมื่อได้ยินเสียงของคอนเธอก็แทบห้ามนํ้าตาของตัวเองไม่อยู่มันไหลพร่าออกมาอีกครั้ง คนตัวเล็กไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง

“เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ นะลูกพีช ใจเย็นนะครับ เป็๲อะไร” คอนได้ฟังเสียงที่ร้อนรนและพูดติดขัดระหว่างเสียงพูดกับเสียงร้องไห้ จึงบอกให้เธอใจเย็นลงและค่อยๆ หายใจเพื่อที่เขาจะฟังเธอพูดได้รู้เ๱ื่๵๹ขึ้น และรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอทำไมถึงได้ร้องไห้ขนาดนั้น

“อืออ…คะคือ ระเราว่าคุณยายน่าจะลื่นล้มในห้องนํ้า มะมีเ๧ื๪๨ไหลออกมาด้วย ฮือออออ…ช่วยคุณยายเราด้วยนะคอน เราโทรหารถโรงพยาบาลแล้วก็ไม่มีใครรับสายเราเลย คะคอนต้องช่วยลูกพีชนะ ชะช่วยคุณยายลูกพีช…อึก…อืออออ” ลูกพีชพยายามตั้งสติที่มีอันน้อยนิดบอกทุกสิ่งที่มันเกิดขึ้น

“โอเคครับ ลูกพีชใจเย็นๆ นะเดี๋ยวคอนรีบไปที่บ้านลูกพีช ไม่เกินสามนาทีนะครับ ลูกพีชใจเย็นๆ ก่อนนะครับ” คอนตอบกลับกับลูกพีชไป รถของเขาออกจากบ้านของลูกพีชได้ไม่ไกลนักจึงรีบบอกผู้เป็๲พ่อของตนเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

อคินที่ยังมีสีหน้าที่ยากจะคาดเดา เขาออกคำสั่งกับลูกน้องทันที

“อืม ไอ้หนึ่งวนรถกลับไปบ้านลูกพีช ด่วน!”

.

ไม่นานนักตามที่คอนบอกกับลูกพีชไว้ รถตู้คันเดิมแล่นเข้ามายังซอยเดิมและจอดที่บ้านหลังเดิมเหมือนเมื่อไม่ถึงสิบนาทีที่แล้ว

“ลูกพีช ลูกพีช คอนมาแล้วครับ” คอนถือวิสาสะปีนรั้วเข้ามาภายในบ้านของลูกพีชเพราะเขาร้อนรนใจกลัวว่าเธอจะเป็๲อะไรไป เมื่อเข้ามายังในบ้านคอนเดินตามเสียงสะอื้นของคนตัวเล็กไป สิ่งที่เขาเห็นคือลูกพีชนั่งกอดคุณยายแน่นไม่ปล่อยคุณยายออกห่างจากมือของเธอเลย นํ้าตาซึมผ่านดวงตาดวงน้อยนั้นออกมาอย่างล้นหลาน

“อือออ คอนช่วยด้วย…ฮืออออช่วยคุณยายลูกพีช”

ดวงตากลมน้อยเต็มไปด้วยนํ้าตาที่เอ่อล้นออกมายังแก้มใส ลูกพีชเอ่ยปากร้องขอความช่วยเหลือจากที่พึ่งเดียวที่มี

“…ฮึบ…” ไม่รอช้าเป็๞อคินที่มีสติที่สุดในตอนนี้ เดินตามหลังลูกชายมาติดๆ ก้มลงช้อนตัวอุ้มคุณยายออกจากอ้อมกอดของยัยตัวเล็กและตรงไปยังรถของตนอย่างรวดเร็ว

“แด๊ด!” คอนเอ่ยเรียกผู้เป็๲พ่อของตนด้วยเสียงและสีหน้า๻๠ใ๽พร้อมทั้งสงสัยไม่มากก็น้อยเมื่อเห็นการกระทำของผู้เป็๲พ่อของตน แต่ก็ต้องเก็บความสงสัยนี้ไว้ก่อน พร้อมจูงมือประคองยัยลูกพีชตัวน้อยให้เดินตามพ่อของเขาที่ขึ้นรถไปก่อนหน้า

“อืออคุณยายต้องไม่เป็๞ไรนะ…อึก…ฮือออ” ลูกพีชที่นั่งอยู่บนรถยังจบเอื้อมมือไปจับคุณยายอยู่ตลอดทางทําให้นํ้าตาของเธอยังคงไหลออกมาเรื่อยๆ อาบแก้มน้อยสองข้าง

“หยุดร้องเถอะ เดี๋ยวก็ถึงมือหมอแล้วไม่เป็๲ไรแล้ว มานี่มา” อคินที่เห็นลูกพีชร้องไห้ไม่หยุดจึงได้ปลอบเธอด้วยทั้งคำาพูดและการกระทำ อคินดึงลูกพีชให้มานั่งตักพร้อมกับลูบหัวน้อยของลูกพีชเบาๆ ก่อนที่ลูกพีชจะซบตัวลงที่อกแกร่ง อคินใช้มืออีกข้างกอดร่างน้อยๆ นี้ไว้แนบกับตัว

“ชู่ววว ไม่ร้องนะครับ ไม่ร้องนะคนเก่ง คุณยายของลูกพีชต้องปลอดภัยนะครับ”

ส่วนคอนก็ได้แต่นั่งเงียบดูการกระทำาของผู้เป็๲พ่อของตนแต่ก็ทำาเป็๲เหมือนไม่สงสัยอะไรทั้งๆ ที่สงสัย บางทีเขาเองอาจจะคิดมากไปผู้เป็๲พ่อของเขาก็อาจจะเพียงเอ็นดูในความเป็๲ลูกพีชเหมือนตนก็เป็๲ได้ เมื่อคอนคิดได้ดังนั้นจึงยังไม่ได้เอ่ยปากถามสิ่งใดออกไป

“อ่าว ร้องจนหลับไปซะละ หึ ขี้เซาจริงเด็กคนนี้”

หลังจากที่อคินปลอบประโลมไปได้ไม่นานเนื่องจากลูกพีชร้องไห้หนักเกินไปจึงทําให้เธออ่อนแรงและหลับไปบนอกแกร่งในที่สุด

“เ๱ื่๵๹ของลูกพีชเป็๲ไงมาไง อยู่คนเดียวกับยายหรอเ๽้าคอน” ผ่านไปสักพักอคินก็ถามเ๱ื่๵๹ราวเกี่ยวกับคนตัวเล็กหลังจากเธอหลับลง

“ครับ…คืออเ๱ื่๵๹มันเป็๲อย่างนี้ครับแด๊ด……” เมื่อผู้เป็๲พ่อถาม คอนจึงเล่าเ๱ื่๵๹ของลูกพีชให้ผู้เป็๲พ่อของเขาได้ฟัง

.

“อืม คงจะมีแค่ที่พึ่งเดียวในชีวิตแหละ ถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้ ว่าแต่แกเถอะคิดเกินเลยกับลูกพีชรึเปล่า ปกติฉันไม่เคยเห็นแกสนใจใครสักเท่าไหร่เลยหนิ บอกแด๊ดมาตรงๆ เถอะ” หลังจากที่อคินฟังเ๱ื่๵๹ที่ลูกชายเล่าจนจบก็รู้สึกเห็นใจเด็กตัวน้อยๆ นี้เหลือเกินและไม่ลืมที่จะถามที่คาใจ จึงได้ถามลูกชายตามตรงอีกครั้งที่ตนนั้นสังสัย๻ั้๹แ๻่ที่พาลูกพีชมาส่งที่บ้าน

“จะบ้าหรอแด๊ด ผมเอ็นดูลูกพีชเฉยๆ เธอโดนข่มขู่นะ น่าส่งสารออก เห็นคนอื่นเดือดร้อนผมก็ต้องช่วยบ้างนะ ผมมันหล่อเท่และป็นคนดีนะคร้าบบบ” คอนตอบกลับผู้เป็๞พ่อไปตามตตรงก่อนพร้อมเอ่ยสรรพคุณของตัวเองไม่รู้ว่าติดมาจากใครกันนะที่ชอบเล่าเ๹ื่๪๫ของตัวเองออกมาแบบนี้ อื้มมมคุ้นๆ แฮะ

“ว่าแต่ผม…แล้วแด๊ดล่ะ…คิดเกินเลยกับลูกพีชอะป่าว” คอนถามพูดเป็๞พ่อคืนอย่างติดตลกใจนึงเขาก็คิดว่าพ่อเขาแค่อาจจะเอ็นดูลูกพีชเฉยๆ ส่วนอีกในนึงก็…อื้มมม…ยังไงกันนะเขาไม่เคยเห็นพ่อของเขาเป็๞แบบนี้มาก่อนไม่ว่าจะกับตัวเขาเองหรือคนอื่นมันเกินคำาว่าเอ็นดูไปนะในสายตาคู่นั้นของพ่อเขา

“อืม คิด” อคินตอบกลับคอนลูกชายของเขาอย่างไม่ลังเลหรืออายเลย

(จบกันเพื่อนกู เพื่อนที่กูรู้จักวันแรกพ่อจ้องจะแดกซะละ)

Alice คนชอบทะเล