ภายในอาคารแปะตัวเอชใหญ่แน่นอน มันคือสถาบันฮีโร่
นินจาสาวกันเอลฟ์ตาทรงกระบอกนั่งกันอยู่ในหน้าห้องประชุมขนาดทีมเล็ก
“ฟาคาร์ นายอยู่ไหนรีบติดต่อกลับด่วน นายเป็หัวหน้าทีมนะ อย่าเงียบหายไปสิ” คีจินกดส่งข้อความพร้อมสีหน้าหงุดหงิดเพราะคำตอบจากอีกฝ่ายกลับมีเพียงเงียบงันมาตลอดสามวันเต็ม
“ก็หมอนั่นเป็ออร์คนี่นาก็คงกลับไปทำตามหนทางของตัวเองแล้วละ” เซรัสเอ่ยขณะก้มมองดูแฮกกิ้งแพด เครื่องแฮกกิ้งขนาดพกพามีหน้าจอให้แป้นปุ่มให้คีย์คำสั่งได้เร็วกว่า
คีจินถอนหายใจเหม่อมองรูปฮีโร่ในกรอบเหล็กแกร่งภาพวาดงามงดเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งนำโดยราเคียร์ตามติดด้วยฮีโร่ระดับัทั้งสองเื้ัเป็ฮีโร่ระดับเขี้ยวั ประดับท้ายเป็ฮีโร่ระดับปีกัฮีโร่มากหลายแต่ไม่มีฮีโร่ที่เป็ออร์คแม้แต่คนเดียว
“ไม่มีฮีโร่ที่เป็ออร์คเลยแม้แต่คนเดียวจริงๆเหรอ?” นินจาสาวเอ่ยลอยๆ
“จะมีได้ไง”เซรัสเอ่ยไม่สบอารมณ์
แล้วหญิงดาวตาเหี้ยมเกรียมก็เปิดประตูห้องเข้ามาแขนข้างหนึ่งมันวาวเป็จักรกล สะโพกกลมโค้งสวยแน่นด้วยกล้ามเนื้อคาดไว้ด้วยปืนดาบและมีดสั้น แววตาของเธอมองทิ่มแทงจู่โจม
“ฉันชื่อเวเรีย เป็ฮีโร่ระดับหางัขอต้อนรับทุกคนสู่สถาบันฮีโร่อย่างเต็มตัว ฉันจะสอนระบบงานต่างๆและนำทีมเธอทำภารกิจ”
ทั้งสองยืนขึ้นรับคำ
“ทีมนี้ผ่านสอบแค่สองเองเหรอ?” เวเรียชี้นิ้วจักรกลนับ“ไม่ไหวแฮะเด็กสมัยนี้ไม่อยากเป็ฮีโร่กันแล้วเหรอไง”
“ผ่านสี่คนค่ะ คนนึงเป็หัวหน้าทีม พยายามติดต่อแล้วแต่ไม่ตอบกลับเลยอีกคนแจ้งว่าอัพเกรดด่วนค่ะ”
ทันใดประตูเปิดออกหนุ่มน้อยร่างน้ำเงินก้าวเข้ามา ปลอกแขนขาสีน้ำเงินเป็เอกลักษณ์ทว่าร่างกายกลับโตขึ้น
“เ้าเด็กน้ำเงินเหรอ?” คีจินเอ่ยใ
“ครับ ระดับพัฒนาการของผมก้าวขึ้นมาเทียบเท่าเด็กอายุ 16 แล้ว ด๊อกเตอร์จึงอัพเกรดร่างกายให้เท่าเทียมการรับรู้ของผมครับ”
“ต้องเรียกว่าหนุ่มน้ำเงินแล้วมั้งเนี่ย” คีจินกระซิบบอกเซรัสเอลฟ์เพียงหัวเราะในลำคอ
“โอเค ก่อนเริ่มภารกิจ เธอชื่อ R11 สินะ”เวเรียอ่ามข้อมูลในแทคแพด
“ครับ ตามรายละเอียดจริงๆ นั่นเป็รหัสตอนสร้างครับ ปัจจุบันรหัสของผมคือรุ่นR11Z2 แต่ก็เรียกผมว่า หนุ่มน้ำเงินก็ได้ครับได้ยินเขาเรียกกัน” ไซบอร์กชื่อ R11 รหัสปัจจุบันR11Z2 เอ่ย
คีจินนึกขำอัพเกรดที่ว่าคงหมายเพิ่มอารมณ์ขันอย่างจริงจัง
“โอเค เ้าหนุ่มน้ำเงินนั่งลงซะ” ฮีโร่หางัว่ายกสะโพกงอนสวยมาอีกทาง ตาเอลฟ์ทรงกระบอกจับจ้อง กลืนน้ำลายลงคอ คีจินลอบจับสังเกตจึงตบฉาดเบาๆไปหนึ่งที ฮีโร่หางัแล้วยิ้มเบาๆ ก่อนเอ่ยต่อ “บทเรียนแรกวันนี้จงเป็ฮีโร่”
ทั้งสามตั้งใจฟัง
“พวกเธอคงรู้จักกฎ 3 ข้อกันดี แต่รู้มั้ยทำไมต้องมีกฎข้อ 2”
“กฏข้อ 2” คีจินทวนคำครุ่นคิด ทุกชีวิตต้องอยู่ภายใต้การปกครองของฮีโร่
“ไม่มีระบุชัดเจนในฐานข้อมูล ความเห็นที่ได้รับการยอมรับของจาคูล บก.ไครซิชี้นิวส์ระบุไว้ว่ากฏข้อ 2 มีขึ้นเพื่อรักษาความสงบ สร้างความสุขให้เมืองไครซิตี้ป้องกันอาชญากรรมที่อาจเกิดขึ้นและจำกัดเสรีภาพบางส่วนของชาวเมืองเพื่อเป้าหมายนั้น”
ฮีโร่หางัตบมือก่อนเอ่ย“แล้วพวกเธอเองละ คิดว่ามีขึ้นเพื่ออะไร”
“หนูคิดว่าฮีโร่ต้องเป็ผู้เสียสละตัวเอง”คีจินเอ่ยตอบก่อน “ดังนั้นทุกคนจะต้องมีจิตใจที่ดี”เธอว่าพลางนึกถึงฟาคาร์ที่มีจิตใจเป็ฮีโร่ที่แท้จริงจนฮีโร่คุมสอบยังยอมรับ “หากคนดีเข้ามาปกครองเมืองก็จะดีขึ้น”
“ผมไม่เคยคิดถึงเื่นั้นเลยครับ”หนุ่มน้ำเงินเอ่ย “ผมคิดว่าเมืองไครซิตี้เต็มไปด้วยอาชญากร ฮีโร่จึงจำเป็ต้องมีอำนาจปกครองชีวิตอื่นต้องมีอำนาจเด็ดขาดเพื่อชี้ขาดให้ทั้งคุณในฐานะผู้ปกป้องและมีทั้งโทษในฐานะผู้ปกครองจึงจะสามารถทำให้เมืองที่เต็มไปด้วยอาชญากรเกิดความสงบสุขอยู่ร่วมกันได้”
สุดท้ายเป็เซรัสเอ่ยตอบ“ก็เพื่อความสงบสุข เพื่อให้ชีวิตของชาวเมืองที่อ่อนแอไม่ถูกทำร้ายแต่นั่นก็แค่อุดมคติเท่านั้นแหละครับ” เซรัสมองจ้องกลับไป
เวเรียพยักหน้ารับรู้คำตอบและความนัยบางอย่างจากอีกฝ่าย
“ใช่ทุกคนเข้าใจถูกต้องแล้ว เราทำให้เมืองนี้ดีขึ้น เพื่อความสงบสุข ให้ทั้งคุณและโทษเป็สิ่งที่อยู่ในอุดมคติ” เวเรียว่าพลางมองทั้งสองคน“ต่อไปนี้ก็จงเป็ฮีโร่แบบนั้นนะ”
ว่าแล้วฮีโร่หางัอธิบายงานข้อความภารกิจพร้อมรายละเอียดถูกส่งมาทางแทคแพด เหล่าฮีโร่ไข่ัสแกนลายนิ้วมือตอบรับเข้าร่วมภารกิจคือปราบปรามพ่อค้าสัตว์มายาเถื่อน ข้อมูลมีเพียงใบหน้าเลือนรางของเป้าหมายและบริเวณที่ต้องสงสัย
เวเรียคีจิน เซรัส หนุ่มน้ำเงินมาปรากฏตัวที่โรงงานแยกชิ้นส่วนโดรนร้างริมท่าเรือเงียบงัน มืดมิด เซรัสเริ่มแฮกกิ้งเข้าระบบ ระบุ
“ปัญหาค้าสัตว์มายาเถื่อนมันรุนแรงมากเหรอครับถึงต้องมาก่อนแบบนี้” เซรัสถามขึ้น
“ก็นิดหน่อยนะแต่จริงๆ แล้ว data analysisจากฝ่ายข้อมูลบอกว่า ชาวเมืองชอบให้พวกเราช่วยสัตว์มากกว่าคนฮีโร่มืออาชีพก็ต้องคิดเื่พวกนี้ด้วยนะ”
เซรัสกลืนน้ำลายลงคอไม่ตอบอะไร มือยังคงรัวไปที่แฮกกิ้งแพด และแล้วก็สำเร็จ พบเป้าหมายในที่สุด ข้อมูลถูกส่งไปหาทุกคน
“ลุยได้”เวเรียออกคำสั่ง
หนุ่มน้ำเงินบินทะลุอาคารเหล่าแอนตี้ฮีโร่ที่คุ้มกันต่างหันลีหันขวาง ยิงปืนจู่โจมสัตว์มายาในกรงต่างร้องใ ลิงเกล็ดปลาโหนกระแทกกรงร้องดัง นามาลเห่ากรรโชกคีจินอาศัยไหวพริบประสานงานโจมตีปลดอาวุธทีละคน ทว่ากลับเสียท่าถูกยิงขาจนต้องโผเข้ากำบังแอนตี้ฮีโร่ตั้งหลักได้จู่โจม
ห่ากระแสสาดรุนแรงกำบังถูกยิงจนใกล้พัง เวเรียโผเข้าช่วยกางม่านพลังจากแขนจักรป้องกันทว่าก็ยังคงถูกต้อนอย่างหมดทาง
“บ้าจริง”เวเรียพยายามยิงสวนกลับ แต่จัดการได้เพียงบางคนเท่านั้น
หนุ่มน้ำเงินโผบินมาขวางแปรสภาพแขนสองข้างเป็ปืนกลหนัก เสียงเครื่องจักรทำงานหนักลั่นปืนกลรัวกระแสจู่โจมกลับ ประกายไฟฉายแวบวับรุนแรง
“หยุดก่อนไม่” เวเรียร้อง ทว่าไม่ทันเสียแล้ว หลังเสียงกระแสนัดสุดท้ายลั่นไกทั้งอาคารเต็มไปด้วยความเงียบงัน ไม่มีเสียงใดๆ ทั้งเสียงเหล่าแอนตี้ฮีโร่ที่ล้มกองอยู่ที่พื้นและเหล่าสัตว์มายาที่ถูกขังอยู่ด้วย เวเรียกลืนน้ำลายตกตะลึกกับสิ่งที่เห็นแต่ก็ทำเพียงส่ายหน้าก่อนยกแทคแพดขึ้นพูด “ภารกิจเสร็จสิ้นเหล่าแอนตี้ฮีโร่ถูกกำจัดหมดสิ้น หลายคนเกิดความเครียดรุนแรงมีอาการครุ้มคลั่งได้ทำการสังหารสัตว์มายาที่กังขังไว้ทั้งหมดทิ้ง”
คีจินส่ายหน้ามองภาพตรงหน้าใจเต้นแรง เหล่าแอนตี้ฮีโร่ล้มตาย สัตว์มายาแน่นิ่งอยู่ที่กรงบางตัวยังขยับกระตุกก่อนสิ้นใจคีจินยิ่งใจเต้นแรงขึ้นด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นท่าทีของหนุ่มน้ำเงินที่ยืนมองอย่างไร้อารมณ์
หมัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่ใบหน้าหนุ่มน้ำเงินมันคือหมัดของเซรัส
“ฮีโร่ต้องช่วยผู้อ่อนแอสิวะแกทำอะไรของแก”
หนุ่มน้ำเงินเหลือมองหางตา“ก็ช่วยอยู่นี่ไง ด้วยการฆ่าน่ะ”
เบิร์ธแบทหรือนกค้างคาวมักนอนพักยามเย็นย้ำบนทิวไม้สูงแฝงกายอำพรางกายด้วยขนสีนิลอยู่ในพุ้มใบสีหม่น
แต่พื้นะเืสั่นก็ปลุกเหล่าเบิร์ธแบทจนแตกรังเป็ฝูงใหญ่มองไกลแลดูคล้ายไม้สีดำพลัดใบแต่ใบสีดำกลับลอยขึ้นเป็ทางยาว
ทางตามเส้นทางวิ่งหนีของอันเดธรุ่นลุงหน้าตั้งกับลูกครึ่งออร์คเสี้ยงัหน้าเหวอ หมีวาฬมหึมาตามติดแบบย้ำก้าวทับก้าว
ทันเล็บกรงเล็บยักคว้าตะปบหมายปลิดชีวิตมุ่งเป้าสังหารลูกครึ่งออร์ค
“โดด” เนียร์ร้องพลางหันมอง จากนั้นโยนลูกเหล็กย้อนศรใส่สัตว์ยัก
“ตูม” ะเิแสงวูบแสบสว่าง
กรงเล็บชะงักตบแต่ก็ตะปบลงพื้นตรงเป้าทว่าหนุ่มน้อยโดดสุดตัวได้เพียงฉิวเฉียด
ฟาคาร์กุมจับที่ขาตัว
“ขึ้นหลังฉันเร็ว”
เ้าหนุ่มกลับลุกขึ้นเองแล้ววิ่งต่อ
“แค่ถลอกไม่เป็ไร รีบไปก่อน”
หมีวาฬคำรามแค้นรุกไล่เนียร์เลี้ยวไปอีกทาง นำให้ฟาคาร์ตามติด
ทั้งคู่เลาะรอบข้างไม่รุกคืบเข้าส่วนลึก
หมีวาฬตะปบจู่โจมครั้งแล้วครั้งเล่าฟาคาร์เร่งฝีเท้าระยะกระชั้นหลบได้ทุกครั้ง
“ตุบ วี้ววววววว” เสียงะเิสะนั่นดังขึ้น / หมีวาฬชะงักเล็กน้อยแต่ยังคงรุกไล่
“ตุบตุบตุบตุบตุบ”
“วี้วววววี๊ววววว วี๊ววววว วี๊ว” เสียงสะนั่นระงมรุนแรงหมีวาฬมหิมาชะงักก้าวมองรอบอย่างหวาดระแวงก่อนหนีไปในที่สุด
ฟาคาร์ล้มลงเหนื่อยหอบเนียร์เท้าเอวยิ้มเย้ยเบื้องข้าง
“เด็กสมัยนี้ อ่อนแอจริงๆ”
ลูกครึ่งออร์คหน้ายังจมกับผืนหญ้าหายใจลึกเข้าออกหอบแรง เขาเพียงพยักหน้าตอบ หมดแรงจะโต้เถียงอีกฝ่าย
“เรียบร้อยมั้ยครับ”เสียงดังมาจากแทคแพดเสียงของเอลฟ์ฮันเตอร์จากทีมวิจัย
“ปลอดภัยแล้ว ขอบคุณมากครับ” อันเดธตอบกลับ
“ยินดีครับ คราวหน้าคราวหลังหากเจอหมีวาฬควรถอยห่างอย่าเข้าใกล้เด็ดขาดนะครับ”
“อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะครับขอบคุณที่เป็ห่วงครับ”
เนียร์เงยจากแทคแพดหันมองฟาคาร์ที่นอนหงายผึ่งอยู่
“หายเหนื่อยแล้วก็ไปกันต่อนะ”
“จงใจหนีมาทางเขตเก็บข้อมูลวิจัยของทีมนั้นเหรอครับ?”
“ใช่ ค่อยๆ เรียนรู้ไปเ้าหนุ่ม ตอนนี้ยาคงออกฤทธิ์แล้วนามาลน่าจะสลบอยู่ตามตำแหน่งนี่แหละ”
ฟาคาร์ดันตัวลุกขึ้นรวดเร็ว“ไปกันเถอะครับ ผมพร้อมแล้ว”
“อึดเหมือนกันนี่” เนียร์ว่าแล้วออกวิ่งนำไปยังจุดหมายตามแทคแพด
เป้าหมายหยุดนิ่งอยู่กับที่แล้วสองฝีเท้าเร่งเข้าหา นามาลนอนนิ่งสงบอยู่ เนียร์ดึงเอาเข็มยาสลบออกคว้าเอาอุปกรณ์เหล็กโค้งที่พับกางออกเป็รูปวงแหวนออกมาครอบใส่ที่ปากของหมาป่ามายา เขากดปุ่มที่อุปกรณ์วงแหวนโปรงพองส่วนนุ่มจากด้านในผนึกกุมส่วนปากของนามาลไว้จากนั้นเนียร์ใช้สองมือดึงวงแหวนแยกจากกันวงหนึ่งตรึงที่ปากอีกวงถูกดึงออกมาไล่ไปตามตัวโดยคลี่เอาเป็วัตถุใสอ่อนนุ่มห่อหุ้มนามาลไว้ทั้งตัวสองมือของอันเดธกดปุ่มพร้อมกันวงแหวนทั้งสองที่ตรึงทั้งหน้าและหลังของนามาลก็ลอยสูงขึ้นมาในระดับอก
“นี่คืออะไรเหรอครับ?”
“สัตวพิทักษ์หรือบีชการ์เดี่ยน เอาไว้ขนส่งรักษาพวกสัตว์อุปกรณ์ที่ออกแบบมาเพื่องานวิจัยสัตว์มายา” เนียร์อธิบายก่อนเปลี่ยนท่าทีเป็กระซิบราวบอกเื่ร้าย“แต่จริงๆ แล้วมันเป็ไอเทมสำหรับคนรวยนักสะสมสัตว์มายาน่ะ”
ว่าแล้วอันเดธรุ่งลุงก็ดึงเอาสลิงตะขอเกี่ยวจากเข็มขัดมาเกี่ยวสลักไว้กับแหวนสัตวพิทักษ์มันโยงจนคล้ายลูกโด่งลอยตาม
“ฟิม ทางนั้นเรียบร้อยดีมั้ย?” เนียร์คุยผ่านแทคแพดกลับไปยังรถเหอะ
“เรียบร้อยดีค่ะ ทุกอย่างราบรื่น”
ทันใดเสียงะเิรุนแรงดังขึ้นอันเดธ ลูกครึ่งออร์คชะงักมองหาต้นเสียง ปืนะุลูกโป่ง
แทคแพดของเนียร์ส่งเสียงขึ้นได้รับการติดต่อ
“ขอโทษนะครับ กรุณาออกห่างจากนามาลเผือกด้วยครับ” เสียงเอลฟ์จากทีมวิจัยดังชัดแจ้ง
“คงไม่ได้หรอกครับ นี่งานผม”
“ที่นี่ในป่าลึก ไม่มีใคร ผมมีะุอื่นนอกจากะุลูกโป่งนะครับขอความกรุณาด้วย”
“เฮ้อ” เนียร์ถอนหายใจ
ฟาคาร์ใจเต้นแรงรู้สึกถึงแรงกดดันจนไม่กล้าขยับตัวตาสอดส่ายมองหาอีกฝ่าย
“ที่นี่ป่าแล้วไง ฉันเป็แอนตี้ฮีโร่มาทำภารกิจมีแทรกกิ้งติดตามจากผู้ว่าจ้าง หากแกจัดการฉัน เอานามาลเผือกไปเ้าของเดิมเป็มหาเศรษฐีอยู่นะ เื่ถึงสหพันธ์ฮีโร่แน่นอน อยากมีค่าหัวเหรอ”
“ค่าหัวน่ะ ผมมีอยู่แล้วครับ” อีกฝ่ายตอบกลับไม่หวั่นเกรง“นามาลเป็สัตว์ต้องห้ามผมจะนำส่งสหพันธ์และรับเงินรางวัลกับขอลดค่าหัวครับ”
“เวรเอ้ย” เนียร์สถบ เขี้ยวอันเดธเริ่มงอก เจเอฟ 80บอกพลังขึ้นไปถึง 82 ฟาคาร์เห็นธารชีวิตที่วิ่งออกมาเป็สายจากตัวเผ่าไร้ชีวิต
เสียงจากแทคแพดท่าทีเหี้ยมเกรียมขึ้น“ขอความกรุณาด้วยครับ”
“ก็ต้องย้ำอีกครั้ง ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ” เนียร์คว้าปืนออกมา
“จะทำอะไรน่ะ” เอลฟ์เอ่ยเสียงเข้มเป้าหมายเล็งมาที่อันเดธนิ่ง เพียงลั่นไกก็สังหารได้ในเสี้ยววิ
ปืนของอันเดธหันไปยังนามาลที่ลอยอยู่
“ปล่อยเราไป ไม่งั้นฉันจะเผานามาลทิ้ง” เนียร์เอ่ยเสียงเด็ดขาด“ฉันให้ส่วนแบ่งนายได้แค่ 1 ใน 4เท่านั้น จะรับไว้หรือไม่ได้อะไรเลย ฉันมีทางเลือกให้นายเท่านี้”
อีกฝ่ายไม่ตอบกลับทันทีเงียบงันตัดสินใจหนักหน่วง “แต่ภารกิจแกก็จะล้มเหลว”
“ปล่อยแกได้นามาลไปภารกิจฉันก็ล้มเหลวอยู่ดีแกนั่นแหละที่จะไม่ได้อะไรไปเลยแม้แต่อย่างเดียว”
เงียบงันของฝั่งเอลฟ์ชวนอึดอัดแต่ไร้แววข่มขู่คุกคามแรงกดดันหายสิ้น ฟาคาร์มองสีหน้าเนียร์ที่ยิ้มเย้ยขึ้นราวกับรู้ผลลัพธ์แล้ว
“โอเค ยอมรับตามข้อเสนอแก”
ลุงเนียร์พยักหน้ารับยิ้มพลายหันกลับยักคิ้วบอกถึงความภาคภูมิ
“เดี๋ยวผมจะส่งแอคเคาท์ลับ โอนเงินเข้าแอคเคาท์นั้น” เสียงเอลฟ๋เอ่ยต่อ
“ครึ่งนึงก่อน อีกครึ่งจะตามไปเมื่อภารกิจเสร็จสิ้น”
“โอนเต็ม”
“ข้าไม่มีเงินสำรองจ่ายเว่ย ไอ้ไร้สมอง ครึ่งนึงก่อน” อันเดธออกท่าหงุดเงิด
“ครับผม” อีกฝ่ายรับเสียงอ่อนรับเงินแล้วเงียบหายไปในท้ายที่สุด
ฟาคาร์เนียร์ผูกลอยนามาลตามออกมาจากป่าสีดำถึงรถเหอะในไม่นาน
“เป็ยังไงกันบ้าง กลับมาช้าจัง” ฟิมเอ่ยถามเสียงใส
“มันยุ่งยากขึ้นนิดหน่อยน่ะ” เนียร์ตอบพลางกดปุ่มที่คอนโซลรถส่วนหลังรถกางออกยาวออกกลายเป็ท้ายสำหรับบรรทุก นามาลถูกนำตัวเข้าไปลอยเท้งเต้งอยู่ในนั้น
“จะดีเหรอ? จับมันส่งคืนผู้ว่าจ้างน่ะ”ฟาคาร์เอ่ยถามขึ้น “มันเป็สัตว์ต้องห้าม ผิดกฎหมายนะครับควรส่งให้สหพันธ์ฮีโร่แล้วรับเงินรางวัลจากพวกนั้นจะไม่ดีกว่าเหรอ?”
“แล้วเธอคิดว่าพวกสหพันธ์จะทำยังไง” เนียร์ถามกลับระหว่างขับรถ “ปล่อยคืนป่าเหรอ?มันเอาตัวไม่รอด เธอก็เห็น มันเติบโตมากับการเลี้ยงดูไม่มีสัญชาติญาณการเอาตัวรอด หรือเธอคิดว่าพวกสหพันธ์จะเลี้ยงดูปู่เสื่อมันอย่างดีดีเหมือนอย่างที่ผู้ว่าจ้างเราทำมั้ย”
รถแล่นไปตามทางทางเป้าหมายในเครื่องนำทาง
“มันแค่ข้ออ้างเพื่อที่จะทำผิด” ฟาคาร์เอ่ยขึ้นหลังเงียบไป “คุณก็ทำทุกอย่างเพื่อเงินเท่านั้นแหละ”
อันเดธส่ายหน้าเบาๆมองอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู
“ฉันทำเพื่อเงินแต่ก็ไม่ได้ทำทุกอย่างหรอกนะ เ้าหนุ่ม”
486
![[นิยายแปล] ข้ามโลกสู่เส้นทางเซียน | Walker of the world](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775198899_57369760.webp)
