๖
หลังจากทานข้าวเสร็จเจี๊ยบก็ขึ้นมาหาัที่ห้องทำงานตามคำสั่ง ตอนนี้งูพิษกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะทำงานโดยมีแฟ้มเอกสารต่าง ๆ กองโตวางอยู่เต็มโต๊ะ
เมื่อเห็นัไม่มีทีท่าว่าจะวางมือจากงานเจี๊ยบจึงพูดขึ้น
"คุณัเรียกผมมามีอะไรเหรอครับ"
เมื่อได้ยินเสียงเจี๊ยบ ัก็วางมือจากงานแล้วเงยหน้าขึ้นเขามองหน้าเจี๊ยบด้วยแววตาตาที่ยากจะคาดเดาได้ว่าเขารู้สึกหรือกำลังคิดอะไรอยู่
ในห้องมีแต่ความเงียบเข้ามาปกคลุม แล้วัจึงเป็ฝ่ายพูดขึ้น
"ทำไมฉันจะเรียกเธอมาไม่ได้ในเมื่อเธอเป็คนของฉัน…" น้ำเสียงเฉยชา"พรุ่งนี้มหาลัยเปิดแล้วใช่ไหม"
"ครับ"
"เวลาพูดกับฉันให้มองหน้าฉัน"
คราวนี้น้ำเสียงเริ่มดุเจี๊ยบเงยหน้าขึ้นมองหน้าัทันที
ัไม่พูดอะไรเขาเปิดลิ้นชักแล้วหยิบกล่องโทรศัพท์ออกมายื่นให้เจี๊ยบ
"ฉันซื้อมายังไม่ได้ใช้ให้เธอเอาไว้ใช้ แต่ใช้โทรฯหาฉันหรือติดต่อกับคนที่บ้านหลังนี้เท่านั้น"
"ผมไม่ใช้ก็ได้ครับมันไม่ได้สำคัญอะไร"
"อย่าขัดคำสั่งฉันฉันไม่ชอบ"
ปลายเสียงตวาดทำเอาคนตัวเล็กใเล็กน้อย
"เอาไป"
เจี๊ยบรับโทรศัพท์จากัและกำลังจะเดินออกจากห้อง แต่…
"เดี๋ยว…จะรีบไปไหน และจำไว้อีกอย่างหนึ่งว่าถ้าฉันไม่อนุญาตให้ออกไปก็ห้ามออกไปเพราะบางทีฉันอาจจะ้าอะไรที่มันมากกว่านั้น"
น้ำเสียงเ้าเล่ห์และเหยียดยิ้มเล็กน้อยัหันไปเปิดลิ้นชักอีกฝั่งและหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาวางไว้บนโต๊ะ
"เงินใช้จ่ายตอนไปเรียนมหาลัยอาทิตย์นี้ฉันจะจ่ายให้เธอเป็อาทิตย์ อาทิตย์ละหมื่นหวังว่าคงพอ"
"ไม่เป็ไรครับ ผมไม่้าเงินจากคุณเพราะที่พ่อกับแม่ผมเป็หนี้คุณมันก็มากพออยู่แล้ว"
เจี๊ยบรีบปฏิเสธเงินที่อยู่ตรงหน้าทันทีเขายังไม่รู้เลยว่าหนี้สินที่พ่อกับแม่ติดัจะมีปัญญาชดใช้หรือเปล่าฉะนั้นเขาจึงไม่อยากรับเงินจากัไม่ว่าจะกรณีใด ๆ ทั้งสิ้น
ัไม่พูดอะไรเขาได้แต่นิ่งมองเจี๊ยบแล้วถอนหายใจเบาๆ
ร้ายลึก ดื้ออีกต่างหาก !
นี่ถ้าเป็ผู้หญิงพวกนั้นหมื่นเดียวพวกหล่อนคงโวยวายแล้วล่ะ
แต่กับเด็กคนนี้กล้าดียังไงมาปฏิเสธสิ่งที่เขาอยากให้เขาเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย
"ผมคิดว่าวันไหนมีเรียนถึงเย็นก็จะเอาข้าวจากที่บ้านไปทานเป็มื้อกลางวันส่วนเื่ค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ผมคิดว่า..." เจี๊ยบพูดเสียงเบาแล้วสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและตัดสินใจพูดออกไป "ผมว่าจะขออนุญาตคุณออกไปทำงาน พาร์ทไทม์ครับ"
"ฉันไม่อนุญาต"
"แต่ผมไม่อยากรบกวนเงินของคุณอีกอย่างถ้าผมทำงานพาร์ทไทม์ผมก็จะมีเงินเก็บมาผ่อนชำระหนี้คุณได้ด้วย ถึงแม้ว่าเงินมันจะไม่มากมายอะไรแต่ถ้าผมขยันทำงานมันก็คงทำให้ผมไถ่ตัวผมออกไปจากตรงนี้ได้"
"ทำไม อยู่กับฉันแล้วมันเป็ยังไง"
เริ่มขึ้นเสียง
"คุณเองก็น่าจะรู้ว่าผมมาอยู่ที่นี่เพราะเหตุผลอะไรแล้วคุณคิดว่าผมจะมีความสุขเหรอ"
"กล้าเถียงฉันเหรอ"
"ผมไม่ได้เถียงครับผมตอบคำถามคุณ ถ้าผมไม่ตอบ คุณก็จะดุผมอีก คุณบอกผมไม่ใช่เหรอว่าถ้าถามก็ให้ตอบผมก็ตอบคุณแล้วไง"
"อย่างนี้เขาไม่เรียกว่าตอบคำถามแต่เธอกำลังแข็งข้อกับฉัน ฉันคงใจดีกับเธอมากไปใช่มั้ย"
ัลุกจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมมาจับแขนเจี๊ยบให้เดินตามออกไป
"ปล่อยผมนะคุณัคุณจะพาผมไปไหน"
"จำไว้นะว่า เธอมันก็แค่คนบำเรอไม่ได้มีค่ามีความหมายอะไรกับฉันฉันแค่อยากสนุก เบื่อเมื่อไหร่ฉันก็เขี่ยทิ้งเอง และเผลอ ๆยี่สิบล้านฉันอาจจะยกให้เลยก็ได้ ถือว่าเป็ค่าตัวคนไร้ค่าสำหรับคนอย่างเธอหรือถ้าเธออยากได้อิสระจากฉัน ก็ให้พ่อกับแม่เธอมาไถ่ตัวเธอด้วยเงินสดยี่ล้านเท่านั้น ฉันไม่รับผ่อน ถ้าไม่มีก็อยู่ในกรงทองของฉันต่อไปเธอไม่มีสิทธิ์โบยบินถ้าฉันไม่ปล่อยเธอออกจากกรง"
ัหันมาพูดด้วยอารมณ์โมโห เขาไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดของเขาจะทำให้คนตรงหน้าเ็ปแค่ไหน
เขาคิดแค่เพียงว่าเจี๊ยบแข็งข้อกับเขา
และนี่่คือสิ่งที่เจี๊ยบควรได้รับ
เจี๊ยบไม่พูดอะไรหากทุกคำพูดของัมันบาดลึกหัวใจเขาจนร้าวรวด
เป็ได้แค่ที่ระบายกับคนไร้ค่ามันก็ถูกอย่างที่เขาพูดแล้วนี่เจี๊ยบยิ้มเยาะให้กับตัวเอง
ร่างเจี๊ยบถูกโยนลงบนเตียงอย่างแรง คนที่อยู่ตรงหน้าแววตาตอนนี้ไม่ต่างจากซาตาน แต่หากอีกมุมแววตาเขาก็วูบไหวเหมือนราวกับว่าเขากำลังมีความขัดแย้งลึกๆ ในใจ ซึ่งมันเป็ความขัดแย้งที่ัไม่เคยเป็มาก่อน
และห้องนอนเขา ห้องนอนที่ไม่เคยมีใครได้ย่างกรายเข้ามา เว้นแต่แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดเท่านั้น
"ปล่อยผมนะคุณั"
เจี๊ยบดิ้นขัดขืนคนร่างโตที่ขึ้นมาคร่อมทับจากนั้นเสื้อยืดผืนบางก็ถูกัฉีดจนขาด เผยให้เห็นผิวขาว ๆ และยอดอกสีชมพูมือทั้งสองข้างถูกัจับยกขึ้นเหนือศีรษะ
"หยุดดิ้น"
น้ำเสียงดุ
"ปล่อยผมนะคุณัอย่าทำแบบนี้กับผมเลย คุณจะใช้ผมทำอะไรก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้กับผม"
คำขอร้องที่ดูเหมือนว่ายังไงก็ไม่มีทางสำเร็จ
เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็คนไร้หัวใจแล้วคนไร้หัวใจอย่างเขาจะมาสนใจความรู้สึกของเด็กขัดดอกอย่างเจี๊ยบเหรอ
"บอกแล้วไงว่าเธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันทำให้ฉันพอใจแล้วเธอจะไม่เจ็บตัว เชื่อฟังฉัน ถ้าฉันเบื่อเมื่อไหร่ฉันจะปล่อยเธอไปเอง"
คำพูดที่ทิ่มแทงหัวใจเจี๊ยบนับครั้งไม่ถ้วนไม่ได้เป็อะไรกัน แต่กลับมานอนให้เขาย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันช่างเ็ปเหลือเกิน
ถึงแม้จะเป็ผู้ชายเหมือนกันแต่มันก็ทำให้เจี๊ยบรู้สึกเ็ปทุกครั้ง...มันร้าวไปทั้งตัวและหัวใจ
เจี๊ยบหลับตาลงช้า ๆพร้อมกับน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ร้องออกมา บัดนี้มันสุดที่จะทนได้อีกต่อไป น้ำตาแห่งความเ็ปค่อยๆ ไหลรินออกมา
"ลืมตาแล้วมองหน้าฉันอย่ามาสำออยร้องไห้ให้ฉันเห็นอีก เพราะมันไม่น่าสงสาร"
ัจับใบหน้าสวยให้หันมามองหน้าตัวเองแล้วประกบริมฝีปากหนาลงไปบดเบียดกับริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน และรุนแรงจนได้กลิ่นคลุ้งของเื จากนั้นก็สอดดุนลิ้นอุ่น ๆ เข้าไปสำรวจในช่องปาก เขาตวัดไปมาเพื่อฉกชิมน้ำหวานของร่างบาง
เขาผละปากออกแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเส่า
"กลืนมันลงไป"
แล้วประกบจูบลงอีกครั้งเขาส่งมอบน้ำหวานรักของตัวเองให้กับคนร่างบาง เจี๊ยบได้แต่ฝืนกลืนลงไปตามคำสั่งของคนใจร้าย
จากนั้นเขาก็ไล่ลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอแล้วกัดเม้มบริเวณคอจนเกิดรอยรักสีแดงดอกกุหลาบ
มือหนาเลื่อนต่ำลงมาแล้วสอดเข้าไปใต้กางเกงของคนร่างบางที่ตอนนี้พยายามดิ้นขัดขืนหากก็ไม่เป็ผล
"อยู่กับฉันมันไม่มีอารมณ์เลยเหรอ"
"คุณคิดว่าผมควรจะมีอารมณ์ร่วมกับการกระทำเลวๆ ของคุณเหรอ สิ่งที่คุณทำกับผมมันไม่ต่างจากการข่มขืนผมเลยแม้แต่น้อย"
"สำหรับเธอแค่ขัดดอกเป็ตุ๊กตาให้ฉันเท่านั้น และสำหรับฉันไม่เรียกมันว่าข่มขืน"
"คุณมันคนใจร้ายที่สุดคุณัพ่อแม่ผมเป็หนี้คุณก็จริงแต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์ทำกับผมแบบนี้ต่อให้คุณจะใช้งานผมหนักแค่ไหนผมก็ยอม"
"ถ้าไม่อยากให้ฉันทำก็เอายี่สิบล้านมา"
น้ำเสียงและแววตาเฉยชา
มันคงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูดกับคนอย่างเขา...ทำซะทำซะให้พอ
เมื่อเห็นว่าเจี๊ยบไม่โต้ตอบอะไรัแสยะยิ้มเล็กน้อยแล้วพลิกตัวคนร่างบางให้หันหลังให้เขากางเกงเจี๊ยบถูกมือหนาดึงออกไปจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า ัลุกขึ้นถอดเสื้อและกางเกงของเขาออกจนเผยให้เห็นทุกสัดส่วนเจี๊ยบได้แต่เอาหน้าซุกกับหมอนใบโตเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องไห้ออกมา
ัเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อหยิบสารหล่อลื่น
เขาเอาสารหล่อลื่นทาที่ท่อนลำขนาดเขื่องที่ตอนนี้มันพองตัวจนโตเต็มวัยและพร้อมใช้งานอย่างเต็มที่
เขาจับตัวเจี๊ยบให้คุกเข่าโก้งโค้งให้จากนั้นคนร่างโตก็เข้าไปคุกเข่าทับซ้อนตรงระหว่างตัวของเจี๊ยบแล้วจ่อท่อนลำขนาดเขื่องทางช่องทางด้นหลัง แล้วก็กดพรวดเข้าไปร่างแรงจนมิดลำ
เจี๊ยบพยายามขยับตัวหนีจากการกระทำอันเ็ปแต่ก็ถูกัจับรั้งบั้นท้ายไว้ไม่ให้ขยับไปไหน
คนร่างบางได้แต่ปล่อยน้ำตาออกมาด้วยความเ็ปปากกัดที่หมอนเพื่อบรรเทาความเจ็บและเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา
"ร้องสิร้องมันออกมา"
มือหนาจับเส้นผมเจี๊ยบกระจุกหนึ่งแล้วดึงขึ้นมาเพื่อให้เจี๊ยบเงยหน้าขึ้นมามองเขาใบหน้าสวยตอนนี้เปื้อนไปด้วยน้ำตา ั์ตาแดงและรื้นไปด้วยน้ำตาปากบางบวมแดงและมีเืไหลออกมา
แววตาดุของัอ่อนโยนเล็กน้อยเขาไม่พูดอะไร ในใจลึก ๆ ก็บอกว่าเขาสงสาร หากนี่คือเด็กขัดดอกมันก็ถูกแล้วนี่เขาจะทำอะไรก็ได้ แล้วปล่อยมือที่จิกผมเจี๊ยบ
เจี๊ยบล้มเอาหน้าซุกลงกับหมอนเหมือนเดิมในขณะที่ัเริ่มขยับสะโพก และกระแทกเข้ามาอย่างแรงโดยที่ไม่สนใจว่าเจี๊ยบจะเจ็บหรือไม่
เขาทำอย่างกับเจี๊ยบไม่ใช่คน เขาทำราวกับคนที่รองรับอารมณ์ให้เขาไม่มีความรู้สึก
"อืม...อย่าตอดกูสิอืมฟิตจัง"
เขาสบถออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แล้วกระแทกทอนลำขนาดเขื่องเข้าไปอย่างไม่ยั้ง
ความรู้สึกเจ็บแปรเปลี่ยนเป็ความรู้สึกเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูกหากเจี๊ยบไม่มีอารมณ์ร่วมกับัเลยแม้แต่น้อย
ัโน้มตัวลงไปทาบทับกับร่างเจี๊ยบเขาจับขาทั้งสองข้างของเจี๊ยบให้เหยียดไปด้านหลัง ให้นอนราบกับเตียงในท่าคว่ำหน้าพอได้มุมเขาก็ขยับสะโพกเข้าออกอย่างแรง จนร่างบางสะท้านไปตามแรงที่เขาส่งมา
แขนแกร่งสอดเข้าใต้คอของคนร่างบาง และมืออีกข้างจับใบหน้าสวยให้หันข้างมาจากนั้นเขาก็เข้าไปประกบริมฝีปากทันที
เขายอมรับว่าเขาไม่เคยจูบกับคู่นอนคนไหนเจี๊ยบเป็คนแรกที่เขาจูบด้วย และยังเป็คนแรกที่เขามีอะไรด้วยในห้องนอนของเขา
"อืม...เสียวว่ะ"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"ร้องมันออกมาสิครางเสียงหวานให้กูฟังหน่อย"
ยิ่งัรุนแรงเท่าไร เจี๊ยบยิ่งเ็ปมากเท่านั้น
"กูบอกให้ครางเสียงหวานๆ ให้กูฟังหน่อย"
น้ำเสียงตวาดพร้อมกับสรรพนามที่เปลี่ยนไม่ใช่สิ...ครั้งแรกเขาก็พูดแบบนี้เจี๊ยบจึงไม่เห็นว่ามันจะเป็สิ่งแปลกใหม่
"อยากเจ็บตัวมากกว่านี้ใช้ไหมกูใจดีกับมึงมากไปใช่ไหม"
"เอาสิอึก...เอาเลย ทำซะพอ ฆ่าผมเลยก็ได้ถ้ามันจะทำให้คุณพอใจ อึก"
เจี๊ยบตอบด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นมันเป็น้ำเสียงสะอื้นแห่งความเ็ป ัเองชะงักเล็กน้อยน้ำตาเจี๊ยบไม่เหมือนน้ำตาผู้หญิงพวกนั้นเพราะน้ำตาเจี๊ยบมันออกมาจากหัวใจและความรู้สึกหากน้ำตาผู้หญิงพวกนั้นมันเป็น้ำตาจอมปลอม
มือหนาเหมือนจะวางทาบลงใต้ตาร่างบางแต่เขาก็รีบเอามือออก แล้วเปลี่ยนเป็กัดและดูดบริเวณแผ่นหลังคนร่างบางแทนพร้อมกับสะโพกที่ขยับเข้าออกยี่ยิบจนได้เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง
เจี๊ยบต้องรองรับอารมณ์คนใจร้ายอย่างัด้วยความเ็ปทั้งตัวและหัวใจร่างบางกดหน้าลงกับหมอนใบโตเขากำลังร้องไห้ หากต้องเก็บเสียงสะอื้นเอาไว้
"อืม..."
เสียงครางสุขสมของคนที่อยู่้า พร้อมกับฉีดพ่นน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางด้านหลัง
เสียงหายใจหอบเหนื่อยของเขาระงมไปทั่วห้อง เขานิ่งสักพัก แล้วถอดถอนท่อนลำออกมา
ัใเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าน้ำรักสีขาวข้นไหลย้อนปนออกมากับเืสีแดงสด...แต่เขาก็ทำเป็ใจแข็งแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
"ออกไปจากห้องฉันได้ละ"
เจี๊ยบกัดฟันลุกขึ้นหยิบกางเกงขึ้นมาสวม แล้วเอาเสื้อที่ถูกฉีกมาปกคลุมร่างตัวเองเอาไว้
"พรุ่งนี้เช้าเข้าไปเอาเงินกับโทรศัพท์ในห้องทำงานของฉันด้วยถือซะว่า..." ปลายเสียงหยุดพูดเหมือนกำลังใช้ความคิด แล้วพูดขึ้น"ถือว่าเป็ค่าตัวของเธอก็แล้วกัน"
เจี๊ยบไม่พูดอะไร เขารีบกัดฟันเดินออกจากห้องห้องทันทีทุกครั้งที่ขยับตัวมันเ็ปเหลือเกินและเหมือนว่ายิ่งเดินเร็วเท่าไหร่ของเหลวยิ่งไหลย้อนออกมาตามเรียวขาสวย
เจี๊ยบไม่สนใจว่าใครจะเห็นบ้าง ตอนนี้เขาอยากถึงห้องให้เร็วที่สุดเขาอยากจะล้างสิ่งสกปรกออกไป
ัที่นั่งอยู่ปลายเตียงได้แต่มองตามร่างบางนี่เขาโกรธอะไรกัน โกรธที่เจี๊ยบเถียงเขา หรือว่าโกรธที่เจี๊ยบให้ความสนใจแอลม่อนเมื่อตอนเย็นกันแน่
68K
