ตอนที่ 15 ราชันเซียน
ตามหลักการแล้ว ยิ่งแก่ประสบการณ์ยิ่งมากล้นคือข้อได้เปรียบของผู้ชรา เนื่องจากการประสบพบเจอกับกลลวงมากมายที่อยู่เหนือการคาดเดา มันยิ่งทำให้ผู้มีประสบการณ์เ่าั้หวาดระแวงและรอบคอบต่อสิ่งที่ต้องเผชิญมากยิ่งขึ้น เฟยอวี่นำจุดแข็งของผู้เฒ่าเหยามาใช้เป็จุดอ่อนของตัวมันเอง ภายใต้หน้ากากที่ปกปิดทั้งกลิ่นอายและพลังอย่างสมบูรณ์แบบ นี่ล้วนสร้างความหวาดระแวงขั้นสูงสุด
“ทะ…ท่านประมุขรุ่นก่อน…มะ…มันฆ่าหยี้เอ๋อ!!” เหยาถูกล่าวเสียงสั่นแทบไม่เป็คำ คิ้วขมวดลึกเป็ปมแน่น ชายวัยกลางคนโกรธจนตัวสั่นอยากจะพุ่งออกไปฉีกร่างของมันออกเป็พันเป็หมื่นชิ้น ความโกรธเกรี้ยวสุมไฟในทรวงอกพร้อมปะทุออกมา ถ้าไม่ใช่ผู้เฒ่าเหยากวงห้ามไว้ คงไม่มีใครห้ามเหยาถูได้อีก!
“…ข้ารู้ดี” เหยากวงกล่าวเสียงแหบพร่า ไม่ใช่แค่เหยาถูเท่านั้นที่โกรธจนแทบบ้า ผู้ชราล้วนมิต่างอันใดเหมือนกัน! เหยากวงเหลือบมองร่างของเหยาหยี้ที่นอนจมกองโลหิตนิ่งสนิทราวกับศพ ทั่วร่างสั่นสะท้าน แววตาฉายประกายวาบดุจคมมีดแผ่รังสีฆ่าฟันชั่วขณะหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป ผู้ชรายังสามารถรับรู้ได้ถึงเสียงของหัวใจที่กำลังเต้นอย่างเบาบาง…เหยาหยี้ยังไม่ตาย
“ท่านเป็ใคร มีเหตุอันใดถึงได้ทำเช่นนี้กับบุตรหลานตระกูลเหยา” เหยากวงเอ่ยถามน้ำเสียงแหบแห้งแฝงไปด้วยความโกรธแค้นที่มิอาจก่นระบายที่ไหนได้
สำหรับผู้เฒ่าเหยากวง ผู้ชราคือผู้ฝึกยุทธระดับเชี่ยวชาญขั้นห้า! นี่ล้วนมั่นใจได้เลยว่าภายในเมืองสินทาราม ผู้ชราคือผู้ฝึกยุทธที่แข็งแกร่งที่สุด…แต่ทว่า ผู้ชรากลับมิอาจรับรู้ได้ถึงพลังปราณเซียนอันใดจากเรือนร่างตรงหน้า ไม่ทราบว่าเขาเป็คนพิการหรือแข็งแกร่งจนสุดกู่กันแน่!! ยิ่งเพ่งมองปราณในร่างของมันมากเพียงใด แววตาของผู้เฒ่าเหยากวงยิ่งมิอาจนิ่งสงบได้อีก ไม่มีััรู้สึกอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า
“เราเป็ใครหรือ?” เฟยอวี่หันกายมาทางเหยาถูและเหยากวงอย่างเชื่องช้า
ทันใดนั้นเองที่รูปลักษณ์นั้นได้เป็ที่ประจักษ์แก่สายตาของเหยาถูและเหยากวง ผ้าคลุมสีน้ำตาลดูเก่าโทรมโอบคลุมเรือนร่างสูงเพียวของมัน สังเกตจากส่วนสูงคงประมาณร้อยแปดสิบหกเิเ ใบหน้าของมันถูกปกปิดโดยหน้ากากสีขาวปะปนลวดลายประหลาดสีทองคำอร่าม เป็ลวดลายที่งดงามดึงดูดสายตาของผู้คน ความรู้สึกแรกที่บุคคลตรงหน้ามอบให้พวกเขาทั้งสอง…แรงกดดันมหาศาลปริศนาที่ราวกับถูกขุนเขากดทับร่างไว้
นั่นไม่ใช่เพียงความรู้สึกกลัว เมื่อเหยาถูและเหยากวงจับจ้องหน้ากากประหลาดใบนั้น พวกเขารู้สึกประหนึ่งว่าตนเองกำลังเผชิญหน้ากับตัวตนสูงส่งหาใดเปรียบในโลก …ไม่สิ มันสูงส่งยิ่งกว่านั้น เป็ความรู้สึกที่พวกเขาอธิบายออกมาเป็คำพูดไม่ได้ เมื่ออยู่ต่อบุคคลตรงหน้า ความรู้สึกต่ำต้อยดุจมดแมลงบังเกิดขึ้นในจิตใจอย่างไร้สาเหตุ ราวกับมดปลวกที่หาญกล้าพูดคุยตอบโต้กับเทพเซียนไร้ต้านในตำนาน
เฟยอวี่ตกตะลึงเล็กน้อยในปฏิกิริยาของเหยาถูและเหยากวง การตอบสนองของพวกเขาทั้งคู่อยู่เหนือการคาดเดาของเขาไปมาก จู่ๆ ชายวัยกลางคนและผู้ชรากลับเงียบสนิทนิ่งประดุจรูปปั้นหิน เฟยอวี่กล่าวขึ้นต่อ “เด็กชายผู้นี้ล่วงเกินเรา…ราชันเซียน!”
…ราชันเซียน ชื่อนี้ดังสะท้านก้องในโสตประสาทของเหยาถูและเหยากวง …นี่มันเป็เื่ที่เชื่อไม่ได้ ต่อให้คำพูดนี้ถูกกล่าวขึ้นโดยจักรพรรดิหลงเทียนล้วนยังไม่คู่ควรพอ! ตัวตนของเซียนนั้นนับว่าเป็ตัวตนสูงสุดบนโลกใบนี้ ภายในมหาทวีปที่ประกอบด้วยห้าทวีปย่อยรวมไปถึงทวีปั เซียนที่ปรากฏขึ้นบนโลกมีจำนวนเท่าเศษดินที่ปลายเล็บ แค่ตัวตนระดับเซียนมาปรากฏกายในทวีปันี่ยิ่งเป็เื่เพ้อเจ้ออย่างมาก!! …แล้ว ตัวตนที่เรียกว่าราชันเซียนเล่า? เหตุใดตัวตนเช่นนั้นถึงมาที่นี่ด้วย?
สมองของเหยาถูและเหยากวงคล้ายประมวลผลไม่ทันกาล แค่ผู้ฝึกยุทธระดับปรมาจารย์มาเยือน พวกเขาล้วนหมอบกราบดุจสุนัขอย่างไม่ลังเลเพียงเพื่อขอไว้ชีวิต …ทว่า ตรงหน้าคือราชันเซียน? ความตกตะลึงที่เกิดขึ้นได้กระชากิญญาออกจากร่างของพวกเขา บรรยากาศของความสูงส่งที่มันแผ่ออกมาล้วนทำให้คำพูดนั้นน่าเชื่อถืออย่างประหลาด
“ทะ…ท่านคือเทพเซียนในตำนาน?” เหยากวงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างมาก ความโกรธแค้นคล้ายสูญสลายไปถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวไร้ก้นบึ้ง ถ้ามันไม่ได้แผ่บรรยากาศของผู้สูงส่งไร้ต้านออกมา เกรงว่าวาจาของมันจะไร้สาระดุจผายลมทันที
“ดูถูกเรางั้นรึ?”
สิ้นคำกล่าวของเฟยอวี่ จิตสังหารพลันแผ่ซ่านปกคลุมทั่วทั้งห้องคล้ายฉุดลากทุกผู้คนตกลงสู่ขุมนรกที่ลึกที่สุด เหยาถูและเหยากวงก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว สองขาอ่อนระทวยในฉับพลัน รังสีฆ่าฟันที่น่าหวาดสะพรึงนี้สะกดเหยาถูและเหยากวงนิ่งสนิท จิตใจของประมุขคนปัจจุบันและประมุขรุ่นก่อนแตกสลายในทันที ห้วงความคิดหลงเหลือเพียงการหนีเอาตัวรอดตัวนั้น …แม้กระทั่ง เฟยอวี่ยังสั่นสะท้านวาบครู่หนึ่ง ชายหนุ่มยังรู้สึกขนลุกขนพองเมื่อเผชิญหน้ากับจิตสังหารของหนิงเซียน
…บ้าน่า นี่ใช่จิตสังหารของเด็กสาวอายุสิบสามปีจริงๆ?
เฟยอวี่พอเดาได้บ้างว่านางเคยฆ่าผู้คนมาก่อน แต่ด้วยอายุเพียงเท่านี้คงสังหารไม่เกินหลักร้อยคน แต่ทว่า เมื่อได้ลองอาบจิตสังหารนี้ด้วยตัวเอง เขาพลันสลัดความคิดบ้าบอของตนเองทิ้งไป ประกายรังสีฆ่าฟันในวินาทีนี้ เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าเกิดการสูญเสียไปมากเพียงใดเพื่อแลกมากับรังสีสังหารที่ชวนเขย่าขวัญประสาทเพียงนี้
…เฟยอวี่มีหน้าที่แสดง ส่วนหนิงเซียนปล่อยจิตสังหาร
“มะ..มะ..มะ…มิ…กล้า…ขอรับ!” เหยากวงกล่าวด้วยปากที่สั่นสะท้านอย่างยิ่งยวด เสียงของฟันกัดกระทบกันดังกรอดๆ ในขณะที่เหยาถูฉี่ราดรดกางเกง หากมีผู้อื่นมาเห็นเกรงว่าภาพลักษณ์ของผู้นำตระกูลเหยาผู้น่าเกรงขามคงพังพินาศสิ้น
“สิบเหรียญอหังการสำหรับการไถ่ตัวเด็กชายผู้นี้”
แม้เหยาถูและเหยากวงกำลังรู้สึกกลัวจนใกล้บ้า ทว่า มันไม่วายที่จะเลิกคิ้วสูงขึ้นด้วยความประหลาดสุดขั้ว สิบเหรียญอหังการ!! มันมากพอจะทำให้ครอบครัวหนึ่งมีกินมีใช้ไปตลอดชาติ!! เหยาถูไม่รีรอที่จะควักถุงรายได้ตลอดสิบปีของตระกูลเหยาออกมาพลันยื่นส่งให้ราชันเซียน เฟยอวี่เผยรอยยิ้มร่าใต้หน้ากาก ชายหนุ่มสาวเท้าเดินเข้าหาเหยาถูและเหยากวง เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทีละก้าวล้วนเขย่าหัวใจของพวกเขาทั้งสองอย่างรุนแรง
เฟยอวี่หยิบถุงเงินนั้นไว้ เขาเก็บมันเข้าแหวนมิติสีดำอย่างไม่ลังเล ชายหนุ่มเดินออกทางประตูห้องของเหยาหยี้ไม่ช้าไม่เร็ว หากเหยาหยี้ยังมีประสามััทั้งห้าอยู่ ขอเพียงนั่นเป็ดวงตาและหู มันคงกระอักเืตายที่ไม่ได้บอกบิดาไปว่านั่นคือซูอวี่…ขยะแห่งเมืองธาราคราม! และหากมันได้เห็นฉากนี้เข้า เกรงว่าคงกระอักเืตายไปเอง! เข้ามาทำร้ายถึงที่และจากไปโดยไร้รอยขีดข่วน!
แท้จริงแล้ว ต่อให้การแสดงของเฟยอวี่จะดีเพียงใด ต่อให้จิตสังหารของหนิงเซียนจะน่าประหวั่นพรั่นพรึงเพียงใด ชายหญิงทั้งสองหาได้รู้สึกตัวกันไม่ หน้ากากใบนี้มีบางอย่างที่ไม่ธรรมดา …กลิ่นอายที่หลงเหลือเอาไว้ของนามแห่งจักรพรรดิในตำนาน
หลังจากการจากไปของราชันเซียน เหยาถูและเหยากวงพลันฟื้นสติกลับคืนจากห้วงภวังค์ลึก เหยาถูพุ่งเข้าหาเหยาหยี้อย่างรวดเร็ว สีหน้าของผู้เป็บิดาเศร้าหมองสุดขีด “…หยี้เอ๋อ! …หยี้เอ๋อ!” มือของเหยาถูสอดใต้ลำคอของบุตรชายกอดร่างของเหยาหยี้แแ่ หยดน้ำตาของผู้เป็พ่อหลั่งไหลไม่หยุด
เหยากวงััได้ถึงเสียงฝีเท้าของข้ารับใช้ในตระกูลเหยาที่กำลังตรงมาที่นี่ ผู้เฒ่าเหยาแผดเสียงสะท้านลั่น “ห้ามใครเข้ามาในห้องของเหยาหยี้เด็ดขาด!!” ผู้ชราจงใจทำให้เสียงนี้เต็มไปด้วยพลังของผู้ฝึกยุทธระดับเชี่ยวชาญ เสียงฝึเท้ามากมายเงียบสนิทลงและมีทิศทางบ่ายเบี่ยงออกจากสถานที่แห่งนี้
“ไม่ต้องห่วงเหยาถู …เหยายี้มันยังไม่ตาย…แต่แค่ตอนนี้เท่านั้น เส้นเอ็นแขนขาถูกตัดขาด ดวงตาถูกทำลาย ใบหูถูกตัดทิ้ง จุดตันเถียนเกิดรอยรั่ว พลังยุทธหลั่งไหลออก เหยาหยี้ไม่ตายตอนนี้ก็ประหนึ่งตายไปแล้ว พวกเราควรสงเคราะห์เขา” เหยากวงไม่ใช่ผู้โเี้อะไร ผู้เฒ่าเหยาเพียงแนะนำทางออกที่ดีที่สุด
“หยี้เอ๋อ!…หยี้เอ๋อ!! โฮฮฮฮฮ”
…
“นี่เ้ามั่นใจขนาดนั้นเลยที่บิดามันจะไม่ปลิดชีวิตมัน บุคคลที่ประหนึ่งตายไปแล้วเช่นนั้นอยู่ต่อไปรั้งไว้แต่เจ็บแค้นจิตใจ” หนิงเซียนเอ่ยขึ้น เรือนร่างบอบบางของเด็กสาวลอยตามเหนือร่างของเฟยอวี่เล็กน้อย
ในขณะนี้ เฟยอวี่กำลังเดินทางออกจากเมืองสินทารามไม่รอช้า เขาควรจะหาสถานที่บำเพ็ญตนเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นสักที! ชายหนุ่มเอ่ยตอบเด็กสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แน่นอน ผู้คนต่างรับรู้ทั่วกันว่าผู้นำตระกูลเหยาคนปัจจุบันโปรดปรานเหยาหยี้ขนาดไหน บิดาของมันคงมิอาจฆ่าลูกชายที่ยังมีลมหายใจอยู่ได้ หรือบางทีมันอาจออกเดินทางหายารักษาหรือแพทย์เทวะก็เป็ได้ อย่างไรก็ตาม เหยาหยี้มันได้แต่นอนนิ่งเป็ผักอยู่ดี”
เฟยอวี่คล้ายนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ ชายหนุ่มเอ่ยถามกับหนิงเซียนขณะขมวดคิ้วมุ่น “จิตสังหารชวนเป็บ้านั่น นี่เ้าฆ่าคนไปมากมายขนาดไหนกัน?” เมื่อหวนนึกถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนั้น เส้นขนของเฟยอวี่พลันลุกชูชันขึ้นทั่วทั้งร่าง แผ่นหลังหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ
“ทุกคนที่มีเจตนาทำร้ายท่านพ่อท่านแม่และพี่สาวเรา” ถ้าให้หนิงเซียนบอกจำนวนที่ตายตัว นางมิอาจจดจำมันได้แล้ว ผู้เคราะห์ร้ายมากมายที่ตกตายลงด้วยน้ำมือของนางผู้นี้ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เฟยอวี่สวมบทเป็ราชันเซียน นางจำฉากที่เขาทำร้ายเหยาหยี้อย่างไร้ปราณีได้ดี ทั้งที่ …ชายคนนั้นควรเป็คนแรกที่เฟยอวี่ลงมือสังหาร
“เ้าไม่เคยฆ่าคนมาก่อนใช่หรือไม่?” สายตาของหนิงเซียนจับจ้องเฟยอวี่ที่กำลังวิ่งไปข้างหน้าไม่หยุดพัก แววตาคู่นั้นคล้ายมองสรรพสิ่งได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ราวกับว่า ไม่มีสิ่งใดที่สามารถปกปิดนางได้
“ถูกต้อง” เฟยอวี่กล่าวตอบ สีหน้าของเขาลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้น “ข้าไม่สนว่าเ้าจะเชื่อหรือไม่ ั้แ่ที่ข้าฝึกตรงน้ำตกธารา์ ข้าก็เริ่มฝันถึงเื่ประหลาดๆ ในฝันนั้นข้าเริ่มจากฆ่าคนอย่างไม่ตั้งใจ แรกๆกลัวอยู่บ้าง พอฆ่าไปเรื่อยๆมันกลับกลายเป็สิ่งเคยชิน จนข้าสามารถสังหารผู้คนได้โดยไม่ต้องกระพริบตา”
ใบหน้าของหนิงเซียนราบเรียบสงบ แววตาเ็าไร้อารมณ์ของเด็กสาวทอดมองบุรุษเบื้องหน้าพลางครุ่นคิดบางสิ่ง …ฝันงั้นเหรอ? ในฝันเขาฆ่าคนมากขนาดไหนถึงทนจิตสังหารข้าได้?
“ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก ข้าแสดงส่วนเ้าแผ่จิตสังหาร! นี่ถ้าเ้ายอมให้ความร่วมมือยอมแสดงพลังสักนิดคงสมจริงขึ้นมาก” เฟยอวี่เสียดายเล็กน้อยที่หนิงเซียนปฏิเสธหลังชนฝาเื่การใช้พลัง ถึงกระนั้น สิ่งที่เขาควรรู้สึกขอบคุณที่สุดควรเป็หน้ากากของนามแห่งจักรพรรดิ และในขณะนี้เขาไม่ได้สวมมันแล้ว มันถูกเก็บไว้ในแหวนมิติสีดำ
“เราบอกไปแล้วว่าถ้าใช้พลัง คำสาปในตัวเราจะทำงาน มดปลวกเช่นเ้าคงไม่ล่วงรู้ว่าเราสามารถตัดมิติพาเ้าไปที่ไหนก็ได้ในโลกใบนี้ หากเราอยู่ในร่างเนื้อเพียงเราหายใจดาวเคราะห์เ้าก็แตกสลายแล้ว!” หนิงเซียนกล่าวตอบอย่างเกรี้ยวกราด นางรู้สึกโมโหอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงคำสาปที่น่ารังเกียจนี่ ต่อให้นางใช้พลังแค่หนึ่งในล้านล้านล้านส่วน คำสาปมันจะทำงานและกลืนกินปราณเซียนในร่างกายอย่างรวดเร็ว ระดับพลังยุทธของนางจะลดลงฮวบใหญ่
เฟยอวี่ไม่คิดไถ่ถามถึงสิ่งที่นางเรียกหาว่า “คำสาป” เป็ความรู้สึกเดียวกันกับที่นางชอบพูดถึง “ท่านพ่อ” เฟยอวี่มีความรู้สึกประหลาดว่านี่คือสิ่งที่มิอาจเอ่ยถามออกไปได้ ถ้าอยากรู้ เขาทำได้เพียงรอให้นางเป็คนเล่าเองเท่านั้น
แน่นอนว่าเป้าหมายต่อไปของเฟยอวี่ถูกวาดไว้ในหัวั้แ่ระหว่างการฝึกท่าท้าวข้ามดาราจักร หนึ่งในหกสำนักที่โด่งดังอย่างมากในทวีปั อีกทั้ง ยังเป็ตัวตั้งตัวตีที่สู้สีอย่างมากกับวังั ถึงแม้จะไม่เคยสามารถเอาชัยเหนือวังัได้สักครั้ง แต่หากถูกเรียกในฐานะคู่ปรับล้วนนับว่าไม่เกินเลยแม้แต่น้อย “สำนักกระบี่คู่์” หนึ่งในหกสำนักใหญ่แห่งทวีปั
สำนักกระบี่คู่์นั้นตั้งอยู่ใจกลางของขุนเขาเก้าลูกที่รายล้อมรอบ ว่ากันว่า เมฆหมอกปกคลุมหนาทึบ่กลางวันและสัตว์อสูรร้ายกาจชุกชุมใน่เวลากลางคืน เป็ไปไม่ได้ที่คนทั่วไปจะบุกรุกสำนักกระบี่คู่์ สำหรับการรับสมัครศิษย์นั้น คนของสำนักกระบี่คู่์จะมารับที่ตีนเขาและนำพาไปสู่สนามทดสอบ หากทดสอบผ่านพวกเขาจะได้รับการยอมรับเป็ศิษย์ของสำนักกระบี่คู่์ ไม่ค่อยมีข้อมูลเกี่ยวกับสำนักนี้มากนัก นี่สืบเนื่องจากเหล่าหกสำนักที่โด่งดังในทวีปต่างปลีกตัวออกจากโลกภายนอกทั้งสิ้นซึ่งรวมไปถึงสำนักกระบี่คู่์อีกด้วย
ระยะทางจากเมืองสินทารามสู่ขุนเขาเก้าลูกห่างไกลถึงสามพันแปดร้อยแปดสิบกิโลเมตร ถึงกระนั้น อุปนี้มิอาจทำให้เฟยอวี่ท้อแท้ไปได้ เยว่ชิงภรรยาของเขาเข้าร่วมเป็ศิษย์กับวังั นี่ล้วนเป็สาเหตุที่เฟยอวี่เลือกเข้าสำนักกระบี่คู่์ มันจะต้องมีสักวันที่ทำให้เขาได้เจอกับภรรยาอีกครั้ง! ถึงตอนนั้น เฟยอวี่จะลบภาพลักษณ์ขยะออกไปจากจิตใจของนาง และทำคำสัญญานั้นให้เป็จริง!
“รอเฟยอวี่ผู้นี้ได้เลย!…วังั!”
2K
